Чу огоҳӣ омад ба кӯш сутург

چو آگاهی آمد به کوش سترگ

Ки омад зи Эрони сипоҳии бузург

که آمد ز ایران سپاهی بزرگ

Пурандешаи гашту сипаҳро бихонад

پراندیشه گشت و سپه را بخواند

Саронро ба девони бахшиши нишонд

سران را به دیوان بخشش نشاند

зи Мочӣну макрону таббати сипоҳ

ز ماچین و مکران و تبّت سپاه

Биёмад ки бар бод барбаст роҳ

بیامد که بر باد بربست راه

зи харгоҳу хаймаи чунон гашти чин

ز خرگاه و خیمه چنان گشت چین

Ки пинҳон шуд аз зери дебои замин

که پنهان شد از زیرِ دیبا زمین

Аз эшон гузин кард , пас ҳафт бор

از ایشان گزین کرد، پس هفت بار

Шимурда ба девон ӯ сад ҳазор

شمرده به دیوان او صد هزار

Ҳамаи разми дидаи ҳамаи шери дил

همه رزم دیده همه شیردل

Аз анбӯҳи эшон ситораи хаҷал

از انبوه ایشان ستاره خجل

Бар эшон броФгнди ганҷии дирам

بر ایشان برافگند گنجی درم

зи хмдон бурун рафт рӯзи даҳум

ز خمدان برون رفت روز دهم

Буғурред кӯсу баромади дирафш

بغرّید کوس و برآمد درفش

Ҷаҳон шуд зи гирди саворони бунафш

جهان شد ز گَرد سواران بنفش

Ба ҳангом баргаштани офтоб

به هنگام برگشتن آفتاب

Ба лшкргаҳ омад дилии пари шитоб

به لشکرگه آمد دلی پُرشتاب

Сарони сипаҳро ҳама пеш хонд

سران سپه را همه پیش خواند

зи душмани басӣ достонҳо баранд

ز دشمن بسی داستان‌ها براند

Ки эрониёни мрмро ҳар замон

که ایرانیان مر مرا هر زمان

Кунанд озмӯн , лашкар ояд дмон

کنند آزمون، لشکر آید دمان

Аз он никўиҳо ки кардам зи пеш

از آن نیکویی‌ها که کردم ز پیش

Биҷои сипоҳи бидонадяши хеш

به جای سپاه بداندیش خویش

Ки лашкар шикастам бидон сони дубор

که لشکر شکستم بدان سان دوبار

Нарафт аз пас душманони як савор

نرفت از پس دشمنان یک سوار

На оҳанг кардам ба Эрони замин

نه آهنگ کردم به ایران زمین

На лашкар фиристодам аз баҳри кин

نه لشکر فرستادم از بهر کین

Чунин то бидонадяши густохи гашт

چنین تا بداندیش گستاخ گشت

Ҳамон низ бо барг ва бо шохи гашт

همان نیز با برگ و با شاخ گشت

Ман андеша кардам кигар бо сипоҳ

من اندیشه کردم که گر با سپاه

Даройам ба Эрони чунин кӣнаи хоҳ

درآیم به ایران چنین کینه‌خواه

Сипоҳи ман аз даст бе бар кунанд

سپاه من از دست بی‌بر کنند

зи хӯни ялони ранг кишвар кунанд

ز خون یلان رنگ، کشور کنند

зи як гӯша обод кардам ҷаҳон

ز یک گوشه آباد کردم جهان

Дигар гӯша вайрон шавад ногаҳон

دگر گوشه ویران شود ناگهان

Кунун пеш то дузди гирам ба даст

کنون پیش تا دزد گیرم به دست

Маро дузд бигирифт ва сахтам бибаст

مرا دزد بگرفت و سختم ببست

Ман аз кини заҳҳоки ҷӯшами ҳаме

من از کین ضحاک جوشم همی

Ҳаме ҳар замон бар хурӯшами ҳаме

همی هر زمان بر خروشم همی

Бад-ӣни бор савганд хӯрдам бадарад

بدین بار سوگند خوردم به درد

Ба рӯзи сипеду шаби лоҷувард

به روز سپید و شب لاجورد

Ки вайрон кунам марзи бадхоҳи хеш

که ویران کنم مرز بدخواه خویش

Бихоҳам аз ӯ кӣна ӣ шоҳи хеш

بخواهم از او کینهٔ شاه خویش

з тахташ барорам , дрорм ба дор

ز تختش برآرم، درآرم به دار

Нмонми зоирнёни як савор

نمانم ز ایرانیان یک سوار

Ки аз аблаҳии мард ва аз биҳшӣ

که از ابلهی مرد و از بیهشی

Забунии шуморади ҳамеи хомшӣ

زبونی شمارد همی خامشی

Бузургон бар ӯ офарини хонданд

بزرگان بر او آفرین خواندند

Варои шоҳи таркону чини хонданд

ورا شاه ترکان و چین خواندند

Ҳаме гуфт ҳар кас ки бо брзи ту

همی گفت هر کس که با برز تو

Билразад замин аз сари гурзи ту

بلرزد زمین از سر گرز تو

Туоне кзоин гуфта афзӯн кунӣ

توانی کزاین گفته افزون کنی

Ки оҳанги тахт Фаридун кунӣ

که آهنگ تخت فریدون کنی

Чу бар тахт фирӯза бинишаст шоҳ

چو بر تخت فیروزه بنشست شاه

Парогандаи гаштанд аз он ҷои сипоҳ

پراگنده گشتند از آن جا سپاه