Чунон буд як рӯз каз марзи чин

چنان بود یک روز کز مرز چین

зи фарзонаи панҷоҳ мард гузин

ز فرزانه پنجاه مرد گزین

Хурушон ба даргоҳ шоҳ омаданд

خروشان به درگاه شاه آمدند

Ситамдидагон додхоҳ омаданд

ستمدیدگان دادخواه آمدند

Ки зинҳор , шоҳо , ба фарёдрас

که زنهار، شاها، به فریاد رس

Ки ҷуз ту надорем фарёдрас

که جز تو نداریم فریادرس

Ҷаҳон пок кардӣ зи заҳҳокён

جهان پاک کردی ز ضحاکیان

Ба неруии яздону фари каён

به نیروی یزدان و فرّ کیان

з дод ту обод шуд ҳинду рӯм

ز داد تو آباد شد هند و روم

Намонда сети вайрони як ангушти бум

نمانده‌ست ویران یک انگشت بوم

Заминро ту обод кардӣ ба гурз

زمین را تو آباد کردی به گرز

Ту кардӣ ба ҳар ҷои тобандаи брз

تو کردی به هر جای تابنده برز

зи теғи ту пинҳони ситам дар ҷаҳон

ز تیغ تو پنهان ستم در جهان

з дод ту бадхоҳ яксар ниҳон

ز داد تو بدخواه یکسر نهان

Ҷаҳони андари осонӣ ва мо ба ранҷ

جهان اندر آسانی و ما به رنج

На фарзанд монад ва на кох ва на ганҷ

نه فرزند ماند و نه کاخ و نه گنج

Гурозӣ нишаста сет бар тахти чин

گرازی نشسته‌ست بر تخت چین

Ба ранҷи андар аз даст ӯ он замин

به رنج اندر از دست او آن زمین

Дирами дори он марзи дарвеши гашт

درم‌دارِ آن مرز درویش گشت

Ситамкору бдхўу бдкиши гашт

ستمکار و بدخو و بدکیش گشت

Нахонд ҳамеи хештани ҷузи худоӣ

نخواند همی خویشتن جز خدای

Ту мапаснд аз ваии шаҳи покроӣ

تو مپسند از وی شه پاکرای