Чу хуршеди разм шбоҳнг кард

چو خورشید رزم شباهنگ کرد

Сипедаи дам аз кӣна оҳанг кард

سپیده‌دم از کینه آهنگ کرد

Ҷаҳони бози пари ҷангу пари ҷӯши гашт

جهان باز پُرجنگ و پُرجوش گشت

Ду лашкари зи кӣнаи зираи пӯши гашт

دو لشکر ز کینه زره‌پوش گشت

Ду хусрав кашиданд лшр ба дашт

دو خسرو کشیدند لشکر به دشت

Хурӯш аз ситораи ҳамеи бргзшт

خروش از ستاره همی برگذشت

Биоварад Қоран , камар баст кӯш

بیاورد قارن، کمر بست کوش

Сараши пари зкину дилаши пари зҷўш

سرش پُر ز کین و دلش پر ز جوش

Яке тарҷумони барад бо хештан

یکی ترجمان برد با خویشتن

Ҳамеи тохт то пеши он анҷуман

همی تاخت تا پیش آن انجمن

Ба овоз гуфт эй далерони шоҳ

به آواز گفت ای دلیران شاه

Бигӯед бо Қорани рзмхўоаҳ

بگویید با قارن رزمخواه

Бияёд яке бргроиди маро

بیاید یکی برگراید مرا

Ҷуз аз паҳлавон кас набояд маро

جز از پهلوان کس نباید مرا

Саворӣ бишуд паҳлавонро бигуфт

سواری بشد پهلوان را بگفت

Лаби паҳлавони гашт бо хандаи ҷуфт

لب پهلوان گشت با خنده جفت

Ҳаме гуфт гург бад омад ба дом

همی گفت گرگِ بد آمد به دام

Барорам ман имрӯзи изоин разми ком

برآرم من امروز از این رزم، کام

Ҳамаи ном ӯ зини ҷаҳон кам кунам

همه نام او زین جهان کم کنم

Шабистон ӯ пари з мотам кунам

شبستان او پُر ز ماتم کنم

Бапушед созу силеҳи набард

بپوشید ساز و سلیح نبرد

Даромад ба асб ва биёмад чу гирд

درآمد به اسب و بیامد چو گرد

Чу наздик шуд , гуфташ эй диўзод

چو نزدیک شد، گفتش ای دیوزاد

Сазои Фаридуни надодӣ ба дод

سزای فریدون ندادی به داد

Ки нафрини барони моам бодои зи бахт

که نفرین بر آن مام بادا ز بخت

Ки зояд чу ту бдрги шӯри бахт

که زاید چو تو بدرگِ شوربخت

Биҷои ту шоҳи ҳумоюн чаҳ кард

به جای تو شاه همایون چه کرد

Ки подош ӯ теғ буду набард

که پاداش او تیغ بود و نبرد

Замона кунун заҳри ту нӯш кард

زمانه کنون زهر تو نوش کرد

Дилати никўиҳо фаромӯш кард

دلت نیکویی‌ها فراموش کرد

Агар шоҳи гетии нбхшўдтӣ

اگر شاه گیتی نبخشودتی

Тану ҷон ба зиндони бФрсўдтӣ

تن و جان به زندان بفرسودتی

Ту имрӯз бо гурз ва бо теғи кин

تو امروز با گرز و با تیغ کین

Нагаштӣ ба новирди пешами чунин

نگشتی به ناورد پیشم چنین

Бадв гуфт кӯш эй фурӯмояи мард

بدو گفت کوش ای فرومایه مرد

Магари мағзати оҳангарӣ хира кард

مگر مغزت آهنگری خیره کرد

Ҳаме то ҷаҳонаст бо кин ва дод

همی تا جهان است با کین و داد

Басии хусравонро чунин аўФтод

بسی خسروان را چنین اوفتاد

Аз ин сон ҳаме гардад аз бар сипеҳр

از این سان همی گردد از بر سپهر

Гуҳии кини намояди гуҳии бози меҳр

گهی کین نماید گهی باز مهر

Ҷаҳонӣ ҳамоно ки доранд ёд

جهانی همانا که دارند یاد

Чунин достонҳо ки доранд ёд

چنین داستان‌ها که دارند یاد

Ки ҷамшедёнро ниёгони мо

که جمشیدیان را نیاگان ما

Гузидаи ҷаҳондори покони мо

گزیده جهاندار پاکان ما

з рӯй замин ронда буданд пок

ز روی زمین رانده بودند پاک

Ҳамаи хишти болину бистари зи хок

همه خشت بالین و بستر ز خاک

Баромади чунин солиёнии ҳазор

برآمد چنین سالیانی هزار

Аз эшон на солор ва на шаҳриёр

از ایشان نه سالار و نه شهریار

Ҷаҳондори заҳҳок бо тоҷи зар

جهاندار ضحاک با تاج زر

Ба шоҳии камарбаста бо ҳушу фар

به شاهی کمربسته با هوش و فر

зи ҷамшедён дар ҷаҳони ном на

ز جمشیدیان در جهان نام نَه

Ҷуз аз кӯҳи вази бешаи ором на

جز از کوه وز بیشه آرام نه

Агар пои ман чанд гуҳи банди суд

اگر پای من چند گه بند سود

Ба зиндони шоҳи ту акнӯн чаҳ буд

به زندان شاه تو اکنون چه بود

Ки бар гули ҳамеи бод ва борон расад

که بر گُل همی باد و باران رسد

Ҳамаи ранҷ бар шаҳриёрон расад

همه رنج بر شهریاران رسد

Ба занҷир доранд шери шикор

به زنجیر دارند شیرِ شکار

Чу гирндш аз бешау марғзор

چو گیرندش از بیشه و مرغزار

На ҷамшеди дарбанди заҳҳок буд

نه جمشید دربند ضحاک بود

Нишастанаш ва хуфтанаш бар хок буд

نشستنش و خفتنش بر خاک بود

Ту аз путку санадон , вази боду дам

تو از پتک و سندان، وز باد و دَم

Ба ҷое раседӣ ки бо мо баҳам

به جایی رسیدی که با ما به هم

Суханҳо чунин рости дории ҳаме

سخن‌ها چنین راست داری همی

Сар аз чархи бартаргузорӣ ҳаме

سر از چرخ برتر گذاری همی

Ки бошад Фаридуни ворунаи хуй

که باشد فریدون وارونه‌خوی

Ки аз мо парастиш кунад орзӯӣ ?

که از ما پرستش کند آرزوی؟

Басанда накарда сет чўнонк ҳаст

بسنده نکرده‌ست چونانک هست

Ки шоҳии бадв боз дорем даст

که شاهی بدو باز داریم دست

Ман оҳанги Эрон ва он марзу бум

من آهنگ ایران و آن مرز و بوم

Накардам , ту лашкар кашидӣ ба рӯм

نکردم، تو لشکر کشیدی به روم

Чу бишунид Қоран барошуфт ва гуфт

چو بشنید قارن برآشفت و گفت

Ки нафрини бади бом бар ҷонати ҷуфт

که نفرینِ بَد باد بر جانْت جُفت

Взони хашми Қорани барангехти асб

وزآن خشم قارن برانگیخت اسب

Буғурред ва бо ӯ броўихти сахт

بغرّید و با او برآویخت سخت

Ҳамаи гурзи пӯлоду зубину теғ

همه گرز پولاد و زوبین و تیغ

зи мағзу сару синаи номади дареғ

ز مغز و سر و سینه نامد دریغ

Ҳама рахна карданд теғу табар

همه رخنه کردند تیغ و تبر

Набад дстёби яке бар дигар

نبد دستیاب یکی بر دگر

Ду солор дар пеши умеду марг

دو سالار در پیش، امّید و مرگ

Пар аз тир , ҷавшан , пар аз теғ , трг

پُر از تیر، جوشن، پر از تیغ، ترگ

Ҳаме разм карданд то нимрўз

همی رزم کردند تا نیمروز

Ки баргашти хуршед гетӣ фурӯз

که برگشت خورشید گیتی‌فروز

На осоиш аз разм , вази корзор

نه آسایش از رزم، وز کارزار

Гуҳии теғу гуҳи тири ҷавшани гузор

گهی تیغ و گه تیر جوشن‌گذار

Чунон хаста шуд бора ӣ тизтг

چنان خسته شد بارهٔ تیزتگ

Ки бар ваии з сустӣ наҷунбед раг

که بر وی ز سستی نجنبید رگ

Кушодаи тани хастаи шани хӯну хуй

گشاده تن خسته‌شان خون و خوی

зи хӯну зи хуии гул шудаи зери пай

ز خون و ز خوی گِل شده زیر پی

Саранҷом кӯш андар омад дурушт

سرانجام کوش اندر آمد درشت

Раҳо кард пӯлоди хиштӣ ба мушт

رها کرد پولاد خشتی به مشت

Ба рон андар омадаш нӯки синон

به ران اندر آمدْش نوک سنان

Раҳо шуд зи дасти диловари Аннан

رها شد ز دست دلاور عنان

Гузар кард бар рону зину шикам

گذر کرد بر ران و زین و شکم

БиФтод бо бораи Қорани баҳам

بیفتاد با باره قارن به هم

Далерони Эрон бурун тохтанд

دلیران ایران برون تاختند

Ҳамаи найзау теғи бФрохтнд

همه نیزه و تیغ بفراختند

Взон рӯй ёрон кӯш далер

وزآن روی، یاران کوش دلیر

Яке ҳамла карданд монанди шер

یکی حمله کردند مانند شیر

Расиданди эрониёни пештар

رسیدند ایرانیان پیشتر

Кашиданд зубину теғу табар

کشیدند زوبین و تیغ و تبر

Аз ӯ кӯшро давр карданд боз

از او کوش را دور کردند باز

Кашиданд зубин аз он рзмсоз

کشیدند زوبین از آن رزمساز

Бар асбаш нишонданду бурданди тез

بر اسبش نشاندند و بردند تیز

Баромади зи эрониёни растхез

برآمد ز ایرانیان رستخیز

Аз он захм ҳаркас битарсед ва гуфт

از آن زخم هرکس بترسید و گفت

Ки ин дев бо зӯр пеласт ҷуфт

که این دیو با زورِ پیل است جفت

Бар Эрони сипаҳ ҳамла оварад кӯш

بر ایران سپه حمله آورد کوش

Сипоҳ аз пас пушти пӯлоди пӯш

سپاه از پسِ پشت، پولاد‌پوش

Ҳамаи барзади он бекаронаи сипоҳ

همه برزد آن بیکرانه سپاه

Сипаҳро ҳамеи барад то қалбгоҳ

سپه را همی برد تا قلبگاه

Фаровон аз эшон бикушт ва бахаст

فراوان از ایشان بکُشت و بخست

Бад-ӣн рзмгаҳ кӯшро буд даст

بدین رزمگه کوش را بود دست

Чу силами он чунон ҳавл ва он неш дид

چو سلم آن چنان هول و آن نیش دید

Шикастаи дили лашкар хеш дид

شکسته‌دل لشکرِ خویش دید

Бурун омад аз қалб бо сад ҳазор

برون آمد از قلب با صد هزار

Саворони ҷангӣу найзаи гузор

سواران جنگی و نیزه‌گزار

Броўихт бо кӯш ва бо лашкараш

برآویخت با کوش و با لشکرش

Биёлуд зҳробгўни ханҷараш

بیالود زهرآبگون خنجرش

Баландӣ бидон тохтан кард паст

بلندی بدان تاختن کرد پست

зи хӯни ялони хокро кард маст

ز خون یلان خاک را کرد مست

Бимолид мар кӯшро бо сипоҳ

بمالید مر کوش را با سپاه

Фаровон шуд аз ҳар ду лашкари табоҳ

فراوان شد از هر دو لشکر تباه

Ҳамаи рӯз пайваста карданд ҷанг

همه روز پیوسته کردند جنگ

Чунин то ҷаҳони зоғ гаван шуд ба ранг

چنین تا جهان زاغ‌گون شد به رنگ

з ҳам бозгардед ҳар ду гуруҳ

ز هم بازگردید هر دو گروه

Тан аз ранҷи ларзон , дил аз ғами сутӯҳ

تن از رنج لرزان، دل از غم ستوه

Сӯй тахт шуд кӯш бо меҳтарон

سوی تخت شد کوش با مهتران

Майу хӯрдании хосту ромишгарон

می و خوردنی خواست و رامشگران

Бадишон чунин гуфт комрўзи ман

بدیشان چنین گفت کامروز من

Задам хишт бар Қорани рзмзн

زدم خشت بر قارن رزم‌زن

Тан пилўорш даромад ба хок

تن پیل‌وارش درآمد به خاک

БиФтод бо бораи андари муғок

بیفتاد با باره اندر مغاک

Саворонаш аз дасти ман бстднд

سوارانش از دست من بستدند

Фаровони марои теғ ва зубин заданд

فراوان مرا تیغ و زوبین زدند

Надонам каз он захм гардад табоҳ

ندانم کز آن زخم گردد تباه

Вгзи боз разм оварад бо сипоҳ

وگز باز رزم آورد با سپاه

Бузургон бар ӯ хонданди офарин

بزرگان بر او خواندند آفرین

Ки ободи бодо ба хусрави замин

که آباد بادا به خسرو زمین

Ба ком ту гардад ҳамаи рӯзгор

به کام تو گردد همه روزگار

зи душмани براردи замонаи дамор

ز دشمن برآرد زمانه دمار

Агар Қоран аз захм ту шуд табоҳ

اگر قارن از زخم تو شد تباه

Замонӣ надоранд пои он сипоҳ

زمانی ندارند پای آن سپاه

Ба зери пай бора битавон супурд

به زیر پیِ باره بتوان سپرد

Намонем аз эшон бузург ва на хирад

نمانیم از ایشان بزرگ و نه خرد