Чунин гуфт к-эии бдтни бднжод

چنین گفت کای بدتن بدنژاد

Ки чун ту бадии худ з модар назод

که چون تو بدی خود ز مادر نزاد

Басанда набӯд он бдиҳот , гуфт

بسنده نبود آن بدی‌هات، گفت

Ки кардӣ , ба ҳангоми заҳҳоки зафт

که کردی، به هنگام ضحّاک زفت

Бидон бад кунун брФзоиии ҳаме

بدان بد کنون برفزایی همی

Ба фармони хусрави ниёеи ҳаме

به فرمان خسرو نیایی همی

зи заҳҳоки бартар нае бе гумон

ز ضحّاک برتر نه‌ای بی‌گمان

Бибин то чаҳ омад бар ӯ зосмон

ببین تا چه آمد بر او زآسمان

Кунун рӯзгор шумо даргузашт

کنون روزگار شما درگذشت

Ба коми Фаридуни фархундаи гашт

به کام فریدون فرخنده گشت

зи ту сахт озурда гашта сети шоҳ

ز تو سخت آزرده گشته‌ست شاه

Бидон ранҷи комди зи ту бар сипоҳ

بدان رنج کآمد ز تو بر سپاه

Ту бояд ки ин мояи донеи дуруст

تو باید که این مایه دانی درست

Ки хусрав надорад чунин кори суст

که خسرو ندارد چنین کار سست

Агар худ бибоядаш рафтан ба роҳ

اگر خود ببایدش رفتن به راه

Кашӣдан ба разми ту лухтии сипоҳ

کشیدن به رزم تو لختی سپاه

Бияёд , бипардозад аз ту замин

بیاید، بپردازد از تو زمین

Газанд ту бардорад аз марзи чин

گزند تو بردارد از مرز چین

Чаро пеш аз он коид эдар газанд

چرا پیش از آن کآید ایدر گزند

Ту пӯзиш нахоҳӣ зи шоҳи баланд

تو پوزش نخواهی ز شاه بلند

Кунунгар басӣчи бидон боргоҳ

کنون گر بسیچی بدان بارگاه

Бёмрздт бе гумонеи гуноҳ

بیامرزدت بی‌گمانی گناه

Ки бо доду бахшоишу дайн шаҳ аст

که با داد و بخشایش و دین شه است

На заҳҳоки ҷодўФш гмраҳ аст

نه ضحّاک جادوفش گمره است

Чу бар дар парастиш кунӣ чандгоҳ

چو بر در پرستش کنی چندگاه

Яке кишвар ва марз бахшадат шоҳ

یکی کشور و مرز بخشدت شاه

Бидорат чун мо ва аз мо фузун

بداردْت چون ما و از ما فزون

Туро панд додам , ту ба дон кунун

تو را پند دادم، تو بِهْ دان کنون

Чу пайғоми солор Эрон шунид

چو پیغام سالار ایران شنید

Бихандеду лабро ба дандон гузид

بخندید و لب را به دندان گزید

Ҳаме гуфт гӯйӣ ки эрониён

همی گفت گویی که ایرانیان

Чаҳ диданди сустӣ аз ин чинён

چه دیدند سستی از این چینیان

Чаҳ неру шиносанд дар хештан

چه نیرو شناسند در خویشتن

Ки пайғоми созанд аз ин сон ба ман

که پیغام سازند از اینسان به من

Ки аз шаҳриёрӣу тахти баланд

که از شهریاری و تخت بلند

Биёу миёни бандагиро бабанд

بیا و میان بندگی را ببند

Чу бар шаҳриёрӣ касе чокарӣ

چو بر شهریاری کسی چاکری

Гузинад , на хуб ояд ин доварӣ

گزیند، نه خوب آید این داوری

Бирав меҳтаратро ту аз ман бигӯӣ

برو مهترت را تو از من بگوی

Ки пайғомро пеш ман нест рӯй

که پیغام را پیش من نیست روی

Чунон дод яздони марои тахти чин

چنان داد یزدان مرا تخت چین

Ки тахти Фаридун ба Эрони замин

که تخت فریدون به ایران زمین

Шумо худ набӯдед , будем шоҳ

شما خود نبودید، بودیم شاه

Фаридуни ндодстми ин тоҷу гоҳ

فریدون ندادستم این تاج و گاه

Бипурс ар ндонӣ ту аз пеш ва пас

بپرس ار ندانی تو از پیش و پس

Ки гардан надодем ҳаргиз ба кас

که گردن ندادیم هرگز به کس

На Фрмонброним , фармондиҳем

نه فرمانبرانیم، فرماندهیم

На кеҳтар нажодем , шоҳаншаҳем

نه کهتر نژادیم، شاهنشهیم

зи як рӯй бо ман сухан беш нест

ز یک روی با من سخن بیش نیست

Ҷуз аз гурзу шамшер дар пеш нест

جز از گرز و شمشیر در پیش نیست

Бубинем то бар ки гардад замон

ببینیم تا بر که گردد زمان

Кро ёварӣ бошад аз осмон

کرا یاوری باشد از آسمان

Фиристода чун бозгашт аз буриш

فرستاده چون بازگشت از برش

Фиристод бо ӯ яке чокараш

فرستاد با او یکی چاکرش

Бадв гуфт бингар ниҳони он сипоҳ

بدو گفت بنگر نهان آن سپاه

Чаҳ мояи сету зоидр чигуна сети роҳ

چه مایه‌ست و ز ایدر چگونه‌ست راه

Нигаҳбони лашкар ба рӯзу шубон

نگهبان لشکر به روز و شبان

Чаҳ мояи тилоияи сет бар посбон

چه مایه طلایه‌ست بر پاسبان

Баробар ҳаме рафт ҷосуси мард

برابر همی رفت جاسوس مرد

Чу бемори мардум ки бошад бадарад

چو بیمار مردم که باشد به درد

Ҳамаи роҳи нолони зи дарди миён

همه راه نالان ز درد میان

Ҳамаи ҷома бар тан чу эрониён

همه جامه بر تن چو ایرانیان

Фиристода донист розаши дуруст

فرستاده دانست رازش درست

Валикини сухани ҳеҷ гӯна наҷуст

ولیکن سخن هیچ گونه نجُست

Чу аз роҳи наздик лашкар кашид

چو از راه نزدیک لشکر کشید

Шуд аз чашм ӯ ногаҳони нопадид

شد از چشم او ناگهان ناپدید

Фиристода омад ба назд Қубод

فرستاده آمد به نزد قباد

Шунида суханҳо ҳама кард ёд

شنیده سخن‌ها همه کرد یاد

Взони пас бадв гуфт мардии ниҳон

وزآن پس بدو گفت مردی نهان

Ба лашкар даромад зи корогҳон

به لشکر درآمد ز کارآگهان

Бидон то шавад огаҳ аз кори мо

بدان تا شود آگه از کار ما

зи мардони ҷангӣу нўсори мо

ز مردان جنگی و نوسار ما

Сипаҳро бифармуд то пеш равад

سپه را بفرمود تا پیشِ رود

Ҳама баркашиданд овоз равад

همه برکشیدند آواز رود

Сипаҳи сӯй мехӯрдан оварад рӯй

سپه سوی می خوردن آورد روی

Ҳамаи дашт ва дар шуд пар азҳоиу ҳўӣ

همه دشت و در شد پر از های و هوی

Тилоия набӯд ва на кас дошт пос

طلایه نبود و نه کس داشت پاس

Ҳама аз ҷои баргашти лашкари шинос

هم از جایْ برگشت لشکرشناس

Чунин гуфт бо кӯш коирони сипоҳ

چنین گفت با کوش کایران سپاه

Надорад ҳамеи роҳи душмани нигоҳ

ندارد همی راه دشمن نگاه

Шабу рӯзи шодону сармаст низ

شب و روز شادان و سرمست نیز

Надоранд бозори душман ба чиз

ندارند بازار دشمن به چیز

Сипоҳӣ бузургасту созиши тамом

سپاهی بزرگ است و سازش تمام

Валикини шабу рӯз бо раваду ҷом

ولیکن شب و روز با رود و جام

зи сози фаровону гарданкашӣ

ز ساز فراوان و گردنکشی

Гирифтанд гндоўрӣу кашӣ

گرفتند گندآوری و کشی

На овоз посаст дар шаби басӣ

نه آواز پاس است در شب بسی

На бар роҳи мо бар тилоия касе

نه بر راه ما بر طلایه کسی

зи гуфтор ӯ шодмон гашт кӯш

ز گفتار او شادمان گشت کوش

зи баҳри шабихун баромад Биҷӯш

ز بهر شبیخون برآمد به جوش

Чу донист ва огоҳ шуд зони Қубод

چو دانست و آگاه شد زآن قباد

Ки ҷосуси чунин бозгаштаи сети шод

که جاسوس چین بازگشته‌ست شاد

Бифармуд то раҳ нигаҳдоштанд

بفرمود تا ره نگه داشتند

Шабу рӯзи дида ба раҳ доштанд

شب و روز دیده به ره داشتند

Бидон рӯй канда фиристод зуд

بدان روی کنده فرستاد زود

Диловари ду лашкар чу бод ва чу дӯд

دلاور دو لشکر چو باد و چو دود

Яке сӯии чап , дайгарии сӯии рост

یکی سوی چپ، دیگری سوی راست

Баробари ду лашкар на афзӯн на кост

برابر دو لشکر نه افزون نه کاست

Худ ва вижагон баркашиданд саф

خود و ویژگان برکشیدند صف

Дар ин рӯй канда батон бар зи каф

در این روی کنده بتان بر ز کف

Се шаб , гуфт , аз ин сӯ бигирӣд сахт

سه شب، گفت، از این سو بگیرید سخت

Магар ёр бошад длорои бахт

مگر یار باشد دلارای بخت