Яке посухаш кард аз он пас ба меҳр

یکی پاسخش کرد از آن پس به مهر

Ки аз нома ӣ шоҳи хуршеди чеҳр

که از نامهٔ شاه خورشیدچهر

з шодӣ биболед бар рухи гулам

ز شادی ببالید بر رخ گلم

з ромиш бихандед ҷону дилам

ز رامش بخندید جان و دلم

з рӯй дигар шуд дилами нотавон

ز روی دگر شد دلم ناتوان

зи меҳроҷи ҳиндӯи ҳам аз ҳиндӯон

ز مهراج هندو هم از هندوان

Маро хонд шоҳ аз паии кор ӯ

مرا خواند شاه از پی کار او

Бидон то фиристад ба пигор ӯ

بدان تا فرستد به پیگار او

Бидонади шаҳаншоҳи хуршеди фар

بداند شهنشاه خورشیدفر

Ки бо мо сипоҳии сет бисёр мар

که با ما سپاهی‌ست بسیار مر

Ба ду сол гирд ояд эдар сипоҳ

به دو سال گرد آید ایدر سپاه

Ба ду соли дигари расм назд шоҳ

به دو سال دیگر رسم نزد شاه

Яке соли дигар бибояд диранг

یکی سال دیگر بباید درنگ

Бидон то шавад сохтаи сози ҷанг

بدان تا شود ساخته ساز جنگ

Чунин рӯзгорӣ бихоҳад кашид

چنین روزگاری بخواهد کشید

Ки донад ки гардун чаҳ оради падед !

که داند که گردون چه آرد پدید!

Ва дигар ки огоҳ гардад сиёҳ

و دیگر که آگاه گردد سیاه

Ки рафтем ва барадем аз эдар сипоҳ

که رفتیم و بردیم از ایدر سپاه

Биёянди венаи марз вайрон кунанд

بیایند وین مرز ویران کنند

Кноми палангон ва шерон кунанд

کنام پلنگان و شیران کنند

Шавад ранҷи мо боду кишвари табоҳ

شود رنج ما باد و کشور تباه

Ба мардум расад ранҷу бедоди шоҳ

به مردم رسد رنج و بیداد شاه

Аз эдар гузаштан маро нест рӯй

از ایدر گذشتن مرا نیست روی

Чу фармон диҳад шоҳи озодаи хуй

چو فرمان دهد شاه آزاده‌خوی

Фрстмши чндонк бояд сипоҳ

فرستمْش چندانک باید سپاه

Саворони ҷанговари рзмхўоаҳ

سواران جنگاور رزمخواه

Се солаи ман аз ганҷи рӯзии даҳум

سه ساله من از گنج روزی دهم

Басии ҳадяу длФрўзии даҳум

بسی هدیه و دلفروزی دهم

Биёянду меҳроҷро бркннд

بیایند و مهراج را برکَنند

Ба теғ аз тани ҳиндӯон сар кунанд

به تیغ از تن هندوان سر کَنند

зи мо офарини бод бар ҷони шоҳ

ز ما آفرین باد بر جان شاه

Ҷаҳони сари басари зери фармони шоҳ

جهان سر بسر زیر فرمان شاه

Чу пӯянда аз кӯш хушнӯди гашт

چو پوینده از کوش خشنود گشت

Дар он раҳи штобонтр аз дӯди гашт

در آن ره شتابانتر از دود گشت