Аз он эминӣ , роҳ кашӣ гирифт

از آن ایمنی، راه کشّی گرفت

Майу ромиши вароӣ хушӣ гирифт

می و رامش و رای خوشّی گرفت

Ҳаме гуфт чун ман ки дидаи сети шоҳ

همی گفت چون من که دیده‌ست شاه

Ба фар ва ба тахт ва ба ганҷу сипоҳ

به فرّ و به تخت و به گنج و سپاه

Ки заҳҳок бо он бузургӣу ганҷ

که ضحاک با آن بزرگی و گنج

Чунин то аз ӯ мардум омад ба ранҷ

چنین تا از او مردم آمد به رنج

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

...................................

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

...................................

Сипоҳаши дубораи шикастам ба дашт

سپاهش دوباره شکستم به دشت

Шуд огоҳи вази кори ман бргзшт

شد آگاه وز کار من برگذشت

Взон пас бифармуд то марзи чин

وزآن پس بفرمود تا مرز چین

Ба ҷое ки диданди вайрони замин

به جایی که دیدند ویران زمین

зи ганҷаши ҷаҳондида обод кард

ز گنجش جهاندیده آباد کرد

Дил зердастон бидон шод кард

دل زیردستان بدان شاد کرد

Чу икчнд аз ин сони бполўди ганҷ

چو یکچند از این سان بپالود گنج

Аз он низ ҳам бар дил омадаш ранҷ

از آن نیز هم بر دل آمدش رنج

Басии бастад аз мардумони хоста

بسی بستد از مردمان خواسته

з ҳар кас ки бади кораши ороста

ز هر کس که بُد کارش آراسته

Ба кишвари куҷои мояи дории шунӯд

به کشور کجا مایه‌داری شنود

На моя раҳо кард бо вай на суд

نه مایه رها کرد با وی نه سود

Ҷаҳон кард обод аз эшону ганҷ

جهان کرد آباد از ایشان و گنج

Чунин то аз ӯ мардум омад ба ранҷ

چنین تا از او مردم آمد به رنج

Чу гетӣ чунон дид , гардан кашид

چو گیتی چنان دید، گردن کشید

Яке чодар аз кибр бар тан кашид

یکی چادر از کبر بر تن کشید

Сар аз чанбари бандагӣ давр кард

سر از چنبر بندگی دور کرد

Забонро ба беҳуда ранҷур кард

زبان را به بیهوده رنجور کرد

Чунин гуфт бо мардуми бадсигол

چنین گفت با مردم بدسگال

Ки ман хештанро надонам ҳам?ил

که من خویشتن را ندانم همال

Агар хоҳам обод дорам ҷаҳон

اگر خواهم آباد دارم جهان

Вагар низ вайрон кунам ногаҳон

وگر نیز ویران کنم ناگهان

Ҳамон зиндагонӣ ба даст ман аст

همان زندگانی به دست من است

Ки марг аз сари теғу шаст ман аст

که مرگ از سر تیغ و شست من است

Чу аз ман буд зиндагонӣу марг

چو از من بُوَد زندگانی و مرگ

Ҷаҳони доштани зини бшоиии ббрг

جهان داشتن زین بشایی ببرگ

Чу нодони зи ғмрӣ ,у донои зи бим

چو نادان ز غمری، و دانا ز بیم

БпзрФти гуфтори деви раҷим

بپذرفت گفتار دیو رجیم

Ба мағзи андарун бодсорӣ гирифт

به مغز اندرون بادساری گرفت

Сухани гуфтан кирдигорӣ гирифт

سخن گفتنِ کردگاری گرفت

Наёраст гуфтани кас аз зиндагон

نیارست گفتن کس از زندگان

Ки ту банда Эй ҳастӣ аз бандагон

که تو بنده‌ای هستی از بندگان

Худованди дониши хурушон з кӯш

خداوند دانش خروشان ز کوش

Кро ёфт фарзонау тези ҳуш

کرا یافت فرزانه و تیزهوش

Бипурсед аз вай ки ман худ киам ?

بپرسید از وی که من خود که‌ام؟

Дар ин паҳни гетии зи баҳр чаҳам ?

در این پهن گیتی ز بهر چه‌ام؟

Ту , гуфтӣ ки , рӯзии диҳӣ , хӯрданяш

تو، گفتی که، روزی دهی، خوردنیش

Бидодӣу чизеи з густурданяш

بدادی و چیزی ز گستردنیش

Вагар мард гуфтӣ ки ҳастӣ ту шоҳ

وگر مرد گفتی که هستی تو شاه

Ба шамшер ҳиндяш кардӣ табоҳ

به شمشیر هندیش کردی تباه

зи бозорӣу мӯбаду раҳнамоӣ

ز بازاری و موبد و رهنمای

Наёраст кас хондаш ҷузи худоӣ

نیارست کس خواندش جز خدای

Чиҳил сол аз ин сон ҳаме ронад кор

چهل سال از این سان همی راند کار

Расида ба коми дил аз рӯзгор

رسیده به کام دل از روزگار