Яке марди пӯяндаро ҳамчуи дӯд

یکی مرد پوینده را همچو دود

Фиристод когоҳии орадаши зуд

فرستاد کآگاهی آرَدْش زود

Бидонад ки лашкар чаҳ мояи гузашт

بداند که لشکر چه مایه گذشت

Кадомаст комд бар ин рӯй дашт

کدام است کآمد بر این روی دشت

Гирифтанду бурданд ӯро кашон

گرفتند و بردند او را کشان

Ки аз тарс бар чеҳра будаш нишон

که از ترس بر چهره بودش نشان

Бадв паҳлавон гуфт к-эии хираи ҳуш

بدو پهلوان گفت کای خیره هوش

Ба чаҳ кор рафтӣ ту аз пеш кӯш

به چه کار رفتی تو از پیش کوش

Ҳаме гуфт ва хстў наомад ба роз

همی گفت و خستو نیامد به راز

Чунин гуфт к-эии хусрави сарфароз

چنین گفت کای خسرو سرفراز

Надонам ман инро ки барадии ту ном

ندانم من این را که بردی تو نام

На ҳаргиз шунидам ки ӯ худ кадом

نه هرگز شنیدم که او خود کدام

Яке мард бегонаам корҷўӣ

یکی مرد بیگانه‌ام کارجوی

зи ман кори хоҳу фузӯнии мҷўӣ

ز من کار خواه و فزونی مجوی

Бихандед Қоран , бадв гуфт рӯ

بخندید قارن، بدو گفت رو

Ба наздики он бдгҳри бози шӯ

به نزدیک آن بدگهر باز شو

На мо аз наоне ба ҷанги омадем

نه ما از نهانی به جنگ آمدیم

Ки бо лашкарии тези чанги омадем

که با لشکری تیز چنگ آمدیم

Бигӯяш ки эй тираи деви нижанд

بگویش که ای تیره دیو نژند

Ки гардуни бёрод бар ту газанд

که گردون بیاراد بر تو گزند

Биҷои ту он никўиҳои шоҳ

به جای تو آن نیکویی‌های شاه

Чаро хира боист кардани табоҳ

چرا خیره بایست کردن تباه

Чунон хаста будӣ ба зиндону банд

چنان خسته بودی به زندان و بند

Ки бигиристӣ бар ту ҳар мустаманд

که بگریستی بر تو هر مستمند

Яке мурғ будӣ ту беболу пар

یکی مرغ بودی تو بی بال و پر

Бгстрд бар ту шаҳаншоҳи фар

بگسترد بر تو شهنشاه فر

Биоварадат он шоҳи озоди мард

بیاوردت آن شاه آزاد مرد

Ҷаҳонии чунин зери даст ту кард

جهانی چنین زیر دست تو کرد

Кунун чун баровард бахти ту бол

کنون چون برآورد بخت تو بال

Шудӣ шоҳи фархундаро бадсигол

شدی شاه فرخنده را بدسگال

Бад-ӣни бор агар зинда ёбам ту ро

بدین بار اگر زنده یابم تو را

Сар аз тоҷдорӣ битобам ту ро

سر از تاجداری بتابم تو را

Сазои ту бо ту миёни сипоҳ

سزای تو با تو میان سپاه

Бигӯям , фиристам аз он пас ба шоҳ

بگویم، فرستم از آن پس به شاه

Бидон то дигар бандагон беш аз ин

بدان تا دگر بندگان بیش از این

Нтобанд рӯй ва наҷӯянд кин

نتابند روی و نجویند کین

Ҳамоно ки кор ту омад ба танг

همانا که کار تو آمد به تنگ

Аз ин пас ба гетӣ наёбӣ диранг

از این پس به گیتی نیابی درنگ

Каз Эрон , вази тарку тозии гӯон

کز ایران، وز ترک و تازی گوان

зи сақлоб , вази рӯм , вази ҳиндӯон

ز سقلاب، وز روم، وز هندوان

Ҳамаи грздорони прхошҷўӣ

همه گرزداران پرخاشجوی

Ба кӣна ниҳоданд сӯии ту рӯй

به کینه نهادند سوی تو روی

Бадоне чу ойем ҳар ду баҳам

بدانی چو آییم هر دو به هم

Ки ман дод гуфтам , нагӯям ситам

که من داد گفتم، نگویم ستم

Бифармуд то даст аз он мард низ

بفرمود تا دست از آن مرد نیز

Бидоранду бардошти роҳи гурез

بدارند و برداشت راه گریز

Шитобон биёмад бнздик кӯш

شتابان بیامد به نزدیک کوش

зи тани рафтаи ҷону зи дили рафтаи ҳуш

ز تن رفته جان و ز دل رفته هوش

Якояк чу пайғом Қоран бигуфт

یکایک چو پیغام قارن بگفت

Ба пеши бузургон на эдар наҳуфт

به پیش بزرگان نه ایدر نهفت

Аз он номдорони лашкари паноҳ

از آن نامداران لشکر پناه

Хаҷали гашт ва пурсед аз он марди роҳ

خجل گشت و پرسید از آن مرد راه

Ки лашкар чаҳ мояи гузаштаи сет аз об

که لشکر چه مایه گذشته‌ست از آب

Сипаҳ бо дирангаст агар бо шитоб

سپه با درنگ است اگر با شتاب

Бадв гуфт як баҳра бигузашт пеш

بدو گفت یک بهره بگذشت پیش

зи лашкари ҳама дашт битарсат кеш

ز لشکر همه دشت بترست کیش

Ҳамаи шаби сипаҳ зер хуфтону трг

همه شب سپه زیر خفتان و ترگ

Ҳамаи сохта , дили ниҳода ба марг

همه ساخته، دل نهاده به مرگ

Бидон сони ҳаме аз ту ларзид сахт

بدان سان همی از تو لرزید سخت

Ки аз бод Нитсаон билразад дарахт

که از باد نیسان بلرزد درخت

Бидон рӯй мондаи ду баҳраи сипоҳ

بدان روی مانده دو بهره سپاه

Саросар буна ҳаст наздики шоҳ

سراسر بنه هست نزدیک شاه

Бидон номдорон чунин гуфт кӯш

بدان نامداران چنین گفت کوش

Ки Қорани савории сет бо фару ҳуш

که قارن سواری‌ست با فرّ و هوش

Агарна вайастӣ шубони рама

اگرنه وی استی شبان رمه

зи дарё гузар карда будӣ ҳама

ز دریا گذر کرده بودی همه

Ҳам имшаби яке тохтан кардамӣ

هم امشب یکی تاختن کردمی

Дамор аз далерони броўрдмӣ

دمار از دلیران برآوردمی

Валикин чаҳ судаст кони бднжод

ولیکن چه سود است کآن بدنژاد

Далераст , бо рой ва бо фар ва дод

دلیر است، با رای و با فرّ و داد

Ҳамон гуҳи тилоия бурун кард зуд

همانگه طلایه برون کرد زود

Ки аз Қорану макраш эмин набӯд

که از قارن و مکرش ایمن نبود

Ба ду моҳи бгзошти дарёи сипоҳ

به دو ماه بگذاشت دریا سپاه

Сар моҳ бигузашт бар соқаи шоҳ

سر ماه بگذشت بر ساقه شاه

зи корогҳони грбзии баргузед

ز کارآگهان گربزی برگزید

Бирафту сипаҳро якояк бидид

برفت و سپه را یکایک بدید

Биёмад бар силам ва гуфт он сипоҳ

بیامد بر سلم و گفت آن سپاه

Фузунаст аз ин жарфтар кун нигоҳ

فزون است از این ژرفتر کن نگاه

Ту гӯйӣ ки мардони пўлодпўш

تو گویی که مردان پولادپوش

з рӯй замин гирд карда сет кӯш

ز روی زمین گرد کرده‌ست کوش

Ҳамонаст гӯйӣ ба гетии сипоҳ

همان است گویی به گیتی سپاه

Ки ман ёфтам пеши он кӣнаи хоҳ

که من یافتم پیش آن کینه‌خواه

Взон рӯй мардон биёмад нахуст

وزآن روی «مردان» بیامد نخست

Ҳамаи раҳи зи Эрони сипаҳи бози ҷуст

همه ره ز ایران سپه باز جست

Чу огоҳ шуд бозгашт ӯ ба ҷой

چو آگاه شد بازگشت او به جای

Чунин гуфт к-эии шоҳи фархундаи рой

چنین گفت کای شاه فرخنده‌رای

Ду чандон ки душман , туро лашкар аст

دو چندان که دشمن، تو را لشکر است

Бад-ӣни разми гардуни туро чокар аст

بدین رزم گردون تو را چاکر است

зи гуфтор ӯ шодмон гашт кӯш

ز گفتار او شادمان گشت کوش

Ғў кӯс бархесту бонгу хурӯш

غو کوس برخاست و بانگ و خروش

Ҳаме ронад бар марзи дарёи сипоҳ

همی راند بر مرز دریا سپاه

Шуда рӯй дарё чу гирди сиёҳ

شده روی دریا چو گرد سیاه

Миёни ду лашкар чу ду майл монад

میان دو لشکر چو دو میل ماند

Ҷаҳон дар кафи гирд чун нил монад

جهان در کف گرد چون نیل ماند

з дида бишуд хобу зи дили шикеб

ز دیده بشد خواب وز دل شکیب

Наҳиф омад ва буд ҷои наҳиф

نهیب آمد و بود جای نهیب