Ҳамеи тохт то пеши Ковӯси шоҳ

همی تاخت تا پیش کاووس شاه

Ббрдндш ва баргушоданд роҳ

ببردندش و برگشادند راه

Бабўсед пас поя ӣ тахти ӯй

ببوسید پس پایهٔ تخت اوی

Басӣ офарин хонд брбхти ӯй

بسی آفرین خواند بر بخت اوی

зи шоҳонаши бстўду барадаши намоз

ز شاهانش بستود و بردش نماز

Ҳаме гуфт к-эии хусрави сарфароз

همی گفت کای خسرو سرفراز

Ба чеҳри ту андари фалак моҳ нест

به چهر تو اندر فلک ماه نیست

Ба фари ту андари замин шоҳ нест

به فرّ تو اندر زمین شاه نیست

Ба ҷое туро раҳнамӯнӣ кунам

به جایی تو را رهنمونی کنم

Ки дар ганҷу гоҳат фузӯнӣ кунам

که در گنج و گاهت فزونی کنم

Ҳамаи санг ӯ зумурраду лаъли пок

همه سنگ او زمرد و لعل پاک

Биҷои гёи зари раведи зи хок

به جای گیا زرّ روید ز خاک

На гармоаши гарм ва на сармоаши сард

نه گرماش گرم و نه سرماش سرد

Шудаи зони ҳавои мардуми эмини зи дард

شده زآن هوا مردم ایمن ز درد

Пас аз зумурраду лаъли сад пора беш

پس از زمرد و لعل صد پاره بیش

Бурун кард ва бар тахт ӯ рехти пеш

برون کرد و بر تخت او ریخت پیش

Ки як муҳраи зони гавҳари вази он нишон

که یک مُهره زآن گوهر و زآن نشان

Надиданд шоҳону гарданкашон

ندیدند شاهان و گردنکشان

Чу он дид Ковӯс кӣ хира монад

چو آن دید کاووسِ کی خیره ماند

Взони равшании чашм ӯ тира монад

وزآن روشنی چشم او تیره ماند

Ҳаме гуфт бо дил каз ин сарзамин

همی گفت با دل کز این سرزمین

Ки зараш гё бошаду санги ин

که زرّش گیا باشد و سنگ این

Маро дид бояд ба дидаи басӣ

مرا دید باید به دیده بسی

Ки дили бргшоими барони андакӣ

که دل برگشایم بر آن اندکی