Фаридун бадв гуфт каз бохтар

فریدون بدو گفت کز باختر

Яке ранҷ пеш омаду дардисар

یکی رنج پیش آمد و دردسر

Ки эрониёни андари ин солиён

که ایرانیان اندر این سالیان

Кушода надиданд худро миён

گشاده ندیدند خود را میان

Сиёҳони нўбин бурун омаданд

سیاهان نوبین برون آمدند

зи моҳӣ ба дарё фузун омаданд

ز ماهی به دریا فزون آمدند

Аз эшон ҳамаи марзи вайрон шудаи сет

از ایشان همه مرز ویران شده‌ست

Кноми палангону шерон шудаи сет

کنام پلنگان و شیران شده‌ست

зи нўбӣ чунонаст шаш моҳаи роҳ

ز نوبی چنان است شش ماهه راه

Ки дар хок ӯ кард натавон нигоҳ

که در خاک او کرد نتوان نگاه

Шудаи мардуми овора аз марзу бум

شده مردم آواره از مرز و بوم

Яке сӯии ховар , яке сӯии рӯм

یکی سوی خاور، یکی سوی روم

Дубора фиристодам ӯро сипоҳ

دوباره فرستادم او را سپاه

зи куштаи ҳама бохтар шуд сиёҳ

ز کُشته همه باختر شد سیاه

Чу обод шуд марз боз омаданд

چو آباد شد مرز باز آمدند

Сиёҳон дигар кӣна соз омаданд

سیاهان دگر کینه‌ساز آمدند

Дигар бораи тороҷи гашти он замин

دگر باره تاراج گشت آن زمین

Чунин буд рои ҷаҳони офарин

چنین بود رای جهان آفرین

Ҳаме дар дил андеша ояд фароз

همی در دل اندیشه آید فراز

Кигар ман кунам кишвари ободи боз

که گر من کنم کشور آباد باز

Дигар бора нўбӣ бияёд чу маврид

دگر باره نوبی بیاید چو مور

Шавад бохтари боз дар ҷангу шӯр

شود باختر باز در جنگ و شور

برارد ба гардун аз он марзи хок

برآرد به گردون از آن مرز، خاک

з мардум шавад бохтар низ пок

ز مردم شود باختر نیز پاک

Мари ин корро ҷузи ту кас нест мард

مر این کار را جز تو کس نیست مرد

Ки аз ҷони нўбии барории ту гирд

که از جان نوبی برآری تو گرد

Сипоҳӣ гузин кун зи мардони кин

سپاهی گزین کن ز مردان کین

зи ганҷи ончӣ бояд ҳаме баргузин

ز گنج آنچه باید همی برگزین

Аз эдар ту баркаш сӯии бохтар

از ایدر تو برکش سوی باختر

Туро додам он бум ва бар сари басар

تو را دادم آن بوم و بر سر بسر

Ки бар рӯй гетӣ аз он ба замин

که بر روی گیتی از آن بِهْ زمین

Наёбӣ ҳамоно ба Эрону чин

نیابی همانا به ایران و چین

Ҳамон зар бирӯяд басони гё

همان زر بروید به سانِ گیا

Гёҳои ҳамаи моя ӣ кимиё

گیاها همه مایهٔ کیمیا

Ҳамаи кӯҳу конаши пар аз гавҳар аст

همه کوه و کانش پر از گوهر است

Туро шояд ва бо ту андар хур аст

تو را شاید و با تو اندر خور است