Дар он бешаи он мардумони рӯзу шаб

در آن بیشه، آن مردمان روز و شب

Гурезон , халидаи дилу хушки лаб

گریزان، خلیده‌دل و خشک‌لب

Ббўднди икчнд , то шоҳи чин

ببودند یک چند، تا شاه چین

Сӯии разм меҳроҷ шуд пари зи кин

سوی رزم مهراج شد پر ز کین

Ба меҳроҷён андар омад шикаст

به مهراجیان اندر آمد شکست

Аз он номдорон саворӣ нараст

از آن نامداران سواری نرست

Писараши андари он рзмгаҳ кушта шуд

پسرش اندر آن رزمگه کشته شد

Сари тахти меҳроҷ баргашта шуд

سر تخت مهراج برگشته شد

Аз он дарди икчнди бемори гашт

از آن درد، یک چند بیمار گشت

Ба чашми ҳамаи саракашони хори гашт

به چشم همه سرکشان خوار گشت

Сголш ҳаме кард то чун кунад

سگالش همی کرد تا چون کند

Ки ханҷари зи моҳнги пар хӯн кунад

که خنجر ز ماهنگ پر خون کند

зи корогҳонш касе бозгуфт

ز کارآگهانش کسی بازگفت

Ки духтараши ҷамшедро буд ҷуфт

که دخترش جمشید را بود جفت

Ду фарзанд дорад аз ӯ ҳамчуи моҳ

دو فرزند دارد از او همچو ماه

Ниҳон гашта ҳар се дар айвони шоҳ

نهان گشته هر سه در ایوان شاه

На бенанд ҳар се ба рӯзи офтоб

نه بینند هر سه به روز آفتاب

На аз бим заҳҳок ёбанд хоб

نه از بیم ضحاک یابند خواب

Чу меҳроҷ бишунид бурҷаст зуд

چو مهراج بشنید برجست زود

Ба гӯянда бар меҳрбонӣ фузуд

به گوینده بر مهربانی فزود

Бидодаш басии ҷомау симу зар

بدادش بسی جامه و سیم و زر

Чаҳ асбу стому кулоҳу камар

چه اسب و ستام و کلاه و کمر

Бадв гуфт кокнўни расидам ба ком

بدو گفت کاکنون رسیدم به کام

Хӯриши хосту ромишгар ва раваду ҷом

خورش خواست و رامشگر و رود و جام

Ба заҳҳоки ҷодӯи яке нома кард

به ضحّاک جادو یکی نامه کرد

Фурӯғи дурӯғ аз сар хома кард

فروغ دروغ از سر خامه کرد

Агарчӣ накӯҳида бошад дурӯғ

اگر چه نکوهیده باشد دروغ

Раҳонанда бошад чу гирад Фзўғ

رهاننده باشد چو گیرد فروغ

Дурӯғ аз буна ҳеҷ натавон шунӯд

دروغ از بنه هیچ نتوان شنود

Хунак ҳар ки кам гуфт агар кам шунӯд

خنک هر که کم گفت اگر کم شنود