Баромад бар ин бар басии рӯзгор

برآمد بر این بر بسی روزگار

Надиданд гардони ҷузи он рӯй кор

ندیدند گردان جز آن روی کار

Каз он ҷо гурезанда гирданд боз

کز آن جا گریزنده گردند باز

Ҳамеи ҳаркасӣ аз ниҳон кард соз

همی هرکسی از نهان کرد ساز

Аз эшон ба кӯш омад ин огаҳӣ

از ایشان به کوش آمد این آگهی

Нишаст аз бар тахти шоҳаншаҳӣ

نشست از بر تخت شاهنشهی

Ҳамаи меҳтаронро бар хеш хонд

همه مهتران را برِ خویش خواند

Ба хӯбии фаровон суханҳо баранд

به خوبی فراوان سخن‌ها براند

Ҷудо ҳар якеро ба мардӣ ситуд

جدا هر یکی را به مردی ستود

Басии пӯзиш ва меҳрбонӣ намӯд

بسی پوزش و مهربانی نمود

Ки мо тоҷу тахт аз шумо ёфтем

که ما تاج و تخت از شما یافتیم

Аз Эрон чу бар ҷанг бишитофтем

از ایران چو بر جنگ بشتافتیم

Басӣ ранҷ дидед дар пеши мо

بسی رنج دیدید در پیش ما

Чу пайванд мойед ва чун хеши мо

چو پیوند مایید و چون خویشِ ما

Шунидам ки доред роҳи гурез

شنیدم که دارید راه گریز

Набояд намӯдан бидон сони ситез

نباید نمودن بدان سان ستیز

Ҳар он кови ббошд бар ин боргоҳ

هر آن کاو بباشد بر این بارگاه

Ба гардуни расонами мар ӯро кулоҳ

به گردون رسانم مر او را کلاه

Ҳамеша сар анҷуман дорамаш

همیشه سر انجمن دارمش

Гиромӣтар аз ҷон ва тан дорамаш

گرامیتر از جان و تن دارمش

Кро орзӯ нест коидр буд

کرا آرزو نیست کایدر بود

Худованди фармону кишвар буд

خداوند فرمان و کشور بود

Чу хоҳад ки сӯй хнираҳ шавад

چو خواهد که سوی خنیره شود

Ҳамон ба куҷо то ба тира шавад

همان به کجا تا به تیره شود

Наонаш чаро рафт бояд ба роҳ

نهانش چرا رفت باید به راه

Чу хоҳад фиристем бо ӯ сипоҳ

چو خواهد فرستیم با او سپاه

Ҳамаи меҳтарони хонданди офарин

همه مهتران خواندند آفرین

Ки эй номвари шаҳриёри замин

که ای نامور شهریار زمین

Ҳамаи солаи бахти ту ҳамроҳи бод

همه ساله بخت تو همراه باد

Забон бидон аз ту кӯтоҳи бод

زبان بدان از تو کوتاه باد

Фаридуни фархундаи моро туе

فریدون فرخنده ما را تویی

Ки бар мо ту фаррухтар аз хусравӣ

که بر ما تو فرّختر از خسروی

Аз Эрони ҳамаи бенавои омадем

از ایران همه بینوا آمدیم

Чу бо шоҳи фармонравои омадем

چو با شاه فرمانروا آمدیم

Кунун моя ва соз дорему ганҷ

کنون مایه و ساز داریم و گنج

Агарчӣ кашидем бо шоҳи ранҷ

اگرچه کشیدیم با شاه رنج

Ниёгони мо ранҷи диданд низ

نیاگان ما رنج دیدند نیز

зи шоҳон пешин гирифтанд чиз

ز شاهان پیشین گرفتند چیز

Валикин на чндонк мо ёфтем

ولیکن نه چندانک ما یافتیم

Чу андари пай шоҳ бишитофтем

چو اندر پی شاه بشتافتیم

Ҷаҳони офарин аз ту хушнӯди бод

جهان آفرین از تو خشنود باد

Дили бадсиголати пар аз дӯди бод

دل بدسگالت پُر از دود باد

Валикини ту доне ки солии чиҳил

ولیکن تو دانی که سالی چهل

Баромад ки мо барграфтем дил

برآمد که ما برگرفتیم دل

зи шаҳру зану бачау хону мон

ز شهر و زن و بچّه و خان و مان

Пари андешаи дил то кӣ ояд замон

پُر اندیشه دل تا کی آید زمان

Чаҳ мояи зи ёрони мо кушта шуд

چه مایه ز یاران ما کشته شد

Чаҳ моя ба хоки андар оғишта шуд

چه مایه به خاک اندر آغشته شد

Ба Эрон ндонанд моро ба ном

به ایران ندانند ما را به نام

Ки зинда кадомасту мурдаи кадом

که زنده کدام است و مُرده کدام

Ба дастурии шоҳи як бора беш

به دستوری شاه یک باره بیش

Ба Эрони ббошим бар ҷои хеш

به ایران بباشیم بر جای خویش

Сари сол чун нома ояд ба шоҳ

سر سال چون نامه آید به شاه

Шитобем яксар бад-ӣни боргоҳ

شتابیم یکسر بدین بارگاه

Чунин дод посух кӣ номдор

چنین داد پاسخ کِی نامدار

Ки шояд кунун чун бисозед кор

که شاید کنون چون بسازید کار

Ба дастурӣ бозгаштан ба дар

به دستوری بازگشتن به در

Бигӯем бо мӯбади номвар

بگوییم با موبد ناموَر

Бузургони зи пешаш бурун омаданд

بزرگان ز پیشش برون آمدند

зи шодӣ ки донад ки чун омаданд !

ز شادی که داند که چون آمدند!