Чу эрониёни шоду ороста

چو ایرانیان شاد و آراسته

Ба Эрони расиданд бо хоста

به ایران رسیدند با خواسته

Аз эшон бипурсед шоҳи бузург

از ایشان بپرسید شاه بزرگ

зи кирдор ва аз кор кӯш сутург

ز کردار و از کار کوش سترگ

Ҳамаи бозгФтндши он саргузашт

همه بازگفتندش آن سرگذشت

Ки гардандаи гардон бар эшон бгшт

که گردنده گردان بر ایشان بگشت

зи разми сиёҳони Мозандарон

ز رزم سیاهان مازندران

Ҳама ёд карданду ҷанговарон

همه یاد کردند و جنگاوران

зи кӯҳи кулангони вази ранҷи ӯй

ز کوه کلنگان وز رنج اوی

зи шаҳру зи дарё , вази ҷанги ӯй

ز شهر و ز دریا، وز جنگ اوی

Яке гуфт к-эии шоҳ бо фар ва дод

یکی گفت کای شاه با فرّ و داد

Дбиронтро бандҳо бар ниҳод

دبیرانْت را بندها بر نهاد

Чунин гуфт кин номи бардаи сипоҳ

چنین گفت کاین نام برده سپاه

Шумо давр кардед аз ин боргоҳ

شما دور کردید از این بارگاه

Шаҳаншоҳро бар ман озурда ед

شهنشاه را بر من آزرده‌اید

Якояк ба ҷоем бадӣ карда ед

یکایک به جایم بدی کرده‌اید

Бимонада сети мардон ба наздики ӯй

بمانده‌ست مردان به نزدیک اوی

Бадви шодмони ҷони торики ӯй

بدو شادمان جان تاریک اوی

Сипоҳ ва касонаш бимонаданд низ

سپاه و کسانش بماندند نیز

Тавонгар шуданд аз ҳамаи гӯнаи чиз

توانگر شدند از همه گونه چیز

Дижам шуд Фаридуни зи мардон ва гуфт

دژم شد فریدون ز مردان و گفت

Ки натавон ниҳони бад аз кас наҳуфт

که نتوان نهان بد از کس نهفت

Ниёии вай аз пушти хеш ман аст

نیای وی از پُشت خویش من است

Мар ӯро басии ранҷи пеш ман аст

مر او را بسی رنج پیش من است

Вагарна бар оўрдмии ман дамор

وگرنه بر آوردمی من دمار

зи пайванди мардону хешу табор

ز پیوند مردان و خویش و تبار

Кунун аз сари кор ӯ бигузаред

کنون از سرِ کار او بگذرید

зи девонҳо номашон бистаред

ز دیوان‌ها نامشان بسترید

Взон рӯй мардони пўлодпўш

وزآن روی مردان پولادپوش

Шуд аз вижагон сарафроз кӯш

شد از ویژگان سرافراز کوش

Кулоҳаш ба парвини баромади зи хок

کلاهش به پروین برآمد ز خاک

Сипаҳи зери фармон ӯ гашти пок

سپه زیر فرمان او گشت پاک