Яке рӯзи Қорани джмнок буд

یکی روز قارن دژمناک بود

зи боду зи борони ҷаҳони пок буд

ز باد و ز باران جهان پاک بود

Ба дарвоза шаҳр шуд бо сипоҳ

به دروازهٔ شهر شد با سپاه

Бифармуд то бонг зад марди шоҳ

بفرمود تا بانگ زد مرد شاه

Бигуфтанд мар кӯшро ин сухан

بگفتند مر کوش را این سخن

Ҳамон гуҳ фиристод марди куҳан

همانگه فرستاد مرد کهن

Ки донист гуфтори эрониён

که دانست گفتار ایرانیان

Басии дидаи ойину расми каён

بسی دیده آیین و رسم کیان

Бар паҳлавон рафту барадаши намоз

برِ پهلوان رفت و بردش نماز

Ҳамон офарин кард бар ваии дароз

همان آفرین کرد بر وی دراز

Бадв гуфт Қоран ки эй никмрд

بدو گفت قارن که ای نیکمرد

Яке сахти савганд боядат хӯрд

یکی سخت سوگند بایدت خورد

Ки ҳарчат бигӯям , бигӯе ба кӯш

که هرچت بگویم، بگویی به کوش

Ба пеши бузургон бисёр ҳуш

به پیش بزرگان بسیار هوش

Фиристода худ кард савганди ёд

فرستاده خود کرد سوگند یاد

Ки пайғом ту бозгуем ба дод

که پیغام تو بازگویم به داد

Ба дорои чини пеши он анҷуман

به دارای چین پیشِ آن انجمن

Ки бошанд фарзонау ройзан

که باشند فرزانه و رایزن

Бадв гуфт Қоран ки ӯро бигӯӣ

بدو گفت قارن که او را بگوی

Ки хира чаҳ резии ҳамаи обрӯӣ

که خیره چه ریزی همه آبروی

Мапиндор ҳаргизи ту эй шоҳи чин

مپندار هرگز تو ای شاه چین

Ки ман бозгардам ба Эрони замин

که من بازگردم به ایران زمین

Магари сохтаи банд бар пои ту

مگر ساخته بند بر پای تو

Супурда ба настуи яли ҷои ту

سپرده به نستوه یل، جای تو

Вагар солиён кард бояд диранг

وگر سالیان کرد باید درنگ

Ба яздон агар бозгардам ба нанг

به یزدان اگر بازگردم به ننگ

Нишаста чунину тани осони биҷой

نشسته چنین و تن آسان به جای

Чунон дод ки нспндд аз ту худоӣ

چنان دان که نسپندد از تو خدای

Ки лашкари бад-ӣни сон ба куштани диҳем

که لشکر بدین سان به کشتن دهیم

Ман ва ту кулоҳи маии брнҳим

من و تو کلاه مهی برنهیم

Гар аз шаҳри беруни хиромии яке

گر از شهر بیرون خرامی یکی

На танҳо ки бо вижагони андакӣ

نه تنها که با ویژگان اندکی

Ман оем бурун аз миёни сипоҳ

من آیم برون از میان سپاه

Бигардем ҳар ду ба овардгоҳ

بگردیم هر دو به آوردگاه

Бубинем то гардиши осмон

ببینیم تا گردش آسمان

Кро хоҳад оварад бар сари замон

کرا خواهد آورد بر سر زمان

Агар ман ба дасти ту гирдами табоҳ

اگر من به دست تو گردم تباه

Сипаҳбад ба коми ту гашту сипоҳ

سپهبد به کام تو گشت و سپاه

Бикун ҳарчӣ хоҳӣ ки комат равост

بکن هرچه خواهی که کامت رواست

Ки пирӯзгар бар ҷаҳони подшост

که پیروزگر بر جهان پادشاست

Вагар ман шавам бар ту бар комёб

وگر من شوم بر تو بر کامیاب

Сари ҷангатон андар омад ба хоб

سر جنگتان اندر آمد به خواب

Кунам бо ту корӣ ки рой оядам

کنم با تو کاری که رای آیدم

Гар ин орзӯҳо биҷой оядам

گر این آرزوها به جای آیدم

Бишуд марду пайғом Қоран бигуфт

بشد مرد و پیغام قارن بگفت

Ба пеши бузургон на андар наҳуфт

به پیش بزرگان نه اندر نهفت

зи пайғоми Қорани хаҷал гашт кӯш

ز پیغام قارن خجل گشت کوش

з рӯйиш бишуд ранг , вази мағзи ҳуш

ز رویش بشد رنگ، وز مغز هوش

Дил аз роҳи андеша танг омадаш

دل از راه اندیشه تنگ آمدش

зи ҳаргунаи андохт , нанг омадаш

ز هرگونه انداخت، ننگ آمدش

Ки бо паҳливонӣ набард оварад

که با پهلوانی نبرد آورد

Сари номи худ зер гирд оварад

سر نام خود زیر گرد آورد

Ҳаме гуфт агар посухи орм дигар

همی گفت اگر پاسخ آرم دگر

Чаҳ гуяд марои марди прхошхр

چه گوید مرا مرد پرخاشخر

Ки дорои чин бо яке паҳлавон

که دارای چین با یکی پهلوان

Наёвихт кртннабӯдаш тавон

نیاویخت گر تن نبودش توان

Ва дигар ки бо зӯри аҳрӣманӣ

و دیگر که با زور اهریمنی

Ҳаме дошт бар хўштни эминӣ

همی داشت بر خویشتن ایمنی

Сдигри кзони анҷуман шарм дошт

سه دیگر کزآن انجمن شرم داشت

Дили кини эрониён гарм дошт

دل کین ایرانیان گرم داشت

Фиристодаро гуфт рӯ , бозгард

فرستاده را گفت رو، بازگرد

Бигӯяш ки додӣ ту дод набард

بگویش که دادی تو داد نبرد

Агар рӯзи имрӯз будӣ дуруст

اگر روز امروز بودی درست

Тўонстмӣ бо ту пигори ҷуст

توانستمی با تو پیگار جُست

Кунун бомдодони марои чашми дор

کنون بامدادان مرا چشم دار

Агар дайри монами марои хашми дор

اگر دیر مانم مرا خشم دار

Фиристода бо посух омад ба дар

فرستاده با پاسخ آمد به در

Бигуфт он суханҳо ҳамаи дрбдр

بگفت آن سخن‌ها همه در به در

Дили Қоран аз посухи шоҳи чин

دل قارن از پاسخ شاه چین

з шодӣ биппаред ва кард офарин

ز شادی بپرّید و کرد آفرین

Аз он шодмонии ҳама шаб нахуфт

از آن شادمانی همه شب نخفت

Ҳаме буд бо мағзаши андешаи ҷуфт

همی بود با مغزش اندیشه جفت

Магари гоҳ онаст кин зишти кеш

مگر گاه آن است کاین زشت‌کیش

Гирифтор гардад ба бедоди хеш

گرفتار گردد به بیداد خویش

Чу бедод бисёр гардад зи шоҳ

چو بیداد بسیار گردد ز شاه

Замонаи мар ӯро рибоед кулоҳ

زمانه مر او را رباید کلاه

Нарафт аз ҷаҳони марди бидодгар

نرفت از جهان مرد بیدادگر

Магари тухми бедод ӯ дод бар

مگر تخم بیداد او داد بر