Ду кони гузида ба чанг омадаш
دو کانِ گزیده به چنگ آمدش
Ки зари гиромӣ чу санг омадаш
که زرّ گرامی چو سنگ آمدش
Яке кони азони сӯии шаҳри сӯон
یکی کان از آن سوی شهر سوان
Ба ду ҳафта дар зери реги равон
به دو هفته در زیر ریگ روان
Кашида ба ъизобу марзи ҳабаш
کشیده به «عیذاب» و مرز حبش
Чунон гавҳари поки хўршидФш
چنان گوهر پاک خورشیدفش
Ба роҳӣ кигар тири бардоштӣ
به راهی که گر تیر برداشتی
Чунон роҳи бироаҳи бгзоштӣ
چنان راه بیراه بگذاشتی
На обод ҷое ва на чоҳӣ бар об
نه آباد جایی و نه چاهی بر آب
Ҳамаи реги ҷӯшида аз офтоб
همه ریگ جوشیده از آفتاب
Ба назд скмосаҳи кон дигар
به نزد «سَکِمّاسَه» کانِ دگر
Ки зарӣ надидӣ аз он поктар
که زرّی ندیدی از آن پاکتر
Чу аз рӯбла бигузарӣ ҳафт рӯз
چو از روبله بگذری هفت روز
Падед омад он кон гетӣ фурӯз
پدید آمد آن کان گیتیفروز
Чунин то ба марзи сиёҳони зафт
چنین تا به مرز سیاهان زفت
Забона кашида сети зар , эй шигифт
زبانه کشیدهست زرّ، ای شگفت
Напарад дар он роҳи парони уқоб
نپرّد در آن راه پرّان عقاب
з беобӣу тобиши офтоб
ز بیآبی و تابش آفتاب
Ҳамаи ганҷҳо зери ранҷ андар аст
همه گنجها زیر رنج اندر است
Ҳамаи шодкомӣ ба ганҷ андар аст
همه شادکامی به گنج اندر است
Яке хорбн дар ҳамаи марзу бум
یکی خاربن در همه مرز و بوم
Наёбӣ зи реги равону сумум
نیابی ز ریگ روان و سموم
Ба гоҳи баҳорону гоҳи хазон
به گاه بهاران و گاه خزان
Ҳамеи ганҷҳоро биболед аз он
همی گنجها را ببالید از آن
Чу худкома аз бохтари бозгашт
چو خودکامه از باختر بازگشت
Саросари ҷаҳон зу пари овози гашт
سراسر جهان زو پُر آواز گشت