Аз он пас чу неруӣ худ дид кӯш
از آن پس چو نیروی خود دید کوش
зи ганҷу зи мардони пўлодпўш
ز گنج و ز مردان پولادپوش
Ҳамон кони зари кони худои офарид
همان کانِ زر کآن خدای آفرید
Ки андари ҷаҳони ҳеҷ шоҳӣ надид
که اندر جهان هیچ شاهی ندید
Вази он кӯҳ сар баркашида ба моҳ
وز آن کوهِ سر برکشیده به ماه
Вази он устуворӣ ва чандон сипоҳ
وز آن استواری و چندان سپاه
Диловар шуд аз кишвару ҷойу чиз
دلاور شد از کشور و جای و چیز
Ба аз ҷойу чиз эминӣ нест низ
به از جای و چیز ایمنی نیست نیز
Ҳамаи рӯз ва шаб гуфт бо хештан
همه روز و شب گفت با خویشتن
Ки андар ҷаҳон нест шоҳӣ чу ман
که اندر جهان نیست شاهی چو من
Чаро буд бояд ҳамеи зердаст
چرا بود باید همی زیردست
Бад-ӣни лашкару ганҷ ва ҷой нишаст
بدین لشکر و گنج و جای نشست
зи шоҳон ки дидандашон токунӯн
ز شاهان که دیدندشان تاکنون
Нажодам фузунасту мардии фузун
نژادم فزون است و مردی فزون
Ки ӯ бо сиёҳони Мозандарон
که او با سیاهان مازندران
Бакӯшед чандон ба ҷанговарон
بکوشید چندان به جنگاوران
Фаридун ба мардии зи ман беш нест
فریدون به مردی ز من بیش نیست
Чунин ганҷу лашкараш дар пеш нест
چنین گنج و لشکرش در پیش نیست
Баробар наомад ба ҳангоми ҷанг
برابر نیامد به هنگام جنگ
Ман ин бе бенонро надодами диранг
من این بیبنان را ندادم درنگ
Баровардам аз марзи эшон дамор
برآوردم از مرز ایشان دمار
Ба теғ ва ба зубини заҳри обдор
به تیغ و به زوبین زهرآبدار
Чу андеша дар мағз ӯ шуд дароз
چو اندیشه در مغز او شد دراز
Ба Эрон наомад дигар сову боз
به ایران نیامد دگر ساو و باز
На нома фиристод ҷузи гоҳи гоҳ
نه نامه فرستاد جز گاه گاه
На чизе фиристод наздики шоҳ
نه چیزی فرستاد نزدیک شاه
Наоне касе брдбирон гумошт
نهانی کسی بر دبیران گماشت
Сар аз роҳ доду дурустии бгошт
سر از راهِ داد و درستی بگاشت
Сари роҳи Эрон ба мардони супурд
سر راه ایران به مردان سپرد
Наоне фиристод мардони гирд
نهانی فرستاد مردان گرد
Агар нома кардӣ дабирӣ ба шоҳ
اگر نامه کردی دبیری به شاه
Ки баргашти солор аз ойину роҳ
که برگشت سالار از آیین و راه
Аз ин пас надорад сари кеҳтарӣ
از این پس ندارد سر کهتری
Бурун шуд зи ойини Фрмонбрӣ
برون شد ز آیین فرمانبری
Гирифтӣ ва бо номаи барадии буриш
گرفتی و با نامه بردی برش
Ҳамон гуҳи зи тан давр кардӣ сараш
همان گه ز تن دور کردی سرش
Вагар шоҳ аз ӯ хостаи хостӣ
وگر شاه از او خواسته خواستی
Ба посухи яке нома оростӣ
به پاسخ یکی نامه آراستی
Ки бар марзи вайрону шаҳри табоҳ
که بر مرز ویران و شهر تباه
Ҳазина кунам гар фиристам ба шоҳ ?
هزینه کنم گر فرستم به شاه؟