Набоист мркўшро кони сипоҳ
نبایست مرکوش را کآن سپاه
Бидон соз ва он мояу дастгоҳ
بدان ساز و آن مایه و دستگاه
Аз он лашкари гшн берун шаванд
از آن لشکر گشن بیرون شوند
Бидон соз назд Фаридун шаванд
بدان ساز نزد فریدون شوند
Танӣ чандро каз хирад моя дошт
تنی چند را کز خرد مایه داشت
Наоне бидон номдорон гумошт
نهانی بدان نامداران گماشت
Фаровони ҳамеи кишвару симу зар
فراوان همی کشور و سیم و زر
БпзрФт ва афсун нашуд коргар
بپذرفت و افسون نشد کارگر
Яке номвар буд мардон ба ном
یکی ناموَر بود «مردان» به نام
Ба зӯр ва ба мардии расида ба ком
به زور و به مردی رسیده به کام
Ҷавонии сарафрози вази тухми ҷам
جوانی سرافراز وز تخم جم
Сарафрози силкати варо буд ъам
سرافراز «سلکت» ورا بود عم
зи Қорани ҳамаи сола будяш рашк
ز قارن همه ساله بودیش رشک
зи кинаши шаб ва рӯз ронадӣ сиришк
ز کینش شب و روز راندی سرشک
Яке деви дони рашкро тираи ранг
یکی دیو دان رشک را تیرهرنگ
Шабу рӯз бо поки яздон ба ҷанг
شب و روز با پاک یزدان به جنگ
Ба Эрон чу дидӣ ки Қорани зи шоҳ
به ایران چو دیدی که قارن ز شاه
Ҳаме ёфтӣ ҳар замони пойгоҳ
همی یافتی هر زمان پایگاه
Дилаши риши гаштӣ аз он доварӣ
دلش ریش گشتی از آن داوری
Аз он паҳливонии вази он сарварӣ
از آن پهلوانی وز آن سروری
Ҳамон Қоран аз ваии пар аз кину дард
همان قارن از وی پر از کین و درد
Чаҳ ҳангоми шодӣ чаҳ гоҳи набард
چه هنگام شادی چه گاه نبرد
Чу мар кӯшро дод хусрави сипоҳ
چو مر کوش را داد خسرو سپاه
Ки ӯ размро донад ойину роҳ
که او رزم را داند آیین و راه
Бад-ӣн гуфта ӯро зи Эрони бикунад
بدین گفته او را ز ایران بکند
Чунон бо сипоҳаш ба мағриби Фгнд
چنان با سپاهش به مغرب فگند
На Эрони бадии номи Эрони замин
نه ایران بدی نام ایران زمین
Хнираҳ ҳаме хондӣ марди дайн
«خنیره» همی خواندی مرد دین
Ба бахшиш , чу Эрон ба Эраҷ фитод
به بخشش، چو ایران به ایرج فتاد
Фаридун бидон номи Эрони ниҳод
فریدون بدان نام ایران نهاد
Ба ҳангом баргаштан аз пеш кӯш
به هنگام برگشتن از پیش کوش
Ба дил гуфт мардони Фўлодпўш
به دل گفت مردان فولادپوش
Кигар ман ба марз хнираҳ шавам
که گر من به مرز خنیره شوم
зи Қоран дигар бора хира шавам
ز قارن دگر باره خیره شوم
Чу оҳангариро шавам зердаст
چو آهنگری را شوم زیردست
Маро бар сари хок бояд нишаст
مرا بر سر خاک باید نشست
Вар эдар ббошми бнздики шоҳ
ور ایدر بباشم به نزدیک شاه
Чу Қоран шавам паҳлавони сипоҳ
چو قارن شوم پهلوان سپاه
Фиристод дар шаб бнздик кӯш
فرستاد در شب به نزدیک کوش
Бародарашро бо яке тираи ҳуш
برادرش را با یکی تیرههوش
Ки шоҳо , ту доне ки чун ман дигар
که شاها، تو دانی که چون من دگر
Набандад касе гоҳи мардии камар
نبندد کسی گاه مردی کمر
Ба Эрони зи тухм ки дорам нажод
به ایران ز تخم که دارم نژاد
Чигуна сети моро сиришту ниҳод
چگونهست ما را سرشت و نهاد
Чу бар меҳтарони пойгоҳами диҳӣ
چو بر مهتران پایگاهم دهی
Бар хештани ҷойгоҳами диҳӣ
برِ خویشتن جایگاهم دهی
Сипаҳ дорам афзӯнтар аз даҳ ҳазор
سپه دارم افزونتر از ده هزار
Набарда далерони хнҷргзор
نبرده دلیران خنجرگزار
Ҳам эдар ббошм барорам сипоҳ
هم ایدر بباشم برآرم سپاه
Сипар карда дорем ҷони пеши шоҳ
سپر کرده داریم جان پیش شاه
зи пайғом ӯ сар броФрохт кӯш
ز پیغام او سر برافراخت کوش
зи шодӣ ту гуфтӣ баромад ба ҷӯш
ز شادی تو گفتی برآمد به جوش
Бародарашро асб доду стом
برادرش را اسب داد و ستام
Ҳамон теғи ҳиндӣ ба заррини ниёам
همان تیغ هندی به زرّین نیام
Фиристод чандон бадви хоста
فرستاد چندان بدو خواسته
Ҳамон тозии асбони ороста
همان تازی اسبان آراسته
Бидон номдорони лашкараш низ
بدان نامداران لشکرش نیز
Фаровон фиристод ҳаргунаи чиз
فراوان فرستاد هرگونه چیز
Шуданд аз ҷаҳони он ялон бе ниёз
شدند از جهان آن یلان بینیاز
зи заррину симину ҳаргунаи соз
ز زرّین و سیمین و هرگونه ساز
Дил аз дигарон хор ва хурсанд кард
دل از دیگران خوار و خرسند کرد
Нависандагонро ҳама банд кард
نویسندگان را همه بند کرد
Ба зиндон ва танагӣ фиристодашон
به زندان و تنگی فرستادشان
Суханҳои ҷангӣ фиристодашон
سخنهای جنگی فرستادشان
Ки ин номдорони Эрони замин
که این نامداران ایران زمین
Шумо давр кардед аз эдар чунин
شما دور کردید از ایدر چنین
зи баси гуфтану нома кардан ба шоҳ
ز بس گفتن و نامه کردن به شاه
зи ман даври гашт ин набарда сипоҳ
ز من دور گشت این نبرده سپاه