Чу дар бохтари панҷ сол дигар
چو در باختر پنج سال دگر
Ббўду бгшти он замини србср
ببود و بگشت آن زمین سربسر
Сӯии ондилуси боз раҳ баркашид
سوی اندلس باز ره برکشید
Ба дарё гузар кард ва кишвар бидид
به دریا گذر کرد و کشور بدید
Чунон ёфт ободу хуррам ки чин
چنان یافت آباد و خرّم که چین
Набӯд он чунон ва на Эрони замин
نبود آن چنان و نه ایران زمین
Ки ин ондилуси кишварӣ дигар аст
که این اندلس کشوری دیگر است
Ки дарёии жарфаш ба гирд андар аст
که دریای ژرفش به گرد اندر است
Ки баҳр муҳӣтаст ториси ном
که بحر محیط است تاریس نام
Ниҳода бар ӯ шаҳру кишвар ба ком
نهاده بر او شهر و کشور به کام
Ки дарёу хушкии ду роҳи андари ӯй
که دریا و خشکی دو راه اندر اوی
Ки бартобад аз ҳар ду раҳи дев рӯй
که برتابد از هر دو ره دیو روی
Ба аФрнҷаҳи роҳии зи дарёии тунд
به «افرنجه» راهی ز دریای تند
Ки киштии намояд дар он роҳ кунад
که کشتی نماید در آن راه کند
Ба хушкӣ ба ъҷлскс ояд зи роҳ
به خشکی به «عجلسکس» آید ز راه
Ба як сӯашу марзони ҳамеи ҷойгоҳ
به یک سوش و مرزان همی جایگاه
Ба марз хилоиқ даройанд низ
به مرز خلایق درآیند نیز
Басии мояи дор аз паии суду чиз
بسی مایهدار از پی سود و چیز
Чунин марзҳо бо ҳамаи марзу бум
چنین مرزها با همه مرز و بوم
Шуморади ҳамеи марди донои зи рӯм
شمارد همی مرد دانا ز روم
Чу баргашт ва он марз яксар бидид
چو برگشت و آن مرز یکسر بدید
Ба дидаи ҳама рӯй кишвар бидид
به دیده همه روی کشور بدید
Ба як даст бар рӯму дарё дигар
به یک دست بر روم و دریا دگر
Ҳамаи шаҳрҳо хубу нокоми кар
همه شهرها خوب و ناکامگر
Ҳавои хуш ва обҳо чун гулоб
هوای خوش و آبها چون گلاب
Хунактар ҳамон тобиши офтоб
خنکتر همان تابش آفتاب
Ба чеҳраи зану мард чун гул ба бор
به چهره زن و مرد چون گُل به بار
Пар аз наргису Настарани ҷӯйбор
پُر از نرگس و نسترن جویبار
Ҳамаи боғу роғаши пар аз нору себ
همه باغ و راغش پر از نار و سیب
Занони дилбару кӯдакони длФриб
زنان دلبر و کودکان دلفریب
Хуш омадаш , вайронӣ обод кард
خوش آمدش، ویرانی آباد کرد
Ҳамаи кишвари ободи худ шод кард
همه کشور آباد خود شاد کرد