зи бим бидонадяш кӯш , он гуруҳ
ز بیم بداندیش کوش، آن گروه
Гурезони ҳамаи сола дар дашту кӯҳ
گریزان همه ساله در دشت و کوه
Гуҳӣ чун палангон ба ки дар давон
گهی چون پلنگان به کُه در دوان
Гуҳӣ чун наҳангон ба дарёи равон
گهی چون نهنگان به دریا روان
Бад-ӣни ранҷу сахтӣ ҳаме зистанд
بدین رنج و سختی همی زیستند
Замон то замон зор бигиристанд
زمان تا زمان زار بگریستند
Чу бигузашт шашсад бад-ӣни солиён
چو بگذشت ششصد بدین سالیان
Бурун рафт нўнк ба марг аз миён
برون رفت نونک به مرگ از میان
Мар ӯро писари пеш аз ӯ мурда буд
مر او را پسر پیش از او مرده بود
Аз ӯ тахт , гардун тиҳӣ карда буд
از او تخت، گردون تهی کرده بود
Мҳорўи бадии номи фарзанд ӯ
«مهارو» بُدی نام فرزند او
Бар ӯ шодмони хешу пайванд ӯ
بر او شادمان خویش و پیوند او
Занаш кӯдак оварад чун ӯ бамурд
زنش کودک آورد چون او بمرد
Ҳамон гуҳи мар ӯро ба дояи супурд
همان گه مر او را به دایه سپرد
Чу нўнк бидид , отбин кард ном
چو نونک بدید، آتبین کرد نام
Зан ва мард гашта бадви шодком
زن و مرد گشته بدو شادکام
Чу ҷони гиромӣ ҳаме дошташ
چو جان گرامی همی داشتش
Яке рӯз беком нагузошташ
یکی روز بیکام نگذاشتش
Надонист каси кон на фарзанд ӯст
ندانست کس کآن نه فرزند اوست
Набераи сет агар хеш ва пайванд ӯст
نبیرهست اگر خویش و پیوند اوست
Чу нолндаҳ шуд , мардумонро бихонад
چو نالنده شد، مردمان را بخواند
Басии зи отбин достонҳо баранд
بسی ز آتبین داستانها براند
Ки бар ман сроиди ҳамеи солу моҳ
که بر من سرآید همی سال و ماه
Шуморо кунун отбинаст шоҳ
شما را کنون آتبین است شاه
Парастиш кунед отбинро чунон
پرستش کنید آتبین را چنان
Ки кардед моро ба чиз ва ба ҷон
که کردید ما را به چیز و به جان
Ки аз пушт ӯ бошад он шаҳриёр
که از پشت او باشد آن شهریار
Ки аз морпикри براردи дамор
که از مارپیکر برآرد دمار
Кунад гетӣ аз деву ҷодӯи тиҳӣ
کند گیتی از دیو و جادو تهی
Наад бар сари хеши тоҷи шаҳӣ
نهد بر سر خویش تاج شهی
Ҷаҳонро биорояд аз доду дайн
جهان را بیاراید از داد و دین
Бихоҳад зи заҳҳоки нобоки кин
بخواهد ز ضحّاک ناباک کین
Сипоҳи отбинро парастиш намӯд
سپاه آتبین را پرستش نمود
Ҳаме буд дар бешаи зони сӯ ки буд
همی بود در بیشه زآن سو که بود