Дили силам аз он достон шуд дижам

دل سلم از آن داستان شد دژم

Бурун рафт рухсорагони пари зи нам

برون رفت رخسارگان پُر ز نم

зи лашкари якояки саронро бихонад

ز لشکر یکایک سران را بخواند

Шунида ҳамаи пеш эшон баранд

شنیده همه پیش ایشان براند

Чунин гуфт изоин пас ки фардои пагоҳ

چنین گفت ازاین پس که فردا پگاه

Бисозед бар душманон бар сипоҳ

بسازید بر دشمنان بر سپاه

Ҳама разм созед бо дору барад

همه رزم سازید با دار و برد

Бидон то бидонанд мардони мард

بدان تا بدانند مردانِ مرد

Ки Қоран на аз осмони омадаи сет

که قارن نَه از آسمان آمده‌ست

Вагар аждаҳои дмони омадаи сет

وگر اژدهای دمان آمده‌ست

На Қоран намӯда сети он дастбурд

نَه قارن نموده‌ست آن دستبرد

Ки шерон намуданду мардони гирд

که شیران نمودند و مردان گُرد

Бигуфту бросўд ва лухтӣ бихуфт

بگفت و برآسود و لختی بخفت

Ҳамаи меҳтарон бо сипоҳ ин бигуфт

همه مهتران با سپاه این بگفت

Бузургони сипаҳро чу доданд дил

بزرگان سپه را چو دادند دل

Ба куштан ҳама барниҳоданд дил

به کُشتن همه برنهادند دل

Ҳамаи шаби ҳамеи размро сохтанд

همه شب همی رزم را ساختند

Чу шуд рӯз наъра барафроштанд

چو شد روز نعره برافراختند

Баромад хурӯшидани кӯс ва ноӣ

برآمد خروشیدن کوس و نای

Чу дарё Биҷӯшед лашкари зи ҷой

چو دریا بجوشید لشکر ز جای

Далерони Эрону турону рӯм

دلیران ایران و توران و روم

Кашиданд саф бар чунон дашт шавам

کشیدند صف بر چنان دشت شوم

Чу аз лашкари силам бар шуд хурӯш

چو از لشکر سلم بر شد خروش

Сипаҳро ба разм андар оварад кӯш

سپه را به رزم اندر آورد کوش

Фурӯғи сари найза бар нам расед

فروغِ سرِ نیزه بر نم رسید

зи хӯни ялони хокро нам расед

ز خون یلان خاک را نم رسید

Чунон сахт кушед ҳар ду сипоҳ

چنان سخت کوشید هر دو سپاه

Ки як нимаи зишон таба шуд пагоҳ

که یک نیمه زیشان تبه شد پگاه

Барони дашти кини кушта анбӯҳ шуд

برآن دشتِ کین کُشته انبوه شد

Замин аз тани хаста чун кӯҳ шуд

زمین از تن خسته چون کوه شد

Бурун рафт силам аз миёни сипоҳ

برون رفت سلم از میان سپاه

Пас пушт ӯ номдорони шоҳ

پسِ پشتِ او نامداران شاه

БроФгнд бар душманони хештан

برافگند بر دشمنان خویشتن

Бикушт аз далерони басии теғи зан

بکُشت از دلیران بسی تیغ‌زن

Ки аз хастагӣ кӯш ранҷур буд

که از خستگی کوش رنجور بود

з кӯшиш бидон чанд гуҳи давр буд

ز کوشش بدان چندگه دور بود

Чу шаби гашт , баргашт ҳар ду сипоҳ

چو شب گشت، برگشت هر دو سپاه

Тилоия биёмад сӯии размгоҳ

طلایه بیامد سوی رزمگاه