Ҷаҳонро чу шеъри сияҳ чок шуд

جهان را چو شَعرِ سیه چاک شد

з май мағз беҳуш ва бебок шуд

ز می مغز بی‌هوش و بی‌باک شد

Дилаши орзӯӣ нигорин гирифт

دلش آرزوی نگارین گرفت

Ситоиш ба чашм хуморин гирифт

ستایش به چشم خمارین گرفت

Фаровон бихонад ва биҷусташ басӣ

فراوان بخواند و بجُستش بسی

Наёраст гуфтани мар ӯро касе

نیارست گفتن مر او را کسی

Саранҷом каз кораш огоҳ шуд

سرانجام کز کارش آگاه شد

Бипечеду шодяш кӯтоҳ шуд

بپیچید و شادیش کوتاه شد

Пушаймон шуду гиря оғоз кард

پشیمان شد و گریه آغاز کرد

Дар дард бар хештан боз кард

درِ درد بر خویشتن باز کرد

Саросари маро буд , гуфт , ин гуноҳ

سراسر مرا بود، گفت، این گناه

Ки гуфтам зи мо орзӯе бихоҳ

که گفتم ز ما آرزویی بخواه

Кунун хост , подоФраҳ ман кашид

کنون خواست، پادافره من کشید

зи хӯни чодари сурх бар сар кашид

ز خون چادر سرخ بر سر کشید

Биёмадаш навашони бедори бахт

بیامدش نوشان بیدار بخت

Ки аз хок бархез ва бар шӯ ба тахт

که از خاک برخیز و بر شو به تخت

Сиришт омад андари ту ин бдхўӣ

سرشت آمد اندر تو این بدخوی

Ҳаме кард натавон ки иксўи шӯй

همی کرد نتوان که یکسو شَوی

На даврии тавон аз ниҳоду сиришт

نه دوری توان از نهاد و سرشت

На зон коиздт дод бар сарнавишт

نه زآن کایزدت داد بر سرنوشت

зи хубони ҳамеи ҷусти пинҳони нишон

ز خوبان همی جُست پنهان نشان

зи шоҳу далерону гарданкашон

ز شاه و دلیران و گردنکشان

Фиристод назд ҳамаи саракашон

فرستاد نزد همه سرکشان

Ба хон ва ба чин ва ба хоўрстон

به خان و به چین و به خاورستان

Ки хоҳам ҳаме аз шумо ҳар яке

که خواهم همی از شما هر یکی

Фиристед мҳчҳраҳи дўшизкӣ

فرستید مه‌چهره دوشیزکی

з ҳар марзу бум онк буданд бузург

ز هر مرز و بوم آنک بودند بزرگ

Фиристод дӯшиза ҳар сутург

فرستاد دوشیزه‌ای هر سترگ

Сад ва бист аз он моҳрӯён гузин

صد و بیست از آن ماهرویان گزین

Расиданд ба даргоҳи дорои чин

رسیدند به درگاه دارای چین

Бидид он батонро , накардаш писанд

بدید آن بتان را، نکردش پسند

Ба дигар касон додашон ҳӯшманд

به دیگر کسان دادشان هوشمند

Мар ӯро бигуфтанд к-эии шаҳриёр

مر او را بگفتند کای شهریار

Яке моҳрӯӣаст дар Қандаҳор

یکی ماهروی است در قندهار

Ки аз зулф ӯ дръ ва ҷавшан кунанд

که از زلف او دِرع و جوشن کنند

Ба рухи тираи шаби рӯз равшан кунанд

به رخ تیره‌شب روزِ روشن کنند

Ба тухмаи зи аҳли карямони нажод

به تخمه ز اهل کریمان نژاد

Ба хӯбии ту гӯйии зи ҳурии бзод

به خوبی تو گویی ز حوری بزاد

Саросар бигарданд гирди ҷаҳон

سراسر بگردند گرد جهان

Наёбӣ ба гетии ту монанди он

نیابی به گیتی تو مانند آن

Ба боло чу сарв ва ба дидани сурӯш

به بالا چو سرو و به دیدن سروش

Хиромаш чу товусу гуфтори нӯш

خرامش چو طاووس و گفتار نوش

Агар шоҳ хоҳад мрони духт ро

اگر شاه خواهد مرآن دخت را

Наёбади ҷуз ӯ дайгарии ҷуфт ро

نیابد جز او دیگری جفت را

Фиристод ва он моҳрухро бхўост

فرستاد و آن ماهرخ را بخواست

Бар хеш овараду некӯи ншохт

بر خویش آورد و نیکو نشاخت

Ҳамеи бастад ва як шаб ӯро бидид

همی بستد و یک شب او را بدید

Писандаш наомад на каси баргузед

پسندش نیامد نه کس برگزید

На ҷой нигорин гирифт ҳеҷ кас

نه جای نگارین گرفت هیچکس

На аз сар бурун омад ӯро ҳавас

نه از سر برون آمد او را هوس

Ҳаме буд беранҷ ва бо эминӣ

همی بود بی رنج و با ایمنی

Равони пари зи андешаҳои манӣ

روان پر ز اندیشه های منی

Ҷуз аз шоҳи Эрони зи каси бок на

جز از شاه ایران ز کس باک نه

Замонаи ҷуз аз нӯшу тирёк на

زمانه جز از نوش و تریاک نه