Фиристод пайғом назд Қубод

فرستاد پیغام نزد قباد

Ки гардандаи гардуни туро дод дод

که گردنده گردون تو را داد داد

Бросўд бояд марои рӯз чанд

برآسود باید مرا روز چند

Ки хаста сипоҳасту асбони нижанд

که خسته سپاه است و اسبان نژند

Чу аз хастагӣ нек гардад сипоҳ

چو از خستگی نیک گردد سپاه

Нтобам , биёями сӯии размгоҳ

نتابم، بیایم سوی رزمگاه

зи пайғом ӯ хира тар шуд Қубод

ز پیغام او خیره تر شد قباد

Чунин гуфт кони бдрги бднжод

چنین گفت کآن بدرگ بدنژاد

Битарсед ва ҷӯяд ҳамеи зони диранг

بترسید و جوید همی زآن درنگ

Магар ҷон раҳанд зи коми наҳанг

مگر جان رهاند ز کام نهنگ

Бифармуд то посухаш дод боз

بفرمود تا پاسخش داد باز

Савории пуровози найранги соз

سواری پرآواز نیرنگ‌ساز

Ки додам шуморо замони ин се рӯз

که دادم شما را زمان این سه روز

Чаҳорум чу хуршед гетӣ фурӯз

چهارم چو خورشید گیتی‌فروز

Битобад , сӯии размгоҳи ои зуд

بتابد، سوی رزمگاه آی زود

Чу марг омад , аз нарми болин чаҳ суд

چو مرگ آمد، از نرم بالین چه سود

Тилоия чу ин достон бозгуфт

طلایه چو این داستان بازگفت

Се рӯз ва се шаб кӯш ва лашкар нахуфт

سه روز و سه شب کوش و لشکر نخفت

Аз он рӯй кандаи басӣ чоҳ кард

از آن روی کنده بسی چاه کرد

Ҳамаи чоҳҳо дом бадхоҳ кард

همه چاه‌ها دام بدخواه کرد

Гирифтаи сари чоҳ ва карда ниҳон

گرفته سر چاه و کرده نهان

зи розаши каси огаҳ на андари ҷаҳон

ز رازش کس آگه نه اندر جهان

Чорам чу хуршед сар баркашид

چهارم چو خورشید سر برکشید

Қубоди сипаҳдор лашкар кашид

قباد سپهدار لشکر کشید

Сипаҳро саросари зира пӯш кард

سپه را سراسر زره‌پوش کرد

Пас оҳанг лшкргаҳ кӯш кард

پس آهنگ لشکرگه کوش کرد

Табира , сипаҳро сӯй разм хонд

تبیره، سپه را سوی رزم خواند

Сӯй разм шуд кӯш ва лашкар баранд

سوی رزم شد کوش و لشکر براند

Бурун омад аз кандау чоҳсор

برون آمد از کنده و چاهسار

Бпиўст бо душманони корзор

بپیوست با دشمنان کارزار

Чу лашкар чунон баргушоданд даст

چو لشکر چنان برگشادند دست

Ки шамшери ҷузи мағзу мғФри нахуст

که شمشیر جز مغز و مغفر نخست

Румони чинён аз сипоҳи Қубод

رمان چینیان از سپاه قباد

Чу барги гулу лола аз тираи бод

چو برگ گل و لاله از تیره باد

Сипаҳи бози пас барад аз он сони здшт

سپه باز پس برد از آنسان ز دشت

Ки пиромнши ҳеҷ душман нагашт

که پیرامنش هیچ دشمن نگشت

Гурезон бирафтанд хору нижанд

گریزان برفتند خوار و نژند

Гузаштанд аз он чоҳҳо бе газанд

گذشتند از آن چاه‌ها بی‌گزند

Аз эрониёни ҳарки бар пай бирафт

از ایرانیان هرکه بر پی برفت

Бидон чоҳҳо андар афтод тафт

بدان چاه‌ها اندر افتاد تفت

Ба чоҳ андар афтод мардии ҳазор

به چاه اندر افتاد مردی هزار

Дили лашкарии гашт аз ӯ сӯгвор

دل لشکری گشت از او سوگوار

Чу огоҳ шуд зони сипоҳи Қубод

چو آگاه شد زآن سپاه قباد

Ҳаме ҳар яке гоми пастар ниҳод

همی هر یکی گام پستر نهاد

Пас аз чоҳҳо бркшидндшон

پس از چاه‌ها برکشیدندشان

Ҳамаи зор ва пас хастаи дидандашон

همه زار و پس خسته دیدندشان

Гуруҳеи шикастаи сару пойу даст

گروهی شکسته سر و پای و دست

Гуруҳе дигар ним мурда чу маст

گروهی دگر نیم‌مرده چو مست

Қубоди диловар чу он дид , гуфт

قباد دلاور چو آن دید، گفت

Ки бо диўзодаҳи ғамони боди ҷуфт

که با دیوزاده غمان باد جفت

Чунин рангу дастон ки донад намӯд

چنین رنگ و دستان که داند نمود

На гуфтани тавон ва на битавон шунӯд

نه گفتن توان و نه بتوان شنود

Чаҳ оядаш аз ин кандау чоҳсор

چه آیدش از این کنده و چاهسار

Ки дар пеш теғаст заҳри обдор

که در پیش تیغ است زهرآبدار

Сипедаи дмони саракашонро бихонад

سپیده دمان سرکشان را بخواند

зи кирдори душман фаровон баранд

ز کردار دشمن فراوان براند

Ки бо ӯ кунун зин сипас корзор

که با او کنون زین سپس کارزار

Пиёда ба ояд зи ҷангии савор

پیاده به آید ز جنگی سوار

Бҷстни ҳамаи дашту бгзоштн

بجُستن همه دشت و بگذاشتن

Чу ёбем чоҳии бинбоштн

چو یابیم چاهی بینباشتن

Чу гардад кушодаи бад-ӣни дашти роҳ

چو گردد گشاده بدین دشت راه

Шавам эмин аз кандау жарфи чоҳ

شوم ایمن از کنده و ژرف چاه

Сипаҳи яксараи пеши ҷанги оварем

سپه یکسره پیش جنگ آوریم

Ҷаҳон бар бидонадяши танги оварем

جهان بر بداندیش تنگ آوریم

Бифармуд то сӣ ҳазорон савор

بفرمود تا سی هزاران سُوار

Пиёда бҷстн гирифтанд роҳ

پیاده بجُستن گرفتند راه

Ҳамаи кеҳтарон бел бардоштанд

همه کهتران بیل برداشتند

Ҳамаи чоҳҳоро бинбоштнд

همه چاه‌ها را بینباشتند

Лаб канда бигирифт ва паҳноаш дид

لب کنده بگرفت و پهناش دید

Ба жарфӣ нигаҳ кард ва болоаш дид

به ژرفی نگه کرد و بالاش دید

Кашӣдан наёраст аз он сӯи сипоҳ

کشیدن نیارست از آن سو سپاه

Магар ёед овози лашкари зи роҳ

مگر یاید آواز لشکر ز راه