Чу як сол дар кох Қоран бимонад
چو یک سال در کاخ قارن بماند
Фаридуни фаррухи варо пеш хонд
فریدون فرّخ ورا پیش خواند
Чу чашмаши баромад ба тоҷи ке
چو چشمش برآمد به تاج کیای
Бидид он бузургӣу фаррухи пе
بدید آن بزرگی و فرّخپِیای
Ба рухсораи бпсўд рӯй замин
به رخساره بپسود روی زمین
Ҳаме хонд бар тоҷи шоҳи офарин
همی خواند بر تاج شاه آفرین
Бихандед дар рӯй ӯ шоҳ ва гуфт
بخندید در روی او شاه و گفت
Ки бахт ту бинмуд рӯй аз наҳуфт
که بخت تو بنمود روی از نهفت
Аз ин пас набинӣ ҷуз аз коми хеш
از این پس نبینی جز از کام خویش
Чу оғози ёбии саранҷоми хеш
چو آغاز یابی سرانجام خویش
Чу аз шоҳ бишунид кӯш ин навохт
چو از شاه بشنید کوش این نواخت
Заминро бабўседу сари броФрохт
زمین را ببوسید و سر برافراخت
Ҳаме гуфт к-эии никдли шаҳриёр
همی گفت کای نیکدل شهریار
Хрдпрўру роду омрзгор
خردپرور و راد و آمرزگار
Аз ин пас яке банда бошамат пеш
از این پس یکی بنده باشمْت پیش
Пушаймонам аз кору кирдори хеш
پشیمانم از کار و کردار خویش
Агар шоҳи подоши кирдори ман
اگر شاه پاداش کردار من
Бифармоед андари хуру кори ман
بفرماید اندر خور و کار من
Сар дор бошад марои ҷойгоҳ
سرِ دار باشد مرا جایگاه
Магар бар ман омурзиш ояд зи шоҳ
مگر بر من آمرزش آید ز شاه
Фаридуни фаровонаши бнўохт ва гуфт
فریدون فراوانش بنواخت و گفت
Ки бо рои ту ростии боди ҷуфт
که با رای تو راستی باد جُفت
Бахӯбии сӯй хона кардаш гасӣ
به خوبی سوی خانه کردش گُسی
Фиристод бо ӯ бузургони басӣ
فرستاد با او بزرگان بسی
Фиристод наздаш зи ҳаргунаи соз
فرستاد نزدش ز هرگونه ساز
зи динору асбони грднФроз
ز دینار و اسبان گردنفراز
Чу рӯз омад , ӯро бахӯбӣ бихонад
چو روز آمد، او را به خوبی بخواند
Ба курсии зари пайкараши брншонд
به کرسی زر پیکرش برنشاند
Яке хон шоҳона оростанд
یکی خوان شاهانه آراستند
Бихӯраданд ва пас ҷом ме хостанд
بخوردند و پس جام مَی خواستند
Ба мастӣ бадв гуфт шоҳи баланд
به مستی بدو گفت شاه بلند
Ки зиндон ба аз пешгоҳи баланд !
که زندان به از پیشگاه بلند!
Ту он сахтӣ аз хуй бад ёфтӣ
تو آن سختی از خوی بد یافتی
Ки аз роҳи мо рӯй бартофтӣ
که از راه ما روی برتافتی
Кунун он ҳамаи сахтии андари гузашт
کنون آن همه سختی اندر گذشت
Гузаштаи баду нек чун боди дашт
گذشته بد و نیک چون باد دشت
Аз ин пас биёбӣ зи мо орзӯӣ
از این پس بیابی ز ما آرزوی
Чу аз мағз берун кунӣ тираи хуй
چو از مغز بیرون کنی تیرهخوی
Заминро ба рухсора бпсўд кӯш
زمین را به رخساره بپسود کوش
Бадв гуфт к-эии хусрави поки ҳуш
بدو گفت کای خسرو پاک هوش
Бад-ӣни меҳрбонӣу никўдлӣ
بدین مهربانی و نیکودلی
Раво дорам ар ҷони ман бугсалӣ
روا دارم ار جان من بگسلی
Сазадгар ба зери паии асби шоҳ
سزد گر به زیر پی اسب شاه
Изоин пас кунам хештанро табоҳ
از این پس کنم خویشتن را تباه
Ки бахшоиш оварад азони пас ки ман
که بخشایش آورد از آن پس که من
Гунаҳкор дидам ҳамеи хештан
گنهکار دیدم همی خویشتن
Чу ман бандаро , банд ва зиндон сазост
چو من بنده را، بند و زندان سزاست
Чаҳ зиндон , маро теғ барон ҷазост
چه زندان، مرا تیغ برّان جزاست
Бидон то кас аз бандагони сутург
بدان تا کس از بندگان سترگ
Нтобад зи фармони шоҳи бузург
نتابد ز فرمان شاه بزرگ
Валикин бидон шаҳрёро , ки ман
ولیکن بدان شهریارا، که من
Гунаҳкор дидам ҳамеи хештан
گنهکار دیدم همی خویشتن
Набудам далерӣ ки оем ?бирт
نبودم دلیری که آیم برت
Бабўсам сару хусравии афсарат
ببوسم سر و خسروی افسرت
Кунунгар бёзорим ком туаст
کنون گر بیازاریم کام توست
Вагар худ ббхшоиим ном туаст
وگر خود ببخشاییم نام توست
Чу дидам бузургӣу ороми шоҳ
چو دیدم بزرگی و آرام شاه
Гар аз ман кунун дргзории гуноҳ
گر از من کنون درگذاری گناه
Аз ин пас яке банда бошам ба дар
از این پس یکی بنده باشم به در
Камари бастаи пеши шаҳи тоҷўр
کمر بسته پیش شه تاجوَر
Бихандед дар рӯй ӯ шаҳриёр
بخندید در روی او شهریار
Бадв гуфт андеша дар дили мадор
بدو گفت اندیشه در دل مدار
Ҳама дар гузорами ман аз ту гуноҳ
همه در گذارم من از تو گناه
Ба гардуни рсонмт аз ин пас кулоҳ
به گردون رسانمْت از این پس کلاه
зи парда чу пайдо шуданд ахтарон
ز پرده چو پیدا شدند اختران
зи бодаи сар саракашон шуд гарон
ز باده سر سرکشان شد گران
Хирад чун гурезон шуд аз ҷом май
خرد چون گریزان شد از جام می
Сӯии хонаи рафтанд аз он базм кӣ
سوی خانه رفتند از آن بزم کی
зи парда чу бинмуд рӯй офтоб
ز پرده چو بنمود روی آفتاب
Ба мекард мағзи далерони шитоб
به می کرد مغز دلیران شتاب