Ба худ комгии шоҳ бар тахт шуд

به خودکامگی شاه بر تخت شد

Ба кори замони дилаш пурдухт шуд

به کار زمان دلْش پردخت شد

Ҳаме ҳар шабии духтарии хӯбрӯй

همی هر شبی دختری خوبروی

Бидидӣ ва рӯзаш бидодӣ ба шӯй

بدیدی و روزش بدادی به شوی

Агар ҳеҷ будӣ мар ӯро писанд

اگر هیچ بودی مر او را پسند

Ҳаме дар шабистонаш кардӣ ба банд

همی در شبستانْش کردی به بند

Ҳар он кас каз ӯ бори бардоштӣ

هر آن کس کز او بار برداشتی

Ҳаме то нкштиш нагузоштӣ

همی تا نکشتیش نگذاشتی

Зан аз бими теғи бидонадяши шоҳ

زن از بیم تیغ بداندیش شاه

Ҳаме дар шикам бача кардӣ табоҳ

همی در شکم بچّه کردی تباه

зи макронёни духтарии нӯши лаб

ز مکرانیان دختری نوش‌لب

Ҳаме дошт шодон ба рӯз ва ба шаб

همی داشت شادان به روز و به شب

Таниш чун гулу нофу пистони ҳарир

تنش چون گل و ناف و پستان حریر

Лабони шукру гесуонаши абир

لبان شکّر و گیسوانش عبیر

Ба ғамзаи шаҳи ҷовдонро газанд

به غمزه شه جاودان را گزند

Ба чеҳраи дили моҳ аз ӯ зери банд

به چهره دل ماه از او زیر بند

Дил аз ростӣ , дида аз нозу шарм

دل از راستی، دیده از ناز و شرم

зи шамшоди боло , зи сӯсанаши чарм

ز شمشاد بالا، ز سوسنْش چرم

Сухани шаҳду рафтори товуси вор

سخن شهد و رفتار طاووس‌وار

Нигорин ҳаме хондаш шаҳриёр

نگارین همی خواندش شهریار

Нигориш чу ороиш ҷон набӯд

نگارش چو آرایش جان نبود

Ҷуз аз хеши дороӣ макрон набӯд

جز از خویشِ دارای مکران نبود

Бародарашро духт буд он нигор

برادرش را دخت بود آن نگار

Ниҳон дошт роз аз дили шаҳриёр

نهان داشت راز از دل شهریار

Ки ҳаркаси кзон тухма дид ӯ , бикушт

که هرکس کزآن تخمه دید او، بکُشت

Бар он тухма бар бахт бад шуд дуруст

بر آن تخمه بر بختِ بد شد درست

зи меҳри нигорин ки будаш зи пеш

ز مِهر نگارین که بودش ز پیش

Ҳанузаш ба дили мондаи андӯҳу риш

هنوزش به دل مانده اندوه و ریش

Нишаста ба бгмози рӯзии баҳам

نشسته به بگماز روزی به هم

Дил аз ранҷи давру равон аз ситам

دل از رنج دور و روان از ستم

Бадви шодмонаи дили шаҳриёр

بدو شادمانه دل شهریار

Гуҳии нозу гуҳи бӯсау гуҳи канор

گهی ناز و گه بوسه و گه کنار

Бадв гуфт к-эии ганҷи пурхоста

بدو گفت کای گنج پرخواسته

зи мо орзӯи ҳеҷ нохоста

ز ما آرزو هیچ ناخواسته

Яке орзӯи хоҳу дили брмпич

یکی آرزو خواه و دل برمپیچ

Ки ҳаргиз надорам дареғ аз ту ҳеҷ

که هرگز ندارم دریغ از تو هیچ

Нигорин чунин посухаш дод ва гуфт

نگارین چنین پاسخش داد و گفت

Ки бодии ҳамаи сола бо бахти ҷуфт

که بادی همه ساله با بخت جفت

Ба фари ту шоҳо , маро ком ҳаст

به فرّ تو شاها، مرا کام هست

Бузургӣу некӣ ва ором ҳаст

بزرگی و نیکی و آرام هست

Ҳаме бар шабистонати фармони даҳум

همی بر شبستانت فرمان دهم

Ба худкомагии пеши ту ҷони даҳум

به خودکامگی پیش تو جان دهم

Марои орзӯи ком шоҳасту бас

مرا آرزو کام شاه است و بس

Ки бар орзӯ ҳаст худ дастрас

که بر آرزو هست خود دسترس

Бадв гуфт каз ман раҳои мҷўӣ

بدو گفت کز من رهایی مجوی

Яке орзӯи хоҳ бе гуфту гӯй

یکی آرزو خواه بی گفت و گوی

Бадв гуфт шоҳо , мефизой ранҷ

بدو گفت شاها، میفزای رنج

Ки дорам ҳаме ҳарчӣ бояд зи ганҷ

که دارم همی هرچه باید ز گنج

Касеро буд орзӯ , каши ниёз

کسی را بود آرزو، کش نیاز

Ба чизе буд кони наёбади фароз

به چیزی بود کآن نیابد فراز

Ман оре ниёзӣ надорам кунун

من آری نیازی ندارم کنون

Ки ганҷӣ ки дорам надонам ки чун

که گنجی که دارم ندانم که چون

Агар шоҳ бинад , нФрмоидм

اگر شاه بیند، نفرمایدم

Ки тарсам ки гуфтори бгзоидм

که ترسم که گفتار بگزایدم

Агар шаҳриёрӣ бихоҳӣ ту , гуфт

اگر شهریاری بخواهی تو، گفت

Надорам дареғ аз ту эй неки ҷуфт

ندارم دریغ از تو ای نیک جفت

Бадв гуфт кокнўн ки гуфтори шоҳ

بدو گفت کاکنون که گفتار شاه

Чунинаст бо банда ӣ никхўоаҳ

چنین است با بندهٔ نیکخواه

Ниёзам наёяд ба гетии зи чиз

نیازم نیاید به گیتی ز چیز

Валикини яке пурсиши орми бниз

ولیکن یکی پرسش آرم بنیز

Ки аз дербози ин сухан дар дилам

که از دیرباز این سخن در دلم

Ҳаме дораму дили ҳамеи бугсалам

همی دارم و دل همی بگسلم

Бадв гуфт хусрав миндиш ҳеҷ

بدو گفت خسرو میندیش هیچ

Бипурс ончии хоҳӣу дили брмпич

بپرس آنچه خواهی و دل برمپیچ

Нигорин бадв гуфт к-эии никхўӣ

نگارین بدو گفت کای نیکخوی

Марои ин яке достонӣ бигӯӣ

مرا این یکی داستانی بگوی

Кзони пас ки аз чин сипаҳ ронадӣ

کزآن پس که از چین سپه راندی

Ба дасти бидонадяши дармондӣ

به دست بداندیش درماندی

Сипоҳи Фаридуну захми дурушт

سپاه فریدون و زخم درشت

Яке кӯҳпоя гирифтӣ ту пушт

یکی کوهپایه گرفتی تو پشت

На бар душманони чорае сохтӣ

نه بر دشمنان چاره‌ای ساختی

На тирии сӯии душмани андохтӣ

نه تیری سوی دشمن انداختی

Чу аз шоҳи макрони сипаҳи хостӣ

چو از شاه مکران سپه خواستی

Бад-ӣни орзӯ нома оростӣ

بدین آرزو نامه آراستی

Сипоҳӣ фиристод бо сози ҷанг

سپاهی فرستاد با ساز جنگ

Ки бишикаст душман барои диранг

که بشکست دشمن برای درنگ

Чу дар подшоҳии бгштии ҳаме

چو در پادشاهی بگشتی همی

Ба макрони замини бргзштии ҳаме

به مکران زمین برگذشتی همی

Ба пеш ту оварад чандон зи ганҷ

به پیش تو آورد چندان ز گنج

Ки пелон шуданд аз кашӣдан ба ранҷ

که پیلان شدند از کشیدن به رنج

Ҳаме кард як моҳи сози сипоҳ

همی کرد یک ماه ساز سپاه

Ки аз хӯрданӣ танг шуд ҷойгоҳ

که از خوردنی تنگ شد جایگاه

Взони пас чу баргаштӣ аз ховарон

وزآن پس چو برگشتی از خاوران

Пазира шиддати пеш бо сарварон

پذیره شدت پیش با سروران

Дигар бораи чандон ба пешат кашид

دگر باره چندان به پیشت کشید

Ки аз ҳеҷ кеҳтари чунон кас надид

که از هیچ کهتر چنان کس ندید

Дар ганҷҳои падар боз кард

درِ گنج‌های پدر باز کرد

Чиҳил рӯзи лашкари варо соз кард

چهل روز لشکر ورا ساز کرد

Чу бардоштӣ кандар ое ба чин

چو برداشتی کاندر آیی به چین

Ҳаме рафт пешати ду манзили замин

همی رفت پیشت دو منزل زمین

Аз он пас ки ӯ хости гаштани зи роҳ

از آن پس که او خواست گشتن ز راه

Ба ду ним кардаш сарафрози шоҳ

به دو نیم کردش سرافراز شاه

Чу кирдори подош ӯ ин намӯд

چو کردار پاداش او این نمود

Ҷаҳони ноумед аз шаҳи чини ббўд

جهان ناامید از شه چین ببود

Ҳаме хоҳам акнӯн ки фархундаи шоҳ

همی خواهم اکنون که فرخنده شاه

Намояд ба ман банда ӯро гуноҳ

نماید به من بنده او را گناه

Ки ҳаргизи чунин шаҳриёрон , пеш

که هرگز چنین شهریارانِ پیش

Накарданд бо зердастони хеш

نکردند با زیردستان خویش

На зони сони парастиш касе кард низ

نه زآن سان پرستش کسی کرد نیز

Ки дорои чини душманаши кишт низ

که دارای چین دشمنش کشت نیز

Ба ҳангоми подош теғ омадаш

به هنگام پاداش، تیغ آمدش

Яке дахма аз вай дареғ омадаш

یکی دخمه از وی دریغ آمدش

з пурсиш барошуфт якбора кӯш

ز پرسش برآشفت یکباره کوش

Бадв гуфт к-эии бдрги хираи ҳуш

بدو گفت کای بدرگ خیره هوش

Туро бо чунин достони худ чаҳ кор

تو را با چنین داستان خود چه کار

Псўдн ба беҳудаи дунболи мор

پسودن به بیهوده دنبال مار

Чунон масти штии ту андар навохт

چنان مست گشتی تو اندر نواخت

Ки ҳаргунаи пурсиши туоне ту сохт

که هرگونه پرسش توانی تو ساخت

Замонаи дили мо пар аз хӯн кунад

زمانه دل ما پر از خون کند

Гар ин пурсиш аз ман Фаридун кунад

گر این پرسش از من فریدون کند

Туро пояи пайдо ки чандаст ва чун

تو را پایه پیدا که چند است و چون

Бад-ӣни раҳнамӯн ту бӯда сети хӯн

بدین رهنمون تو بوده‌ست خون

Агар ман зи посух ба як сӯ шавам

اگر من ز پاسخ به یک سو شوم

Ба нодонии хеш хстў шавам

به نادانی خویش خستو شوم

Нахустин туро посухи орми дуруст

نخستین تو را پاسخ آرم درست

Даҳуми орзӯии дилатро нахуст

دهم آرزوی دلت را نخست

Сазои ту зони пас расонам ба ту

سزای تو زآن پس رسانم به تو

Кзоин гуфта ман бади гумонам ба ту

کزاین گفته من بدگمانم به تو

Чу шоҳи ҷаҳонро Фаридун бикушт

چو شاه جهان را فریدون بکشت

Ба коми наҳанг андар афтод шаст

به کام نهنگ اندر افتاد شست

зи кӯҳи бсило гурезон шудам

ز کوه بسیلا گریزان شدم

Ба оромгаҳи ашк резон шудам

به آرامگه اشک‌ریزان شدم

Нахустин кас ӯ бади зи фармони бурун

نخستین کس او بُد ز فرمان برون

Шуд ва дигаронро ббди раҳнамӯн

شد و دیگران را ببُد رهنمون

Нигаҳ кард ҳар кас ба кирдор ӯ

نگه کرد هر کس به کردار او

Бузургон шуданд аз паии кор ӯ

بزرگان شدند از پی کار او

Взоирони дубор эдар омад сипоҳ

وز ایران دوبار ایدر آمد سپاه

Аз ӯ хостами лашкару дастгоҳ

از او خواستم لشکر و دستگاه

На он кард рӯзӣ ки бинад рухам

نه آن کرد روزی که بیند رخم

На ёвар фиристод ва на посухам

نه یاور فرستاد و نه پاسخم

Бидон гуҳ ки рафтам ба даргоҳи шоҳ

بدانگه که رفتم به درگاه شاه

зи кӯҳ бсило биёмад сипоҳ

ز کوه بسیلا بیامد سپاه

Чаҳ мояи сипаҳ буд бо отбин

چه مایه سپه بود با آتبین

Каз ӯ гашти вайрони ҳамаи марзи чин

کز او گشت ویران همه مرز چین

Чаҳ будӣ агар тохтии пеши ӯй

چه بودی اگر تاختی پیش اوی

Вагар лашкарии сохтӣ пеши ӯй

وگر لشکری ساختی پیش اوی

На будӣ ба чини андар аз ваии газанд

نه بودی به چین اندر از وی گزند

На кори бидонадяши гаштии баланд

نه کار بداندیش گشتی بلند

Аз ӯ буд навашони ҳамаи ёварӣ

از او بود نوشان همه یاوری

Набӯдаш худ андеша ӣ доварӣ

نبودش خود اندیشهٔ داوری

Ба чӯпони асбу шубонони гила

به چوپان اسب و شبانان گله

Тавонист кард отбинро ҳала

توانست کرد آتبین را حله

Накарду бад-ӣни рӯзгор ончӣ кард

نکرد و بدین روزگار آنچه کرد

Ҳам аз бим кард он фурӯмояи мард

هم از بیم کرد آن فرومایه مرد

Кунун посух инасту подоши ин

کنون پاسخ این است و پاداش این

Бигуфту бузад бар сараши теғи кин

بگفت و بزد بر سرش تیغ کین

Ба ду ним зад хирмани гул ба теғ

به دو نیم زد خرمن گل به تیغ

Аз он хўбчҳрш наомад дареғ

از آن خوب‌چهرش نیامد دریغ