Чунин гуфт гӯянда ӣ достон

چنین گفت گویندهٔ داستان

зи гуфтори он покдли расатон

ز گفتار آن پاکدل راستان

Ки рӯзӣ ба бгмоз бинишаст кӯш

که روزی به بگماز بنشست کوش

Ҷаҳон шуд пар аз ғулғул ва ноӣу нӯш

جهان شد پُر از غلغل و نای و نوش

Нишастанд бо ӯ бузургони басӣ

نشستند با او بزرگان بسی

Сухан рафт ҳаргуна аз ҳар касе

سخن رفت هرگونه از هر کسی

зи хубон ҳар кишвару марзу бум

ز خوبان هر کشور و مرز و بوم

Ҳам аз тарк , вази чин , вази марзи рӯм

هم از ترک، وز چین، وز مرز روم

Ба ҷое расед аз дарозии сухан

به جایی رسید از درازی سخن

Каз он анҷуман гуфт мардии куҳан

کز آن انجمن گفت مردی کهن

Ки яксар ҷаҳонро бгштми ҳама

که یکسر جهان را بگشتم همه

Замини зери пай бар навиштам ҳама

زمین زیر پی بر نوشتم همه

Надидам ба хӯбӣу дидори ӯй

ندیدم به خوبی و دیدار اوی

Ба ранг ва ба гуфтору болоу мӯӣ

به رنگ و به گفتار و بالا و موی

Чнончўн ба марзи хилоиқи занон

چنانچون به مرز خلایق زنان

Чунон моҳрӯёну симинброн

چنان ماهرویان و سیمین‌بران

Чу сарванд агар моҳи тобади зи сарв

چو سروند اگر ماه تابد ز سرو

Сринҳо чу гӯр ва миёнҳо чу ғрў

سرین‌ها چو گور و میان‌ها چو غرو

Гули андом ҳамчун гули андари баҳор

گل اندام همچون گل اندر بهار

Сипедӣ чу барфу сиёҳӣ чу қор

سپیدی چو برف و سیاهی چو قار

Ҳамаи ридкони дилбару хуши забон

همه ریدکان دلبر و خوش‌زبان

Чу хуршед рӯй ва чу марҷони лабон

چو خورشید روی و چو مرجان لبان

зи дидорашон дил намонад ба ҷой

ز دیدارشان دل نماند به جای

Бипушади ҳамеи зулфашони зери пой

بپوشد همی زلفشان زیر پای

Ҳамаи ғолияи зулфу хуршеди хад

همه غالیه زلف و خورشید خدّ

Ҳамаи ёсмнбр , ҳамаи сарви қад

همه یاسمنبر، همه سرو قدّ

Аз он мард гуё чу бишунид кӯш

از آن مرد گویا چو بشنید کوش

Дилаш хира шуд , паҳн бикшод гӯш

دلش خیره شد، پهن بگشاد گوش

Бадв гуфт кин кишвари дили гудоз

بدو گفت کاین کشور دلگداز

Марои бозгу то кадомаст боз

مرا بازگو تا کدام است باز

Ки ободи бодо ба хубони замин

که آباد بادا به خوبان زمین

Бавижа ки бошанд хубони чунин

به ویژه که باشند خوبان چنین

Чунин гуфт гӯянда кин марзу бум

چنین گفت گوینده کاین مرز و بوم

Шуморади ҳамеи марди донои зрўм

شمارد همی مرد دانا ز روم

зи дарёи гузаштан бибояд нахуст

ز دریا گذشتن بباید نخست

Пас он раҳ ба ъҷлскс ояд дуруст

پس آن ره به «عجلسکس» آید درست

Взони ҷойгаҳи бози як моҳаи роҳ

وزآن جایگه باز یک ماهه راه

Бибояд баридан ба бегоҳу гоҳ

بباید بریدن به بیگاه و گاه

Сари моҳ бшкўбш оядаш пеш

سر ماه «بشکوبش» آیدش پیش

Заминии хушу мардумии хуби кеш

زمینی خوش و مردمی خوب‌کیش

Взони ҷо бибояд шудан бист рӯз

وزآن جا بباید شدن بیست روز

Пас он марз пеш оядат длФрўз

پس آن مرز پیش آیدت دلفروز

Пар аз хубрӯёни ороста

پُر از خوبرویان آراسته

Пар аз бодпоёну пурхоста

پُر از بادپایان و پُرخواسته

Чунин гуфт , чун кӯш аз он сон шунид

چنین گفت، چون کوش از آن سان شنید

Ки моро бидон марз бояд кашид

که ما را بدان مرز باید کشید

Дамор аз далерони броримшон

دمار از دلیران برآریمشان

Ба фармони хеши андари оремашон

به فرمان خویش اندر آریمشان

Бубинем то шаҳриёрон ки анд

ببینیم تا شهریاران که‌اند

Ҳамон моҳрӯён чаҳ хуб ва чаҳ анд

همان ماهرویان چه خوب و چه‌اند

зи гӯяндаи ҳаркас ба дил кин гирифт

ز گوینده هرکس به دل کین گرفت

Бадви марду зани боз нафрин гирифт

بدو مرد و زن باز نفرین گرفت

Ки ин марди моро ба роҳии Фгнд

که این مرد ما را به راهی فگند

Каз он роҳ ёбем биму газанд

کز آن راه یابیم بیم و گزند