Взони пас дабирону гардони шоҳ

وزآن پس دبیران و گردان شاه

Ки бо кӯш рафтанд аз он пешгоҳ

که با کوش رفتند از آن پیشگاه

Фиристод ҳар каси ҳамеи огаҳӣ

فرستاد هر کس همی آگهی

Аз он тахт ва он боргоҳи маӣ

از آن تخت و آن بارگاه مهی

зи кӯҳи кулангону дарёии жарф

ز کوه کلنگان و دریای ژرف

Аз он шаҳрҳои бузургу шигарф

از آن شهرهای بزرگ و شگرف

Взони ганҷи пурмояу кони зар

وزآن گنج پرمایه و کان زر

Взони лашкари гшни прхошхр

وزآن لشکر گشن پرخاشخر

Фаридун ба Қоран нигаҳ кард ва гуфт

فریدون به قارن نگه کرد و گفت

Ки бо носипосӣ шавад кӯш ҷуфт

که با ناسپاسی شود کوش جفت

Бипечад ҳамоно дил аз ростӣ

بپیچد همانا دل از راستی

Дили орад ба паймони мо костӣ

دل آرد به پیمانِ ما کاستی

Бадв гуфт Қоран ки ӯ токунӯн

بدو گفت قارن که او تاکنون

Наомад зи паймони хусрави бурун

نیامد ز پیمان خسرو برون

Надонам кзоини пас чаҳ пеш оварад

ندانم کزاین پس چه پیش آورد

Мабодо ки ойин хеш оварад

مبادا که آیین خویش آورد

Фаридун бадв гуфт кин диўзод

فریدون بدو گفت کاین دیوزاد

зи тухмии сети кони тухм ҳаргиз мабод

ز تخمی‌ست کآن تخم، هرگز مباد

Писари мари падарро ба захми дурушт

پسر مر پدر را به زخم درشت

зи баҳри сарой сипанҷӣ бикушт

ز بهر سرای سپنجی بکشت

Сириштии дурушт ва наҳодӣ сети бад

سرشتی درشت و نهادی‌ست بد

Бибинад зи пеши он ки дорад хирад

ببیند ز پیش آن که دارد خرد

Ки пайдо кунад гавҳари хеши мор

که پیدا کند گوهر خویش، مار

Гар ӯро бихобоне андари канор

گر او را بخوابانی اندر کنار

Агар равғани гул ба оташи диҳӣ

اگر روغن گُل به آتش دهی

Бисӯзад чу ангушт бар вай наҳй

بسوزد چو انگشت بر وی نهی

Вагар бача ӣ гурги дорӣ ба ноз

وگر بچّهٔ گرگ داری به ناز

Шавад ҳам бидон гавҳари хеши боз

شود هم بدان گوهر خویش باز