Қротўсро нома Эй кард кӯш

قراطوس را نامه‌ای کرد کوش

Ки моро ҷаҳондор бо фару ҳуш

که ما را جهاندار با فرّ و هوش

Сӯии бохтар зон фиристод зуд

سوی باختر زآن فرستاد زود

Кзони марз якбора бурҷаст дӯд

کزآن مرز یکباره برجست دود

Чунон орзӯ кард , ҳар чанд шаҳр

چنان آرزو کرد، هر چند شهر

Ки дорад зи вайронӣу ранҷи баҳр

که دارد ز ویرانی و رنج بهر

Шавад яксар ободу мардуми ҳама

شود یکسر آباد و مردم همه

Сӯии шаҳр худ бозгардад рама

سوی شهر خود بازگردد رمه

Чу эдар раседем , ҷустем кор

چو ایدر رسیدیم، جستیم کار

Шунидем гуфтори омӯзгор

شنیدیم گفتار آموزگار

Ки он мардумони андар ин кишваранд

که آن مردمان اندر این کشورند

Вази ин подшоҳӣ ҳаме нагузаранд

وز این پادشاهی همی نگذرند

Кунунгар ту дарбора ӣ хусравӣ

کنون گر تو در بارهٔ  خسروی

Сазадгар ба гуфтори ман бгрўӣ

سزد گر به گفتار من بگروی

Фиристӣ мрони мардумонро ба ҷой

فرستی مرآن مردمان را به جای

Ки шоҳони моро чунинаст рой

که شاهان ما را چنین است رای

Зану бачау хоста ҳарчӣ ҳаст

زن و بچّه و خواسته هرچه هست

Бидон мардумони боздории ту даст

بدان مردمان بازداری تو دست

Чу ин карда бошӣ ба назд ман ой

چو این کرده باشی به نزد من آی

Ки орми биҷои ту хӯбии бпоӣ

که آرم به جای تو خوبی به پای

Ҳамаи подшоҳӣу ганҷ ончӣ ҳаст

همه پادشاهی و گنج آنچه هست

Саросар ба ту боздорӣами даст

سراسر به تو بازداریم دست

Вагар сар бипечӣу гардани кашӣ

وگر سر بپیچی و گردن کشی

Ҳамаи чодари марг бар тани кашӣ

همه چادر مرگ بر تن کشی

зи мо захми бинии гаронтар зи кӯҳ

ز ما زخم بینی گران‌تر ز کوه

Ки аз ранҷ ӯ кӯҳ гардад сутӯҳ

که از رنج او کوه گردد ستوه

Ҳамон тири пӯлод ҳамчун тагарг

همان تیر پولاد همچون تگرگ

Ки сӯфор ӯ заҳру пайконаши марг

که سوفار او زهر و پیکانْش مرگ

Дуруд аз бузургони эрониён

درود از بزرگان ایرانیان

Ҳам аз шоҳи турону арзонён

هم از شاه توران و ارزانیان

Яке номварро гузин кард ва гуфт

یکی نامور را گزین کرد و گفت

Ки бо роҳи ту эминии боди ҷуфт

که با راه تو ایمنی باد جُفت

Бабри номау посух ӯ биор

ببر نامه و پاسخ او بیار

Сухан ҳарчӣ пурсади ту посух биор

سخن هرچه پرسد تو پاسخ بیار

Чу бибаред дарёи фиристодаи мард

چو ببرید دریا فرستاده مرد

Сӯии боргоҳи вай оҳанг кард

سوی بارگاه وی آهنگ کرد

Ба шаҳрии куҷо қртбаҳ дошт ном

به شهری کجا قُرْطُبه داشت نام

Қротўси шоҳи андар ӯ шодком

قراطوس شاه اندر او شادکام

Бадв офарин кард ва нома бидод

بدو آفرین کرد و نامه بداد

Бифармуд то тарҷумон кард ёд

بفرمود تا ترجمان کرد یاد

Чу огоҳи гашт аз суханҳои кӯш

چو آگاه گشت از سخن‌های کوش

Бар ошуфту дида дижам кард зуаш

بر آشفت و دیده دژم کرد زوش

Фиристодаро гуфт чандини сухан

فرستاده را گفت چندین سخن

Наронад ҷаҳондидаи марди куҳан

نراند جهاندیده مرد کهن

Чаҳ мардаст ин , ваз ки дорад нажод

چه مرد است این، وز که دارد نژاد

Ки бедод гуяд суханҳо на дод ?

که بیداد گوید سخن‌ها نه داد؟

Набераи сет мар кӯшро , шоҳ , гуфт

نبیره‌ست مر کوش را، شاه، گفت

Нажодӣ ки брхираҳ натавон наҳуфт

نژادی که بر خیره نتوان نهفت

Бародари писари шоҳи заҳҳок буд

برادر پسر شاه ضحاک بود

Чунон шоҳи хўнризу нобок буд

چنان شاه خونریز و ناباک بود

Шаҳаншоҳи макрону Мочӣну чин

شهنشاه مکران و ماچین و چین

Яке сҳмгни марди ҷӯяндаи кин

یکی سهمگن مردِ جوینده کین

Аз он пас ки заҳҳокро шоҳи гирд

از آن پس که ضحاک را شاه گُرد

Бибаст ва ба кӯҳи дамованди барад

ببست و به کوه دماوند برد

Бакӯшед бо шоҳи ҳафтод сол

بکوشید با شاه هفتاد سال

Наомад кас ӯро ба мардии ҳам?ил

نیامد کس او را به مردی همال

Чу икчнд аз ӯ бахт бедор шуд

چو یکچند از او بختِ بیدار، شد

Ба дасти сипаҳбад гирифтор шуд

به دست سپهبد گرفتار شد

Ба зиндони шоҳи ҷаҳон баста монад

به زندان شاه جهان بسته ماند

Чиҳил соли каси ном ӯ брнхўонд

چهل سال کس نام او برنخواند

Кунун шоҳ кардаш зи зиндони раҳо

کنون شاه کردش ز زندان رها

Бидодаш басии гавҳари пурбаҳо

بدادش بسی گوهر پُربها

Сипаҳ додашу тахту заррини кулоҳ

سپه دادش و تخت و زرّین کلاه

Смирону мағриб бадв дод шоҳ

سمیران و مغرب بدو داد شاه

Яке мард бо брз ва гарданкаш аст

یکی مرد با برز و گردنکش است

Ба ҳангоми кӣна ки оташ аст

به هنگام کینه، کُهِ آتش است

Агар панд бипазирӣ эй шаҳриёр

اگر پند بپْذیری ای شهریار

Нтобӣ зи ҳарч ӯ кунад хостор

نتابی ز هرچ او کند خواستار

Кигар бар битобӣ ту аз ӯ нахуст

که گر بر بتابی تو از او نخست

Аз он пас кунӣ бандагӣҳо дуруст

از آن پس کنی بندگی‌ها درست

На пӯзиши пазирад на прсдти гарм

نه پوزش پذیرد نه پرسدت گرم

На ҳам дорад аз мрдмиҳоти шарм

نه هم دارد از مردمی‌هات شرم

Қротўси з аввал битарсед сахт

قراطوس ز اوّل بترسید سخت

зи гуфтори он марди бедори бахт

ز گفتار آن مرد بیدار بخت

Бипурсед то чанд дорад сипоҳ

بپرسید تا چند دارد سپاه

Чу дорад чунин бар бадии дастгоҳ

چو دارد چنین بر بدی دستگاه

Бадв гуфт ҳаштод бориши ҳазор

بدو گفت هشتاد بارش هزار

Фузунаст бргстўонўри савор

فزون است برگستوان‌ور سوار

Аз Эрон гузин кардау сохта

از ایران گزین کرده و ساخته

Ҳамаи размро гардани афрохта

همه رزم را گردن افراخته

Қротўс бар вай бихандед ва гуфт

قراطوس بر وی بخندید و گفت

Ки хираи сиррӣ ҳеҷ натавон наҳуфт

که خیره سری هیچ نتوان نهفت

Марогар фузӯнии сети шашсад ҳазор

مرا گر فزونی‌ست ششصد هزار

Аз ин моя ам кун наёяд савор

از این مایه‌ام کم نیاید سوار

Аз эшон яке ва даҳ аз душманон

از ایشان یکی و ده از دشمنان

Надоранд эрониёнро зиён

ندارند ایرانیان را زیان

Замонаи мар ӯро ба танги омадаи сет

زمانه مر او را به تنگ آمده‌ست

Ки бо ин сипаҳи сӯии ҷанги омадаи сет

که با این سپه سوی جنگ آمده‌ست

Ки заҳҳок бо фар ва бо брзи ӯй

که ضحاک با فرّ و با برز اوی

Бидон мояи вари лашкару гурзи ӯй

بدان مایه‌ور لشکر و گرز اوی

зи мо ҷузи дурудӣ фузӯнӣ наҷуст

ز ما جز درودی فزونی نجست

Чаро рои шоҳ ту гашта сети суст

چرا رای شاه تو گشته‌ست سست

Сиёҳони Мозандарони сари басар

سیاهان مازندران سر بسر

Наёранд аз ин об кардани гузар

نیارند از این آب کردن گذر

Фиристода гуфт эй сарафрози шоҳ

فرستاده گفت ای سرافراز شاه

Ба кори андарун жарфтар кун нигоҳ

به کار اندرون ژرفتر کن نگاه

Ман аз панд ронадам фаровони сухан

من از پند راندم فراوان سخن

Агар бишинавӣ панди марди куҳан

اگر بشنوی پند مرد کهن

Бифармуд то ходимони сарой

بفرمود تا خادمان سرای

Мар ӯро яке хона карданд ҷой

مر او را یکی خانه کردند جای

Се рӯзаши гиромӣ ҳаме доштанд

سه روزش گرامی همی داشتند

Замоняш бебазм нагузоштанд

زمانیش بی‌بزم نگذاشتند

Қротўс бо мардумон рой зад

قراطوس با مردمان رای زد

Сголиди ҳаргунае неку бад

سگالید هرگونه‌ای نیک و بد

Наомад мар ӯро ҳамеи ҳеҷ рой

نیامد مر او را همی هیچ رای

Ки он мардумонро диҳад бози ҷой

که آن مردمان را دهد باز جای

Ки пайваста буданд бо лашкараш

که پیوسته بودند با لشکرش

Тиҳӣ монад гуфтӣ ҳамеи кишвараш

تهی ماند گفتی همی کشورش