Сари достони офарини худоӣ

سرِ داستان آفرینِ خدای

Ки ӯ кард гардуни бпоӣ

که او کرد گردونِ گردان به پای

Ҷаҳон кард равшан ба хуршеду моҳ

جهان کرد روشن به خورشید و ماه

Баровари рӯз аз шубони сиёҳ

برآورد روز از شبان سیاه

Ба шаш рӯз аз ин сони ҷаҳони офарид

به شش روز از این‌سان جهان آفرید

Ба санги андари оташи ниҳони офарид

به سنگ اندر آتش نهان آفرید

Баҳори офарид аз пас моҳи дай

بهار آفرید از پس ماه دی

Шукр шуд ба фурмонаши пайдои зи не

شکر شد به فرمانش پیدا ز نی

Ҷаҳонро ба наздик ӯ ҷоҳ нест

جهان را به نزدیک او جاه نیست

зи розаш ҳамоно кас огоҳ нест

ز رازش همانا کس آگاه نیست

Ки чун кӯшро бар нишонд ба гоҳ

که چون کوش را بر نشاند به گاه

Наад бар сари пели дандони кулоҳ ?

نهد بر سر پیل دندان کلاه؟

Аз ин кори мар ҳар киро огаҳии сет

از این کار مر هرکه را آگهی‌ست

Дили андари ҷаҳон бастан аз аблаҳии сет

دل اندر جهان بستن از ابلهی‌ست

Ки он ком кандар ҷаҳон кӯш ронад

که آن کام کاندر جهان کوش راند

На кас ронад ва на низ чандон бимонад

نه کس راند و نه نیز چندان بماند

Кро дид дар панҷ сесад ба сол

کرا دید در پنج سیصد به سال

Ҳамаи сол бо шодкомӣу мол

همه سال با شادکامی و مال

Саранҷоми хокаш фурӯ хӯрд хор

سرانجام خاکش فرو خورد خوار

Ҳаминаст роҳ ва ҳаминаст кор

همین است راه و همین است کار

Чу розаш бихонӣ Бамонеи шигифт

چو رازش بخوانی بمانی شگفت

Хирадманд аз ин , панд шояд гирифт

خردمند از این، پند شاید گرفت

Ҷаҳондида гуяд чунон кам шунид

جهاندیده گوید چنان کِم شنید

Ки заҳҳок чун кӯшро баркашид

که ضحاک چون کوش را برکشید

Сӯй чин фиристодаш аз бохтар

سوی چین فرستادش از باختر

Бадв дод ховари замини србср

بدو داد خاور زمین سر به سر

Бадв гуфт ҳар ҷо ки ёбии нишон

بدو گفت هر جا که یابی نشان

зи фарзанди ҷамшед аз он биҳшон

ز فرزند جمشید از آن بیهشان

Чунон кун каз эшон бар ореи дамор

چنان کن کز ایشان بر آری دمار

Ки ҳастанд дижхиму бади рӯзгор

که هستند دژخیم و بد روزگار

Бидон гуҳ ки кардам ман ӯро табоҳ

بدان گه که کردم من او را تباه

Чунин гуфт моро зи пеши сипоҳ

چنین گفت ما را ز پیش سپاه

Ки ояд яке шаҳриёрии падед

که آید یکی شهریاری پدید

Ки кини ман аз ту бихоҳад кашид

که کین من از تو بخواهد کشید

Чунон кард бояд ки андари ҷаҳон

چنان کرد باید که اندر جهان

Намонад кас аз тухма ӣ гмрҳон

نماند کس از تخمهٔ گمرهان

Макун кӯдаки хирад аз эшон раҳо

مکن کودک خُرد از ایشان رها

Ки мораст аз оғоз кард , аждаҳо

که مار است از آغاز کار، اژدها

Чу душман ба душман надорад касе

چو دشمن به دشمن ندارد کسی

Ба фарҷом аз ӯ ранҷ бинад басӣ

به فرجام از او رنج بیند بسی

з душман наёяд туро дӯстӣ

ز دشمن نیاید تو را دوستی

Вагар бовай аз хӯн ва аз пӯстӣ

وگر با وی از خون و از پوستی

Забонӣ фарибанда дорад нахуст

زبانی فریبنده دارد نخست

Валикини дилаши бози ҷӯии дуруст

ولیکن دلش باز جویی درست

Забони чарбу ширин , дил аз душманӣ

زبان چرب و شیرین، دل از دشمنی

Бгстрдаҳ чун дом , оҳрмнӣ

بگسترده چون دام، آهرمنی

Агар даст ёбад бФрсоидт

اگر دست یابد بفرسایدت

Вагар лобасозӣ нбхшоидт

وگر لابه سازی نبخشایدت

Чу омад ба чин кӯш ва бо ӯ сипоҳ

چو آمد به چین کوش و با او سپاه

Нишони ҷуст аз эшон ҳамеи чандгоҳ

نشان جست از ایشان همی چندگاه

Ҳамаи бешау кӯҳ ва дарё биҷуст

همه بیشه و کوه و دریا بجُست

Аз эшон надид ӯ нишонеи дуруст

از ایشان ندید او نشانی درست