Вази он рӯй чун силами баргашт , рафт

وز آن روی چون سلم برگشت، رفت

Сӯй паҳлавон шуд ҳамон гоҳи тафт

سوی پهلوان شد همان گاه تفت

Варо дид пажмурдау нотавон

ورا دید پژمرده و ناتوان

зи баси хӯн ки аз захм ӯ шуд равон

ز بس خون که از زخم او شد روان

Сухани гуфтании нарму рухсораи зард

سخن گفتنی نرم و رخساره زرد

Пар аз дарди дил , лаби пар аз боди сард

پُر از درد دل، لب پر از بادِ سرد

Биоварад силам аз бузургони рӯм

بیاورد سلم از بزرگان روم

Танӣ чанд аз Эрон ва ҳар марзу бум

تنی چند از ایران و هر مرز و بوم

Бузургони доноу хусрави параст

بزرگان دانا و خسروپرست

Ба дармони он захми бурданди даст

به درمان آن زخم بردند دست

Бадв силам гуфт эй ҷаҳони паҳлавон

بدو سلم گفت ای جهان پهلوان

Миндиш ва хира магардон равон

میندیش و خیره مگردان روان

Ки аз ин дарди яздонат осон кунад

کزین درد، یزدانت آسان کند

Дили дшмнонт ҳаросон кунад

دل دشمنانت هراسان کند

Ки мо боз дорем аз ин разми даст

که ما باز داریم از این رزم دست

Яке то ту бар зин туоне нишаст

یکی تا تو بر زین توانی نشست

Ки бе ту на хуб ояд овардгоҳ

که بی تو نَه خوب آید آوردگاه

На кӯсу дирафш ва на ҷангии сипоҳ

نه کوس و درفش و نه جنگی سپاه

Бадв гуфт Қоран ки эй шаҳриёр

بدو گفت قارن که ای شهریار

Забонро бад-ӣн гуфта ранҷаи мадор

زبان را بدین گفته رنجه مدار

Ба мангар ҷаҳон бар сар ояд равост

به من گر جهان بر سر آید رواست

На чархи равони зери фармони мост

نه چرخ روان زیر فرمان ماست

Яке кард гирам аз эрониён

یکی مُرد گیرم از ایرانیان

Ҷаҳонро чаҳ суд аз ман ва чаҳ зиён

جهان را چه سود از من و چه زیان

Туу шоҳ бояд ки бошед шод

تو و شاه باید که باشید شاد

Маро низ дар базм доред ёд

مرا نیز در بزم دارید یاد