Яке нома фармуд наздик кӯш

یکی نامه فرمود نزدیک کوش

Ҳамаи доварӣу ҳамаи ҷангу ҷӯш

همه داوری و همه جنگ و جوش

Ки донам ки огоҳи гаштии зи кор

که دانم که آگاه گشتی ز کار

Ки чун басти заҳҳокро шаҳриёр

که چون بست ضحاک را شهریار

Шунидӣ ки бо диўсозон чаҳ кард

شنیدی که با دیوسازان چه کرد

Каз он тухма яксар баровард гирд

کز آن تخمه یکسر برآورد گرد

Ба бандӣ ки он морФш баста шуд

به بندی که آن مارفش بسته شد

Ҷаҳон аз бади ҷовдон руста шуд

جهان از بد جاودان رسته شد

Аз он тухмаи ҷуз ту намонда сети кас

از آن تخمه جز تو نمانده‌ست کس

Туро низ марг омад аз пеш ва пас

تو را نیز مرگ آمد از پیش و پس

Аз ойини ту чун шуд огоҳи шоҳ

از آیینِ تو چون شد آگاه شاه

Вази ин ранҷ бар зердасту сипоҳ

وز این رنج بر زیردست و سپاه

Бидонам фиристод то ҳам замон

بدانم فرستاد تا هم زمان

Балоӣ ту бурдорам аз мардумон

بلای تو بردارم از مردمان

Кунунгар ба фармони шоҳи андарӣ

کنون گر به فرمان شاه اندری

Маро бо ту кӯтаҳ шавад доварӣ

مرا با تو کوته شود داوری

Миёни бандагиро бабанд ва мапоӣ

میان بندگی را ببند و مپای

Яке бо саворони хеш эдар ой

یکی با سواران خویش ایدر آی

Гар эдар биёе , шӯй назд шоҳ

گر ایدر بیایی، شوی نزد شاه

Бигӯ то даҳум назд Эронати роҳ

بگو تا دهم نزد ایرانْت راه

Ки бахшоиши шоҳ аз он бартар аст

که بخشایش شاه از آن برتر است

Фаровон чу ту чокараш бар дар аст

فراوان چو تو چاکرش بر در است

Бидорад туро низ чун дигарон

بدارد تو را نیز چون دیگران

Яке меҳтарӣ бошӣ аз меҳтарон

یکی مهتری باشی از مهتران

Ки шоҳи ҳумоюн чу заҳҳок нест

که شاه همایون چو ضحّاک نیست

Ситамкораи хўнриз ва нобок нест

ستمکاره خونریز و ناباک نیست

Чу омурзиши ореи ббхшоидт

چو آمرزش آری ببخشایدت

Аз он пас чунон кун ки нгзоидт

از آن پس چنان کن که نگزایدت

Кунам номаи наздики шоҳи замин

کنم نامه نزدیک شاه زمین

Ки чун мо раседем дар марзи чин

که چون ما رسیدیم در مرز چین

зи фармон ту кӯш гардан натофт

ز فرمان تو کوش گردن نتافت

Яла кард шаҳр ва ба даргаи шитофт

یله کرد شهر و به درگه شتافت

Бёмрздт бе гумони шаҳриёр

بیامرزدت بی‌گمان شهریار

Ки бахшанда шоҳии сету омрзгор

که بخشنده شاهی‌ست و آمرزگار

Вагар худ нахоҳӣ ки ое ба пеш

وگر خود نخواهی که آیی به پیش

Битарсӣ ҳамеи хира бар ҷони хеш

بترسی همی خیره بر جان خویش

Ба роҳӣ бурун рафт бояд ниҳон

به راهی برون رفت باید نهان

Гирифтан яке гӯшае зини ҷаҳон

گرفتن یکی گوشه‌ای زین جهان

Бирав , пеш аз он кин гузидаи сипоҳ

برو، پیش از آن کاین گزیده سپاه

Биёянд ва бар ту бабанданд роҳ

بیایند و بر تو ببندند راه

Вази он пас ман аз бими шоҳи ҷаҳон

وز آن پس من از بیم شاه جهان

Раҳо кӣ кунам то ки гардии ниҳон

رها کی کنم تا که گردی نهان؟

На бар пӯзиши онро туоне бишуст

نه بر پوزش آن را توانی بشست

Нагар чорае ҷӯӣ ояд бадаст

نه گر چاره‌ای جویی آید بدست

Пушаймонии он гуҳ надорадат суд

پشیمانی آنگه نداردْت سود

Ҳамон ба ки дарёбӣ ин кори зуд

همان به که دریابی این کار زود

Нависанда аз нома чун гашти сайр

نویسنده از نامه چون گشت سیر

Сухангӯии мардии ҷавону далер

سخنگویْ مردی جوان و دلیر

Гузин карду нома бадв дод ва гуфт

گزین کرد و نامه بدو داد و گفت

Ки бо бод бояд ки бошӣ ту ҷуфт

که با باد باید که باشی تو جفت

Шитобони фиристода ӣ тезҳӯш

شتابان فرستادهٔ تیزهوش

Бирафту расониди нома ба кӯш

برفت و رسانید نامه به کوش

Суханҳо бар ӯ тарҷумон чун бихонад

سخن‌ها بر او ترجمان چون بخواند

зи гуфтори насту хира бимонад

ز گفتار نستوه خیره بماند

Барошуфт ва он номаи андари рабӯд

برآشفت و آن نامه اندر ربود

Бадаред ва бисёр тундӣ намӯд

بدرّید و بسیار تندی نمود

Фиристодаро гуфт к-эии бднжод

فرستاده را گفت کای بدنژاد

Сар хештан дода будӣ ббод

سر خویشتن داده بودی بباد

Маро гар набӯдӣ чунон орзӯӣ

مرا گر نبودی چنان آرزوی

Ки ту посухи ман расонии бадавӣ

که تو پاسخ من رسانی بدوی

Сарат бе гумони даври гаштии зи тан

سرت بی‌گمان دور گشتی ز تن

Ҳам имрӯз дар пеши ин анҷуман

هم امروز در پیش این انجمن

Фиристода гуфт эй хирадманди шоҳ

فرستاده گفت ای خردمند شاه

Маро гар кунӣ бе гуноҳии табоҳ

مرا گر کنی بی‌گناهی تباه

На тарсади Фаридун аз ин зишти кор

نه ترسد فریدون از این زشت کار

На настуи баргардад аз корзор

نه نستوه برگردد از کارزار