Яке посух нома фармуд ва гуфт

یکی پاسخ نامه فرمود و گفت

Ки бо мағзи мардуми хиради боди ҷуфт

که با مغز مردم خرد باد جفت

Суханҳои беҳудаи гуфтани чунин

سخن‌های بیهوده گفتن چنین

зи роҳ хирад несту ойину дайн

ز راه خرد نیست و آیین و دین

На бо дод ва бо ростӣ дар хӯрд

نه با داد و با راستی در خورَد

На бипасандад он кас ки дорад хирад

نه بپسندد آن کس که دارد خرد

зи шоҳи ту ин нома ӣ бенаво

ز شاه تو این نامهٔ بینوا

з рӯй хирад ҳам набошад раво

ز روی خرد هم نباشد روا

Туро пояи пайдо буд дар ҷаҳон

تو را پایه پیدا بود در جهان

Ки чандаст назд киону маон

که چند است نزد کهان و مهان

Фаридун агар шоҳи моро бибаст

فریدون اگر شاهِ ما را ببست

Марои камтари орад ҳамоно бадаст

مرا کمتر آرد همانا به دست

Биҷои тугар худ Фаридуни бадӣ

به جای تو گر خود فریدون بُدی

Ба яздон ки кораши дигаргуни бадӣ

به یزدان که کارش دگرگون بدی

Агар солиён ранҷ дидӣу разм

اگر سالیان رنج دیدی و رزم

Тиҳӣ доштӣ дида аз хобу базм

تهی داشتی دیده از خواب و بزم

Ба яздон агар дастрас ёфтӣ

به یزدان اگر دسترس یافتی

Ба фарҷоми ҳам зуд бартофтӣ

به فرجام هم زود برتافتی

Агар ту биёе , худ ояд падед

اگر تو بیایی، خود آید پدید

Ки аз кӯш кин чун туоне кашид

که از کوش، کین چون توانی کشید

Дили шоҳро аз ту бирён кунам

دل شاه را از تو بریان کنم

Сипоҳи туро бар ту гирён кунам

سپاه تو را بر تو گریان کنم

Нависандаро нома чун меҳр кард

نویسنده را نامه چون مهر کرد

Фиристодаро дод воҷиб кард

فرستاده را داد واجب کرد