зи гуфтор ӯ кӯш шуд тнгдл

ز گفتار او کوش شد تنگدل

Бузади асбу баргашти хору хаҷал

بزد اسب و برگشت خوار و خجل

Чу баҳрӣ аз он беша бибаред роҳ

چو بهری از آن بیشه ببرید راه

Пар андеша шуд мағзи саргаштаи роҳ

پُراندیشه شد مغزِ سرگشته راه

Гар обод ҷое сет , ин марди пер

گر آبادجایی‌ست، این مردِ پیر

Нагӯяд ҳамеи ин сухани хираи хайр

نگوید همی این سخن خیره خیر

Ҳамоно ки дайраст то эдар аст

همانا که دیر است تا ایدر است

Ҳам аз баҳри корӣ ба ранҷ андар аст

هم از بهر کاری به رنج اندر است

Ҳаме донад ӯ роҳи ободи ҷой

همی داند او راه آبادجای

Набошад ҳамеи мрмрои раҳнамоӣ

نباشد همی مر مرا رهنمای

Агар ман аз ӯ бозгардам чунин

اگر من از او بازگردم چنین

Зӣоне набошад мар ӯро аз ин

زیانی نباشد مر او را از این

Набояд ки ин хонаи бор дигар

نباید که این خانه بار دگر

Наёбам , наёрам ман ин раҳ ба дар

نیابم، نیارم من این ره به در

Гар ман дар ин бешаи гирдами ҳалок

اگر من در این بیشه گردم هلاک

Чунин мардро аз ҳалокам чаҳ бок

چنین مرد را از هلاکم چه باک

Аз эдар гузаштани маро рӯй нест

از ایدر گذشتن مرا روی نیست

Ки дар беша беш аз тгопўӣ нест

که در بیشه بیش از تگاپوی نیست

Бакӯшам ба ҳар чора то марди пер

بکوشم به هر چاره تا مرد پیر

Магар бошад аз бади марои дастгир

مگر باشد از بد مرا دستگیر

Бгшт аз раҳ ва бар дар кох шуд

بگشت از ره و بر در کاخ شد

Чу бо пери фарзона густох шуд

چو با پیر فرزانه گستاخ شد

Чу овоз додаш , баромад ба бом

چو آواز دادش، برآمد به بام

Бадв гуфт эй тираи дили марди хом

بدو گفت ای تیره‌دل مرد خام

Чу будат , чаро бозгаштии зи роҳ

چه بودت، چرا بازگشتی ز راه

Наёбӣ ҳамоно ҳамеи тахту гоҳ

نیابی همانا همی تخت و گاه

Бадв гуфт к-эии марди покизаи рой

بدو گفت کای مرد پاکیزه‌رای

Яке мардумӣ кун маро раҳ намой

یکی مردمی کن مرا ره نمای

Чаҳ бошад марогар ту ёрии диҳӣ

چه باشد مرا گر تو یاری دهی

Вази ин бешаам растгории диҳӣ

وز این بیشه‌ام رستگاری دهی