Ба фармони дастур ӯ кишвараш

به فرمان دستور او کشورش

Ҳамон зердастон ва ҳам лашкараш

همان زیردستان و هم لشکرش

Гуҳии бист солу гуҳӣ кам ва беш

گهی بیست سال و گهی کمّ و بیش

Ниҳон шуд ҳамеи шоҳи ворунаи кеш

نهان شد همی شاه وارونه‌کیش

Чунон шуд ки чандон ки будӣ бурун

چنان شد که چندان که بودی برون

зи фармон ӯ кас нарафтӣ бурун

ز فرمان او کس نرفتی برون

Яке рӯз бар тахт бинишаст шоҳ

یکی روز بر تخت بنشست شاه

Чунин гуфт к-эии сарварони сипоҳ

چنین گفت کای سروران سپاه

Нахоҳам ки хонд марои шоҳи кас

نخواهم که خوانَد مرا شاه کس

Маро офаринанда хонанду бас

مرا آفریننده خوانند و بس

Ҷаҳон аз ман омад бад-ӣни сони падед

جهان از من آمد بدین سان پدید

Сар аз чанбари ман ки ёрад кашид ?

سر از چنبر من که یارد کشید؟

Манам , то ҷаҳон буд хоҳад , худоӣ

منم، تا جهان بود خواهد، خدای

Чу хоҳам дрорми ҷаҳонро ба пой

چو خواهم درآرم جهان را به پای

Сари чарх гардон нишаст ман аст

سر چرخ گردان نشست من است

Ҳамаи маргу рӯзӣ ба даст ман аст

همه مرگ و روزی به دست من است

Чу ман давр бошад зи тахти баланд

چو من دور باشد ز تخت بلند

магӯӣед комд ба ман бар газанд

مگویید کآمد به من بر گزند

Ба марзӣ дигар рафта бошам бидон

به مرزی دگر رفته باشم بدان

Ки некон бидонам дуруст аз бидон

که نیکان بدانم درست از بدان

Ба роҳи орми онро ки бироаҳи гашт

به راه آرم آن را که بیراه گشت

Ситонами равони онки бадхоҳи гашт

ستانم روان آنک بدخواه گشت

Чу гардад ҳамаи кори гетии тамом

چو گردد همه کار گیتی تمام

Броим ба тахти маии шодком

برآیم به تخت مهی شادکام

Бузургон бар ӯ офарини хонданд

بزرگان بر او آفرین خواندند

Мар ӯро худои замини хонданд

مر او را خدای زمین خواندند

Фаровон бар ин солиёни бргзшт

فراوان بر این سالیان برگذشت

Кас аз роҳу фармон ӯ барнагашт

کس از راه و فرمان او برنگشت

Мар ӯро ҳамеи хондандии худоӣ

مر او را همی خواندندی خدای

Ҳаме дошт гетӣ ба найрангу рой

همی داشت گیتی به نیرنگ و رای

Пар аз хоки бодои мар ӯро даҳан

پر از خاک بادا مر او را دهن

Ки нашносад ӯ гавҳари хештан

که نشناسد او گوهر خویشتن

зи соли фаровони чунон гашти маст

ز سال فراوان چنان گشت مست

Куҷо дар дили умеди ҷовиди баст

کجا در دل امّید جاوید بست

зи тундии дил аз меҳрбонӣ бишуст

ز تندی دل از مهربانی بشست

Ситамкоратар зон ки будӣ нахуст

ستمکاره‌تر زآن که بودی نخست

Шабу рӯз бо кӣ нёмихтӣ

شب و روز با کس نیامیختی

Басии бигнаҳи хӯнҳо рехтӣ

بسی بیگنه خون‌ها ریختی

Аз ӯгар касе орзӯи хостӣ

از او گر کسی آرزو خواستی

Замонӣ ба посухи нёростӣ

زمانی به پاسخ نیاراستی

Ки аз мо ту ин орзӯро мҷўӣ

که از ما تو این آرزو را مجوی

Накардам туро рӯзии он орзӯӣ

نکردم تو را روزی آن آرزوی

Сухан ҳарчӣ гуфтӣ , накардӣ раво

سخن هرچه گفتی، نکردی روا

Надидӣ зи кирдорҳо ҷузи ҷафо

ندیدی ز کردارها جز جفا

Ҳамаи бастади ончаш писанд омадӣ

همه بستد آنچه‌ش پسند آمدی

Аз ӯ бар ҳамаи кас газанд омадӣ

از او بر همه کس گزند آمدی

Фаровони баромад бар ин солиён

فراوان برآمد بر این سالیان

Аз он мардумони пари газанду зиён

از آن مردمان پُر گزند و زیان