Сӯии шаҳр Эрон шуд ӯ бо сипоҳ

سوی شهر ایران شد او با سپاه

Сипоҳаш ҳама ёфта дастгоҳ

سپاهش همه یافته دستگاه

Телямон чу бо кӯш ва бо хоста

تلیمان چو با کوش و با خواسته

Ба даргоҳ шоҳ омад ороста

به درگاه شاه آمد آراسته

Аз он шод шуд шоҳи грднФроз

از آن شاد شد شاه گردنفراز

Шитобон даромад ба ҷои намоз

شتابان درآمد به جای نماز

Ба яздон бар аз дил ситоиш гирифт

به یزدان بر از دل ستایش گرفت

Ба пирӯзгар бар ниёйиш гирифт

به پیروزگر بر نیایش گرفت

Ҳаме гуфт к-эии бартар аз ростӣ

همی گفت کای برتر از راستی

Бад-ӣни орзӯи дил ту оростӣ

بدین آرزو دل تو آراستی

Ба гетии зи ту ком ёбам ҳаме

به گیتی ز تو کام یابم همی

зи коми ту ҳам ном ёбам ҳаме

ز کام تو هم، نام یابم همی

Сипос аз ту дорам бад-ӣни некӯӣ

سپاس از تو دارم بدین نیکوی

Ки доранда ва раҳнамоем тӯй

که دارنده و رهنمایم توی

Телямон чу мар кӯшро баради пеш

تلیمان چو مر کوش را برد پیش

Фаридун нигаҳ кард аз андоза беш

فریدون نگه کرد از اندازه بیش

Бидон саракашон гуфт кин зштрўӣ

بدان سرکشان گفت کاین زشت‌روی

Шигифт омадигар бадии никхўӣ

شگفت آمدی گر بُدی نیکخوی

Чу дидораши андари хури хуй буд

چو دیدارش اندر خور خوی بود

Ситамкора буду блоҷўӣ буд

ستمکاره بود و بلاجوی بود

Ба поиши яке банд барсохтанд

به پایش یکی بند برساختند

Ба сӯй дамованд пардохтанд

به سوی دماوند پرداختند

Ббстндши он ҷо ба банди гарон

ببستندش آن جا به بند گران

Бар ойини заҳҳок ва он дигарон

بر آیین ضحاک و آن دیگران

Вази он хоста ҳарчӣ шоиста буд

وز آن خواسته هرچه شایسته بود

Ба ганҷ ҷаҳондор боиста буд

به گنج جهاندار بایسته بود

Парастанда яксар сӯии ганҷи барад

پرستنده یکسر سوی گنج بُرد

Якояк ба ганҷури хусрави супурд

یکایک به گنجور خسرو سپرد

Дигар ҳарчӣ зон хоста монад боз

دگر هرچه زآن خواسته ماند باز

Ба дарвеш бахшеду марди ниёз

به درویش بخشید و مرد نیاز

Ғуломон ва аз хубрӯён кӯш

غلامان و از خوبرویان کوش

Бубахшед бар меҳтарони шоҳ зуаш

ببخشید بر مهتران شاه زوش

Шабистон ӯро ба мӯбади супурд

شبستان او را به موبد سپرد

Бузургон ва он кас ки буданд хирад

بزرگان و آن کس که بودند خرد