Сипеда чу бикшод чун бози пар

سپیده چو بگشاد چون باز پر

Бгстрд бар дашти хуршеди фар

بگسترد بر دشت خورشید فرّ

Ғўлшкрӣ хост аз ҳар ду ҷой

غوِ لشکری خاست از هر دو جای

Хурӯш омад аз кӯсу овоз ноӣ

خروش آمد از کوس و آواز نای

Дирафши далерон чу парвоз кард

درفش دلیران چو پرواز کرد

Сипаҳдори Қорани сипаҳ соз кард

سپهدار قارن سپه ساز کرد

Фиристод настуро сӯии рост

فرستاد نستوه را سوی راست

Сипоҳии ҷаҳонгир чунон ки хост

سپاهی جهانگیر چونان که خواست

Телямони ялро сӯии майсара

تَلیمان یل را سوی میسره

Фиристод бо ӯ сипоҳии сира

فرستاد با او سپاهی سره

Ба қалби андаруни хештан ҷой дод

به قلب اندرون خویشتن جای داد

Дирафш аз пас пушту пешаши Қубод

درفش از پس پشت و پیشش قباد

Взон рӯй чун , чашм бикшод кӯш

وزآن روی چون، چشم بگشاد کوش

Сипаҳ диду гетии гирифтаи хурӯш

سپه دید و گیتی گرفته خروش

Барошуфту лашкари бророст низ

برآشفت و لشکر برآراست نیز

Ту гуфтӣ ки бигирифт мағзаши ситез

تو گفتی که بگرفت مغزش ستیز

Крўи хон ки бади шоҳ бар Қандаҳор

«کرو» خان که بُد شاه بر قندهار

Яке лашкар орой кард устувор

یکی لشکر آرای کرد استوار

Бадв дод бо лашкараши маймана

بدو داد با لشکرش میمنه

Бишуд бо сипаҳ , даври гашт аз буна

بشد با سپه، دور گشت از بنه

Ҳамон майсараи мари қроро супурд

همان میسره مر «قرا» را سپرد

Ки шоҳии таббати зи шоҳони бабрад

که شاهی تبّت ز شاهان ببرد

Ба қалби андаруни ҷой худ кард кӯш

به قلب اندرون جای خود کرد کوش

Чу раъд аз ду лашкари баромади хурӯш

چو رعد از دو لشکر برآمد خروش

Ки миррӣх гуфтӣ бинолад ҳаме

که مرّیخ گفتی بنالد همی

Замини сӯй гардун бинолад ҳаме

زمین سوی گردون بنالد همی

Даҳу дор ва гир омад аз ҳар ду рӯй

ده و دار و گیر آمد از هر دو روی

Равон шуд барони дашт , хӯни ҳамчуи ҷӯй

روان شد برآن دشت، خون همچو جوی

зи баси ҷавшани куштагон бар замин

ز بس جوشن کشتگان بر زمین

Ба ҳар ҷой кӯҳӣ намӯд оҳанӣн

به هر جای کوهی نمود آهنین

зи шамшери хўнбору захми синон

ز شمشیر خونبار و زخم سنان

Надонист бади дили ркиб аз Аннан

ندانست بد دل رکیب از عنان

Дурахши синону чрнги камон

درخش سنان و چرنگ کمان

Ҳамеи ҳуши барад аз дили бадгумон

همی هوش برد از دل بدگمان

Чунин то ҷаҳонҷӯии настуи гирд

چنین تا جهانجوی نستوه گُرد

Бикрдори оташи яке ҳамлаи барад

به کردار آتش یکی حمله برد

Бузад бар қрои хештанро чу кӯҳ

بزد بر «قرا» خویشتن را چو کوه

Пас пушт ӯ аз далерони гуруҳ

پس پشت او از دلیران گروه

Қро бо сипоҳи таббат пеш рафт

قرا با سپاهِ تَبَت پیش رفت

Сад ва сӣ ҳазор аз ялон беш рафт

صد و سی هزار از یلان بیش رفت

Броўихтнди он ду лашкари баҳам

برآویختند آن دو لشکر به هم

Замона шуд аз захми эшон дижам

زمانه شد از زخم ایشان دژم

Дмон шуд яке боду гардии сипоҳ

دمان شد یکی باد و گردی سپاه

Баромад ки хуршед гум кард роҳ

برآمد که خورشید گم کرد راه

Ҳамеи тохти настуи гурзӣ ба даст

همی تاخت نستوه گرزی به دست

Кро ёфт зиндаи з дасташ наҷуст

کرا یافت زنده ز دستش نجست

Чунин то бар шоҳ таббат расед

چنین تا بر شاه تبّت رسید

Хурӯшед чун шери ковро бидид

خروشید چون شیر کاو را بدید

Яке суфта зубин зад ӯро дурушт

یکی سفته زوبین زد او را درشت

зи синаи синонаш бурун шуд зи пушт

ز سینه سنانش برون شد ز پشت

Чу диданди таркони таббат ки шоҳ

چو دیدند ترکان تبّت که شاه

зи зин андар омад ба хоки сиёҳ

ز زین اندر آمد به خاک سیاه

Чу ӯ кушта шуд , бозгаштанд тез

چو او کشته شد، بازگشتند تیز

Гирифтанд аз он захми роҳи гурез

گرفتند از آن زخم راه گریز