Фаридуни фарзона ҳар чандгоҳ

فریدون فرزانه هر چندگاه

Чу дар кори он марз кардӣ нигоҳ

چو در کار آن مرز کردی نگاه

зи роҳ худоӣ надидӣ раво

ز راه خدایی ندیدی روا

Ки бошад чунон бум ва бар бенаво

که باشد چنان بوم و بر بینوا

Гунаҳкори пиндоштии хештан

گنهکار پنداشتی خویشتن

Ки бошад парогандаи он марду зан

که باشد پراگنده آن مرد و زن

Чу обод кардӣ ба ганҷу сипоҳ

چو آباد کردی به گنج و سپاه

Дигар бора вайрон шудӣ аз сиёҳ

دگر باره ویران شدی از سیاه

Бад-ӣни сони ҳаме буд то солиён

بدین سان همی بود تا سالیان

зи нўбӣ чу бисёр гашти он зиён

ز نوبی چو بسیار گشت آن زیان

Фаридун дар он кори дармонд ва гуфт

فریدون در آن کار درماند و گفت

зи фарзонаи ин кор натавон наҳуфт

ز فرزانه این کار نتوان نهفت

Ҷаҳондидагонро ҳама пеш хонд

جهاندیدگان را همه پیش خواند

зи кори сиёҳон фаровон баранд

ز کار سیاهان فراوان براند

Ки дар кори ин деви чеҳраи сипоҳ

که در کار این دیوچهره سپاه

Бимонадам , надонам ҳамеи ҳеҷ роҳ

بماندم، ندانم همی هیچ راه

Шумо ҳар касе роҳ хеш оваред

شما هر کسی راه خویش آورید

зи дониши яке баҳра пеш оваред

ز دانش یکی بهره پیش آورید

Бузургон ниҳоданд сар бар замин

بزرگان نهادند سر بر زمین

Ки эй номвари шоҳ бо доду дайн

که ای نامور شاه با داد و دین

Ту аз моу фарзонаи донотрӣ

تو از ما و فرزانه داناتری

Ба кирдорҳо бар тўонотрӣ

به کردارها بر تواناتری

Ту шоҳӣ ва мо пеши тахтати раҳе

تو شاهی و ما پیش تختت رهی

Камари баста то худ чаҳ фармони диҳӣ

کمر بسته تا خود چه فرمان دهی

Фаридун чунин гуфт бо меҳтарон

فریدون چنین گفت با مهتران

Кигар ман фиристам сипоҳии гарон

که گر من فرستم سپاهی گران

Бидон кишвар андар намонда сети варз

بدان کشور اندر نمانده‌ست ورز

Ки обод ҷое намонда сети варз

که آباد جایی نمانده‌ست ورز

Сипаҳ чун фаровони наёбади хӯриш

سپه چون فراوان نیابد خورش

зи пигор ва кӯшиш битобад сараш

ز پیگار و کوشش بتابد سرش

Чу камтар фиристам сипаҳро зи ҷой

چو کمتر فرستم سپه را ز جای

Ҳаме бо сиёҳон надоранд пой

همی با سیاهان ندارند پای

Чаҳ чораи сголим то ин газанд

چه چاره سگالیم تا این گزند

Шавад давр аз ин мардуми мустаманд

شود دور از این مردم مستمند

Сарафрози мардӣу пҳлўнжод

سرافراز مردی و پهلونژاد

Чунин гуфт к-эии шоҳ бо дайн ва дод

چنین گفت کای شاه با دین و داد

Агар чораи хоҳӣ ки ояд дуруст

اگر چاره خواهی که آید درست

Ситамкораи мардӣ бибоядат ҷуст

ستمکاره مردی ببایدت جُست

Ба Зуҳраи далер ва ба тани зӯрманд

به زهره دلیر و به تن زورمند

Ниҳодаши дурусту нажодаши баланд

نهادش درست و نژادش بلند

Яке сҳмгни марди прхошхр

یکی سهمگن مرد پرخاشخر

Ба чеҳраи з ҳар деви чеҳрии бтар

به چهره ز هر دیوچهری بتر

Сипоҳаши даҳу соз ва хуфтон ҷанг

سپاهش ده و ساز و خفتان جنگ

Ҳамон гурзу шамшери заҳри обранг

همان گرز و شمشیر زهرآبرنگ

Ба шоҳии маро ӯро даҳ он бум ва бар

به شاهی مرا او را دِه آن بوم و بر

Ки аз баҳри шоҳии бибандади камар

که از بهر شاهی ببندد کمر

Шабу рӯзи тадбир шоҳон кунад

شب و روز تدبیر شاهان کند

Ҳамеи разму рой сиёҳон кунад

همی رزم و رای سیاهان کند

з душман бипардозад он марзу бум

ز دشمن بپردازد آن مرز و بوم

براردи дамор аз сиёҳон шавам

برآرد دمار از سیاهان شوم

Наад тахт ва биншинад ӯ бо сипоҳ

نهد تخت و بنشیند او با سپاه

Ҳаме дорад он подшоҳии нигоҳ

همی دارد آن پادشاهی نگاه

На чун меҳтарӣ бошад он срсрӣ

نه چون مهتری باشد آن سرسری

Ки баргардад аз разм ва аз доварӣ

که برگردد از رزم و از داوری