Чу аз мағз мерафт ва омад ба ҳуш

چو از مغز مَی رفت و آمد به هوش

Сӯй шоҳ шуд номбурдор кӯш

سوی شاه شد نامبردار کوش

Бабўсед тахт ва ба каш кард даст

ببوسید تخت و به کش کرد دست

Бадв гуфт к-эии шоҳи яздони параст

بدو گفت کای شاه یزدان‌پرست

Намояди марои рӯз рафтан ба роҳ

نماید مرا روز رفتن به راه

Ҳамон то чаҳ моя гузинам сипоҳ

همان تا چه مایه گزینم سپاه

Фаридун фурӯ шуд ба андешаи дайр

فریدون فرو شد به اندیشه دیر

Бадв гуфт к-эии номдори далер

بدو گفت کای نامدار دلیر

Туро фордин рӯз рафтан буд

تو را فوردین روز رفتن بود

Ваз эдар сипаҳ баргирафтан буд

وز ایدر سپه برگرفتن بود

Ки ин рӯзро фординаст ном

که این روز را فوردین است نام

Шӯии шоду пирӯзи ое ба ком

شوی شاد و پیروز آیی به کام

Маи фордин рӯзи ҳам фордин

مه فوردین روز هم فوردین

Раҳи бохтари гир бо фару дайн

ره باختر گیر با فرّ و دین

зи гуфтор ӯ сари броФрохту ёл

ز گفتار او سر برافراخت و یال

Мари он моҳ ва он рӯзро кард фол

مر آن ماه و آن روز را کرد فال

Маро гуфт ҳам фар ва ҳам дайн буд

مرا گفت هم فرّ و هم دین بود

Серуми бартар аз моҳу парвин буд

سرم برتر از ماه و پروین بود

Бурун рафт хусрави сипаҳро бихонад

برون رفت خسرو سپه را بخواند

Ба ҳар кас ки омад дирами брФшонд

به هر کس که آمد درم برفشاند

Чу моҳ омаду рӯз наздик шуд

چو ماه آمد و روز نزدیک شد

зи гирди сипаҳи рӯз торик шуд

ز گرد سپه روز تاریک شد

Аз он пас бурун рафт хусрав ба дашт

از آن پس برون رفت خسرو به دشت

Яке гирди пари мояи лашкари бгшт

یکی گِردِ پُر مایه لشکر بگشت

Чунин гуфт бо кӯш кокнўни савор

چنین گفت با کوش کاکنون سوار

Гузин кун зи лашкари ту сесад ҳазор

گزین کن ز لشکر تو سیصد هزار

Чунин дод посух сарафроз кӯш

چنین داد پاسخ سرافراز کوش

Ки шоҳои ту гуфтори бандаи нюаш

که شاها تو گفتار بنده نیوش

Ту гуфтӣ ки он марз обод нест

تو گفتی که آن مرز آباد نیست

Фаровони сипаҳи бурдан аз дод нест

فراوان سپه بردن از داد نیست

Ки дар бохтар нест чандон хӯриш

که در باختر نیست چندان خورش

Ки ёбад сипоҳи гарони парвариш

که یابد سپاه گران پرورش

Хӯриш чун наёбанд паҳну фарох

خورش چون نیابند پهن و فراخ

На полез монад на айвон на кох

نه پالیز ماند نه ایوان نه کاخ

Ба бедод ёбад ҳамаи дасти чиз

به بیداد یابد همه دست چیز

Сиёҳони ҳамин кор доранд низ

سیاهان همین کار دارند نیز

Гурезанд мардуми зи мо давртар

گریزند مردم ز ما دورتر

зи мо низ гирданд ранҷуртар

ز ما نیز گردند رنجورتر

Бидонам фиристӣ ҳаме бо сипоҳ

بدانم فرستی همی با سپاه

Ки кишвар кунам чун сиёҳони табоҳ

که کشور کنم چون سیاهان تباه

Вагар боздорм ба шамшеру ганҷ

وگر بازدارم به شمشیر و گنج

Газанди сиёҳон аз он марзу ранҷ

گزند سیاهان از آن مرز و رنج

Ҳамон моя каз марз чин омаданд

همان مایه کز مرز چین آمدند

Ки бо ман ба Эрон замин омаданд

که با من به ایران زمین آمدند

Писанд ояд он рои наздики шоҳ

پسند آید آن رای نزدیک شاه

Бихандеду гуфтои ҷуз ин нест роҳ

بخندید و گفتا جز این نیست راه

Бадв дод аз эрониёни чли ҳазор

بدو داد از ایرانیان چل هزار

Сарафрозу бргстўонўри савор

سرافراز و برگستوان‌ور سوار

Гуруҳе ки аз чинёни зинда буд

گروهی که از چینیان زنده بود

Гар озод буданд агар банда буд

گر آزاد بودند اگر بنده بود

Шимурдаи баромади даҳ ва ду ҳазор

شمرده برآمد ده و دو هزار

Бадв додашон тоҷўри шаҳриёр

بدو دادشان تاجوَر شهریار

Ҷаҳондида ӣ роз ҷӯянда гуфт

جهاندیدهٔ رازجوینده گفت

Ки ин роз бо ростӣ нест ҷуфт

که این راز با راستی نیست جُفت

Ки кӯш он куҷо шуд сӯии бохтар

که کوش آن کجا شد سوی باختر

Набад пели дандон , ки будаш писар

نبد پیل‌دندان، که بودش پسر

Ки кӯш нахустин ба зиндон бамурд

که کوش نخستین به زندان بمرد

Ба гетӣ аз ӯ кӯдакӣ монад хирад

به گیتی از او کودکی ماند خُرد

Ба дидору чеҳраи басони падар

به دیدار و چهره بسان پدر

Чу бар чеҳра будаш нишони падар

چو بر چهره بودش نشان پدر

Фаридуни мар ӯро ҳаме хонд кӯш

فریدون مر او را همی خواند کوش

Яке сҳмгни гиреҳгӣу тезҳӯш

یکی سهمگن گرگی و تیزهوش

Чу боло баровард ва тан баркашид

چو بالا برآورد و تن برکشید

Сӯй бохтар рафт ва лашкар кашид

سوی باختر رفت و لشکر کشید

Валикини дурусти он ки ӯ кӯш буд

ولیکن درست آن که او کوش بود

Каз ӯ кишвари чини пар аз ҷӯш буд

کز او کشور چین پُر از جوش بود

Ба ҳангом рафтан бадв гуфт шоҳ

به هنگام رفتن بدو گفت شاه

Ки ин моя лашкар кашӣдан ба роҳ

که این مایه لشکر کشیدن به راه

Ҳаме бар дил ман наёяд писанд

همی بر دل من نیاید پسند

Ки тарсам ки ояд зи душмани газанд

که ترسم که آید ز دشمن گزند

Чунин посухаш дод к-эии шаҳриёр

چنین پاسخش داد کای شهریار

Аз ин рӯй андеша дар дили мадор

از این روی اندیشه در دل مدار

Ки донандаи зи он кор дафтар кунад

که داننده ز آن کار دفتر کند

Ки бандаи бад-ӣни моя лашкар кунад

که بنده بدین مایه لشکر کند

Хуш омад дили шоҳро он сухан

خوش آمد دل شاه را آن سخُن

Яке рои дигар нав афганд бен

یکی رای دیگر نو افگند بن

Ду сола бифармуд рӯзии зи ганҷ

دو ساله بفرمود روزی ز گنج

Бидон номдорону мардони ранҷ

بدان نامداران و مردان رنج