Чу нодида ҷое з кишвар намонад
چو نادیده جایی ز کشور نماند
Сипаҳро сӯии кӯҳ ториқ бихонад
سپه را سوی کوه طارق بخواند
Бидид он ҳамаи кӯҳҳоро ки чун
بدید آن همه کوهها را که چون
Ки гуфтӣ шудаи сети осмонро сутун
که گفتی شدهست آسمان را ستون
зи дарёи броФрохтаҳи ҳафт кӯҳ
ز دریا برافراخته هفت کوه
Ки аз диданаш дида гардад сутӯҳ
که از دیدنش دیده گردد ستوه
Пас охири яке роҳи душвори танг
پس آخر یکی راه دشوار تنگ
На ороми шер ва на ҷои паланг
نه آرام شیر و نه جای پلنگ
Гирифта бар ӯ ҷойгоҳи одамӣ
گرفته بر او جایگاه آدمی
зи баси чашмау мивау хуррамӣ
ز بس چشمه و میوه و خرّمی
Ба парвоз агар боз бартар шудӣ
به پرواز اگر باز برتر شدی
Ҳамоно ба як рӯз бар сар шудӣ
همانا به یک روز بر سر شدی
Сроўрдаҳи дарҳам чу ангушти даст
سرآورده در هم چو انگشت دست
Кушодаи миёнҳо ба партоби шаст
گشاده میانها به پرتاب شست
Гузар карда як нима бар меғ бар
گذر کرده یک نیمه بر میغ بر
Куланг ошён карда бар теғ бар
کَلَنگ آشیان کرده بر تیغ بر
Чунон аз баландии сухани ронданд
چنان از بلندی سخن راندند
Ки кӯҳи кулангони ҳамеи хонданд
که کوه کلنگان همی خواندند
Барони кӯҳҳо кон арзиз ёфт
برآن کوهها کان ارزیز یافت
Ҳамон кони мис ва дигар чиз ёфт
همان کان مسّ و دگر چیز یافت
Чунин гуфт бо дил ки эдар нишаст
چنین گفت با دل که ایدر نشست
Бисозем ва дилҳо аз андеша раст
بسازیم و دلها از اندیشه رَست
Чу эдар биорем фарзанду ганҷ
چو ایدر بیاریم فرزند و گنج
Кӣ андешаи зин ҳар ду ёбему ранҷ
کی اندیشه زین هر دو یابیم و رنج
Ба гетӣ аз он пас надорем бок
به گیتی از آن پس نداریم باک
зи шоҳон , вази лашкари сҳмнок
ز شاهان، وز لشکر سهمناک
Бифармуд то мӯбадони ҳафт кӯҳ
بفرمود تا موبدان هفت کوه
Бубахшанд бар меҳтарону гуруҳ
ببخشند بر مهتران و گروه
Сипаҳи андар ӯ ҷой худ сохтанд
سپه اندر او جای خود ساختند
Сари сол ҳафтум бипардохтанд
سر سال هفتم بپرداختند
Баровард шаҳрӣ на паҳн ва на танг
برآورد شهری نه پهن و نه تنگ
Ҳамаи бора ӣ шаҳри арзизу санг
همه بارهٔ شهر ارزیز و سنگ
Ба айвон ва торам биёросташ
به ایوان و طارم بیاراستش
Ба боғ ва ба гулшани бпиростш
به باغ و به گلشن بپیراستش
Баровард сӣ гунбади зарнигор
برآورد سی گنبد زرنگار
Ҳамон бист айвони гавҳар нигор
همان بیست ایوان گوهر نگار
Баробари ду айвони зи рахшони булӯр
برابر دو ایوان ز رَخشان بلور
зи гавҳари нигориши ҳамаи шеру гӯр
ز گوهر نگارش همه شیر و گور
зи сандали ҳамаи тахтҳо дар хӯриш
ز صندل همه تختها در خورش
Ба гавҳар биёроста пайкараш
به گوهر بیاراسته پیکرش
Ҳамаи фарши дебои зарбафти чин
همه فرش دیبای زربفت چین
Ки касро набӯд аз бузургони чунин
که کس را نبود از بزرگان چنین
Биёрост ва он гуҳи шабистонҳо
بیاراست و آن گه شبستانها
Бибастанд озин дар айвонҳо
ببستند آذین در ایوانها
Зану бачау гнҳ дар кӯҳи барад
زن و بچّه و گنج در کوه برد
Ба дастуру ганҷуру хусрави супурд
به دستور و گنجور و خسرو سپرد
Сипоҳаши ҳамаи кадхудоеу рахт
سپاهش همه کدخدایی و رخت
Кашиданд яксар бидон кӯҳи сахт
کشیدند یکسر بدان کوه سخت
з ҳар пешае мардум оварад низ
ز هر پیشهای مردم آورد نیز
Ббхшидшонни созу ҳаргунаи чиз
ببخشیدشان ساز و هرگونه چیز
Ба мардум биёрост бозоргоҳ
به مردم بیاراست بازارگاه
Ду дарвоза бар шаҳр бикшод шоҳ
دو دروازه بر شهر بگشاد شاه
Яке сӯии дарё , яке сӯии шаҳр
یکی سوی دریا، یکی سوی شهر
Ба ҳар ду , шабу рӯзи мардуми гузар
به هر دو، شب و روز مردم گذر
Барон ҳар ду зоҳни ду дар барниҳод
برآن هر دو زآهن دو در برنهاد
Ки ҳаргиз надорад чунон кас ба ёд
که هرگز ندارد چنان کس به یاد
Взони пас дигар шаҳрҳо кард чанд
وزآن پس دگر شهرها کرد چند
Ниҳодаши бузургу ҳисораши баланд
نهادش بزرگ و حصارش بلند
Ба ҳар шаҳр бар сесад ва шаст даҳ
به هر شهر بر سیصد و شصت دِه
Ки даҳ ба аз шаҳрҳо буду ма
که دِه به از شهرها بود و مه
Пас он кӯҳҳо хуштар аз роғ шуд
پس آن کوهها خوشتر از راغ شد
Даҳ андари даҳу боғ дар боғ шуд
دِه اندر دِه و باغ در باغ شد
Пар аз мардуму чорпоӣу гила
پر از مردم و چارپای و گله
Ҳама бенигаҳбон карда яла
همه بینگهبان کرده یله
Барони кӯҳ чун мардум ором кард
برآن کوه چون مردم آرام کرد
Мари он обро ноҳҳаҳ ном кард
مر آن آب را «ناحهه» نام کرد
Ду соли андари ин шаҳр бинишаст кӯш
دو سال اندر این شهر بنشست کوش
Ба коми дилу ромиш ва ноӣу нӯш
به کام دل و رامش و نای و نوش
Хиромони гуҳии сӯии нахчиру дашт
خرامان گهی سوی نخچیر و دشت
Яке бар раҳи кӯҳу дарёи гузашт
یکی بر ره کوه و دریا گذشت
Сипаҳро гуҳии сӯй саҳро кашид
سپه را گهی سوی صحرا کشید
Гуҳии сӯии торӣ ва дарё кашид
گهی سوی تاری و دریا کشید
Яке бе гумони водӣ аз санглох
یکی بیگمان وادی از سنگلاخ
Каз он хезад он равад паҳну фарох
کز آن خیزد آن رود پهن و فراخ
зи марзӣ ки номаш стир аст равад
ز مرزی که نامش «ستیر» است رود
з ҳар сӯи бад-ӣни водии оради фурӯд
ز هر سو بدین وادی آرد فرود
Кунун шаҳр ва даҳҳоу дарёу кӯҳ
کنون شهر و دهها و دریا و کوه
Биҷойасту бенанд яксар гуруҳ
بجای است و بینند یکسر گروه
Ҳамоно араби гашт аз он шодком
همانا عرب گشت از آن شادکام
Ки шаҳр банӣ солимаш кард ном
که شهر بنی سالمش کرد نام
Ҳамеи бист соли андари он ранҷи барад
همی بیست سال اندر آن رنج برد
зи баҳри зану бача ӯ ганҷи барад
ز بهر زن و بچّه او گنج برد
Бипардохт ва эмин шуд аз рӯзгор
بپرداخت و ایمن شد از روزگار
Вази ин огаҳӣ шуд сӯии шаҳриёр
وز این آگهی شد سوی شهریار
зи тоҳи Фаридуни сад ва бист сол
ز تاج فریدون صد و بیست سال
Гузар карда буд ва шуда бе ҳам?ил
گذر کرده بود و شده بیهمال
Дигаргуна гуфтанд корогҳон
دگرگونه گفتند کارآگهان
Ки ҳангоми ҷамшеди шоҳи ҷаҳон
که هنگام جمشید شاه جهان
Халил омад аз роҳи пайғамбарӣ
خلیل آمد از راه پیغمبری
Дурустӣ надорад чунин доварӣ
درستی ندارد چنین داوری
Каз ӯ то ба пайғамбари Маркаш
کز او تا به پیغمبر مارکش
Буд чори сад сол ва сӣ сол ва шаш
بود چارصد سال و سی سال و شش
Ҳаме донад он кас бар ӯ меҳр буд
همی داند آن کس بر او مهر بود
Ки Мӯсо ба гоҳи манӯчеҳр буд
که موسی به گاه منوچهر بود