Бадв гуфт ин худ нишоед шунӯд

بدو گفت این خود نشاید شنود

Худовандро раҳ надонам намӯд

خداوند را ره ندانم نمود

?герати раҳи намоями бад-ӣни гмрҳӣ

گرت ره نمایم بدین گمرهی

Худованд ман бошам ва ту раҳе

خداوند من باشم و تو رهی

Агар ту худовандӣ , эй тираи ҳуш

اگر تو خداوندی، ای تیره‌هوش

Чаро барнадорӣ ту дандону гӯш

چرا برنداری تو دندان و گوش

Набоистӣ ин аз бунаи офарид

نبایستی این از بنه آفرید

Кунун офаридӣ , набояд бурид !

کنون آفریدی، نباید بُرید!

Ки бо ин чунин рӯйу дандону гӯш

که با این چنین روی و دندان و گوش

Ба оҳрмнии Монӣ эй тираи ҳуш

به آهرمنی مانی ای تیره‌هوش

Бадв гуфт бишинав суханҳо дуруст

بدو گفت بشنو سخن‌ها درست

Ки ин ҳам зи ёФаҳ суханҳои туаст

که این هم ز یافه سخن‌های توست

Маро чун чунин омад аз бен сиришт

مرا چون چنین آمد از بُن سرشت

Чигуна шавам давр аз ойини зишт

چگونه شوم دور از آیین زشت

Раво дорамӣ гар набудем ганҷ

روا دارمی گر نبودیم گنج

Взоин зиштӣам дил набӯдӣ ба ранҷ

وز این زشتی‌ام دل نبودی به رنج

Бадв пер гуфт Эй набаҳра худоӣ

بدو پیر گفت ای نبهره خدای

Чу гуфтори беҳудаи Монии биҷой

چو گفتار بیهوده مانی به جای

Ман ин зиштӣ аз рӯй ту бистарам

من این زشتی از روی تو بسترم

Агар рӯзгории ббошӣ барам

اگر روزگاری بباشی برم

Ҳамон аз дилати занги бардоштӣ

همان از دلت زنگ برداشتی

зи доим ҳаме наумавӣ ростӣ

زدایم همی ناموی راستی

Намоям ба ту раҳнамои ту ро

نمایم به تو رهنمای تو را

Ҷаҳони офаринро , худои ту ро

جهان‌آفرین را، خدای تو را

Фурӯ монад кӯш аз суханҳои пер

فرو ماند کوش از سخن‌های پیر

Биёмадаш гуфтор ӯ дилпазир

بیامدْش گفتار او دلپذیر

Бадв гуфт к-эии ромиши афзои мард

بدو گفت کای رامش‌افزای مرد

Диламро суханҳои ту хира кард

دلم را سخن‌های تو خیره کرد

Агар зиштӣ аз рӯй ман бистарӣ

اگر زشتی از روی من بستری

Кунам ҷовдонаи туро кеҳтарӣ

کنم جاودانه تو را کهتری

Нахоҳам ки бошам худои ҷаҳон

نخواهم که باشم خدای جهان

Парастиш кунам ошкору ниҳон

پرستش کنم آشکار و نهان

Чунин дод посух ки ман бе гумон

چنین داد پاسخ که من بی‌گمان

Чу ёбам раҳои зи чанги замон

چو یابم رهایی ز چنگ زمان

Нишони бад аз рӯй ту бе газанд

نشان بد از روی تو بی‌گزند

Кунам давр аз он сон ки дории писанд

کنم دور از آنسان که داری پسند

Равону дилат низ равшан кунам

روان و دلت نیز روشن کنم

Хирад бар тани ту чу ҷавшан кунам

خرد بر تن تو چو جوشن کنم

Чу бигушое аз дили ду бинанда ро

چو بگشایی از دل دو بیننده را

Намоям ба ту офаринанда ро

نمایم به تو آفریننده را

Взони пас ба хонаи Фрстмти боз

وزآن پس به خانه فرستمْت باز

Агар бад замона наёяд фароз

اگر بد زمانه نیاید فراز