Ҳам андари замони нома Эй кард зуд

هم اندر زمان نامه‌ای کرد زود

Ҳамаи лоба каз лоба ҳо дид суд

همه لابه کز لابه‌ها دید سود

Сар нома гуфт эй ҷаҳонгири шоҳ

سر نامه گفت ای جهانگیر شاه

Ҷаҳонро макун беш хираи табоҳ

جهان را مکن بیش خیره تباه

Кигар бодро андари оре ба банд

که گر باد را اندر آری به بند

Ҳам аз гардиши чархи ёбии газанд

هم از گردش چرخ یابی گزند

Ниёии ту заҳҳок ҷангӣ куҷост

نیای تو ضحاک جنگی کجاست

Ки аз хӯни теғаши ҳаме мавҷ хост !

که از خون تیغش همی موج خاست!

Ту ойини шоҳони пешини сипар

تو آیین شاهان پیشین سپر

Макун ҳеҷ аз ойини шоҳони гузар

مکن هیچ از آیین شاهان گذر

Ки ҳар шаҳриёрӣ ки буд аз нахуст

که هر شهریاری که بود از نخست

Чу бо шаҳриёрӣ дигар разми ҷуст

چو با شهریاری دگر رزم جست

Бадв нома кардӣ ва додяш панд

بدو نامه کردی و دادیش پند

Ки инаст ойини шоҳи баланд

که این است آیین شاه بلند

Агар омадӣ орзӯяши биҷой

اگر آمدی آرزویش به جای

Вагарнаи сӯии разм будяш рой

وگرنه سوی رزم بودیش رای

Кас аз шаҳриёрони пеш он надид

کس از شهریارانِ پیش آن ندید

Ки солори ъҷлскс аз ту кашид

که سالار عجلسکس از تو کشید

Чу наздик ъҷлскс омад сипоҳ

چو نزدیک عجلسکس آمد سپاه

Ба разм андар омад ҳам аз гирди роҳ

به رزم اندر آمد هم از گَرد راه

Ту на нома кардӣ , на додяш панд

تو نه نامه کردی، نه دادیش پند

Баборед бар тахташи абри баланд

ببارید بر تختش ابر بلند

Взони пас ки шуд бо сипаҳ дар ҳисор

وزآن پس که شد با سپه در حصار

Надодии мар ӯро ба ҷон зинҳор

ندادی مر او را به جان زینهار

Бикуштӣу айвон ӯ сӯхтӣ

بکشتی و ایوان او سوختی

зи шаҳраши чунон оташ афрӯхтӣ

ز شهرش چنان آتش افروختی

Чаҳ мояи зану кӯдаки бигноаҳ

چه مایه زن و کودک بیگناه

Ба шамшер бедод кардӣ табоҳ

به شمشیر بیداد کردی تباه

Ду кишвар шуда чун биёбони тиҳӣ

دو کشور شده چون بیابان تهی

Шудаи давр аз ӯ Фрҳӣ ва баӣ

شده دور از او فرّهی و بهی

Кунун шоҳ агар дорад оҳанги мо

کنون شاه اگر دارد آهنگ ما

Ҳаме орзӯ оядаш ҷанги мо

همی آرزو آیدش جنگ ما

Надонам ман аз хештани он гуноҳ

ندانم من از خویشتن آن گناه

Кзон ёфт озор , фархундаи шоҳ

کزآن یافت آزار، فرخنده شاه

Агар рой вайронӣ омадашу кин

اگر رای ویرانی آمدش و کین

Ҳамаи пеш шоҳаст рӯй замин

همه پیش شاه است روی زمین

Наёяд касе пеши ту бе гумон

نیاید کسی پیش تو بی‌گمان

Ҷузи он кас ки бар ваии сроиди замон

جز آن کس که بر وی سرآید زمان

Вагар хоҳӣ эй шоҳи гетии параст

وگر خواهی ای شاه گیتی‌پرست

Ки ҳар хусравиро кунӣ зери даст

که هر خسروی را کنی زیردست

Бигӯ то бидонем ва фармон кунем

بگو تا بدانیم و فرمان کنیم

Ба коми ту ҷонро гаравгон кунем

به کام تو جان را گروگان کنیم

Бад-ӣни кишвари андари мёўри сипоҳ

بدین کشور اندر میاور سپاه

Ки вайрон шавад кор ва гардад табоҳ

که ویران شود کار و گردد تباه

Ки мо банда ӣ шоҳ нек ахтарем

که ما بندهٔ شاه نیک‌اختریم

зи фармон , вази рой ту нагузарем

ز فرمان، وز رای تو نگذریم

Ба посухи ҳаме чашм дорам кунун

به پاسخ همی چشم دارم کنون

Ки бодои дурудати зи ёрони фузун

که بادا درودت ز یاران فزون

Шитобони фиристода ӣ рости дор

شتابان فرستادهٔ راست‌دار

Ҳаме рафт то пеши солори бор

همی رفت تا پیش سالار بار

Мар ӯро ббрднди наздики шоҳ

مر او را ببردند نزدیک شاه

Бидид он бузургӣ ва он пешгоҳ

بدید آن بزرگی و آن پیشگاه

Рухи пок бар хоки тираи ниҳод

رخ پاک بر خاک تیره نهاد

Басӣ офарин кард ва нома бидод

بسی آفرین کرد و نامه بداد

Чу он нома ӣ шоҳи брхўонднд

چو آن نامهٔ شاه برخواندند

Фиристода дар пеши бншонднд

فرستاده در پیش بنشاندند

Ҳамаи розу пайғом бо ӯ бигуфт

همه راز و پیغام با او بگفت

Дил кӯш бо хуррамии гашти ҷуфт

دل کوش با خرّمی گشت جفت