Чунин то нафир омад аз бохтар

چنین تا نفیر آمد از باختر

Ки вайрон шуд он бум ва бар сари басар

که ویران شد آن بوم و بر سربسر

Сиёҳон ба тороҷ доданд пок

سیاهان به تاراج دادند پاک

Баромад ба хуршед аз он марзи хок

برآمد به خورشید از آن مرز، خاک

Касе кови зи теғ сиёҳон биҷуст

کسی کاو ز تیغ سیاهان بجست

Бирафтанд , ваз ҳам бидоданд даст

برفتند، وز هم بدادند دست

Сиёҳон ки аз бҷаҳу навба буд

سیاهان که از بجّه و نوبه بود

Баровард аз он марзи якбораи дӯд

برآورد از آن مرز یکباره دود

Якояки бнздик Миср омаданд

یکایک به نزدیک مصر آمدند

Ҳамаи шаҳрҳоро баҳам бар заданд

همه شهرها را به هم بر زدند

Сипоҳӣ фиристод ва боз омаданд

سپاهی فرستاد و باز آمدند

Ба тани хастау дил гудоз омаданд

به تن خسته و دل‌گداز آمدند

Сипоҳӣ дигар хусрави додгар

سپاهی دگر خسرو دادگر

Фиристод ва ранҷиш наомад ба бар

فرستاد و رنجش نیامد به بر

Ба теғи сиёҳони ҳама кушта шуд

به تیغ سیاهان همه کشته شد

Дили хаста аз разм баргашта шуд

دل خسته از رزم برگشته شد

Фузун кард лашкари ҷаҳондори шоҳ

فزون کرد لشکر جهاندار شاه

Дирангии набуданд бо ӯ сипоҳ

درنگی نبودند با او سپاه

Шикастаи дигарбораи гаштанди боз

شکسته دگرباره گشتند باز

Даридаи дирафшу парогандаи соз

دریده درفش و پراگنده ساز

Аз он кори дармонди пирӯзаи шоҳ

از آن کار درماند پیروزه شاه

з ҳар сӯ бифармуд хондани сипоҳ

ز هر سو بفرمود خواندن سپاه

Аз Эрон , вази рӯм , вази тарку чин

از ایران، وز روم، وز ترک و چین

Сипоҳӣ гузин кард шоҳи замин

سپاهی گزین کرد شاه زمین

Наримони Гаршосбу Қорани баҳам

نریمانِ گرشاسب و قارن بهم

Сипаҳ баркашиданд ҳангоми нам

سپه برکشیدند هنگام نم

Чу пеш сиёҳон кашиданд саф

چو پیش سیاهان کشیدند صف

Чу пелон ба лабҳо баровардаи каф

چو پیلان به لب‌ها برآورده کف

Ҳаме кушта омад з ҳар ду гуруҳ

همی کُشته آمد ز هر دو گروه

Шудаи дашт , ҳомӯну ҳомӯн чу кӯҳ

شده دشت، هامون و هامون چو کوه

Чу пайваста шуд ҷангашони чори моҳ

چو پیوسته شد جنگشان چار ماه

Сутӯҳ омад аз гурзи эшон сиёҳ

ستوه آمد از گرز ایشان سیاه

Сӯии бҷаҳу навбаи гаштанди боз

سوی بجّه و نوبه گشتند باز

Дил аз доғи ду паҳлавони дргдоз

دل از داغ دو پهلوان درگداز

Сипоҳи Наримону Қорани баҳам

سپاه نریمان و قارن به هم

Кашида зи ранҷи сиёҳони ситам

کشیده ز رنج سیاهان ستم

Ба даргоҳ аз он пас расиданди боз

به درگاه از آن پس رسیدند باز

Бигуфтанд бо хусрави сарфароз

بگفتند با خسرو سرفراز

зи ранҷӣ каз он лашкари зштрўӣ

ز رنجی کز آن لشکر زشت‌روی

Кашиданд гардони прхошҷўӣ

کشیدند گردان پرخاشجوی

Далерӣу оромашони рӯзи ҷанг

دلیری و آرامشان روز جنگ

Бидон захми шамшер кардани диранг

بدان زخم شمشیر کردن درنگ

Чаҳ моя ба тан ранҷ бардоштем

چه مایه به تن رنج برداشتیم

Кзони марзашон рӯй бргоштим

کزآن مرزشان روی برگاشتیم

Фаридун барояшон бихонад офарин

فریدون بر ایشان بخواند آفرین

Вази он шодмони гашти шоҳи замин

وز آن شادمان گشت شاه زمین

Замини бҷаҳ ҳар ки ӯ донадаш

زمین بجه هر که او داندش

Ҷаҳондида Мозандарон хондаш

جهاندیده مازندران خواندش

Чу хоҳӣ ки разми сиёҳони тамом

چو خواهی که رزم سیاهان تمام

Бадоне , туро раҳи намоям ба ном

بدانی، تو را ره نمایم به نام

зи масъӯдии ин достони бозҷӯӣ

ز «مسعودی» این داستان بازجوی

Ки ӯ ранҷи дидаи сет аз ин гуфту гӯй

که او رنج دیده‌ست از این گفت و گوی

Бидон ҳар ки ин корномаи ниҳод

بدان هر که این کارنامه نهاد

зи шоҳони Эрон сухан кард ёд

ز شاهان ایران سخن کرد یاد

Фаридун фиристод аз он пас сиррӣ

فریدون فرستاد از آن پس سری

Бадв дод аз эрониёни лашкарӣ

بدو داد از ایرانیان لشکری

Бидон то нигаҳдорд он марзу бум

بدان تا نگه دارد آن مرز و بوم

зи бедоду теғ сиёҳон шавам

ز بیداد و تیغ سیاهان شوم

Чу шуд кишвари обод аз он никроӣ

چو شد کشور آباد از آن نیک‌رای

Ҳамаи мардум рафта омад ба ҷой

همه مردمِ رفته آمد به جای

Дигар бораи нўбӣ чу мӯру малах

دگر باره نوبی چو مور و ملخ

Биёмад гирифт он ҳамаи кӯҳу шх

بیامد گرفت آن همه کوه و شخ

Сипоҳи Фаридун аз он сон гурехт

سپاه فریدون از آن سان گریخت

Ки аз бим дар роҳ таркиш бирехт

که از بیم، در راه ترکش بریخت

Сиёҳон ба тороҷи бурданди даст

سیاهان به تاراج بردند دست

Ҳамаи марз якбора карданд паст

همه مرز یکباره کردند پست

Дигар бора шуд кишвари бохтар

دگر باره شد کشور باختر

Бидон сон ки на боғ монадаш на бар

بدان سان که نه باغ ماندش نه بر