Чу гетии сияҳи гашти ҳамранги дӯд

چو گیتی سیه گشت همرنگ دود

Ситораи яке равшан ӯро намӯд

ستاره یکی روشن او را نمود

Бадв гуфт кинро гузаргоҳ кун

بدو گفت کاین را گذرگاه کن

Фурӯди ои рӯз ва ба шаб роҳ кун

فرود آی روز و به شب راه کن

Ту як ҳафта дар беша май дори ранҷ

تو یک هفته در بیشه می‌دار رنج

Ки бар нагзарад рӯз бар бист ва панҷ

که بر نگذرد روز بر بیست و پنج

Ки бози он ба ободи кишвари шӯй

که باز آن به آباد کشور شوی

Чу будӣ ту бо тахту афсари шӯй

چو بودی تو با تخت و افسر شوی

Макун девро даст бар худ дароз

مکن دیو را دست بر خود دراز

Ки аз мости яздони мо бе ниёз

که از ماست یزدان ما بی‌نیاز

Бадв гуфт кӯш эй сари расатон

بدو گفت کوش ای سر راستان

Маро бо ту мондаи яке достон

مرا با تو مانده یکی داستان

Бигӯ то ту эдар чаро омадӣ

بگو تا تو ایدر چرا آمدی

зи тухм ки эй ваз куҷо омадӣ ?

ز تخم که‌ای وز کجا آمدی؟

Чунин посухаш дод фарзонаи пер

چنین پاسخش داد فرزانه پیر

Ки кор ман оядат нодилпазир

که کار من آیدت نادلپذیر

Ман аз тухм ҷамшед дорам нажод

من از تخم جمشید دارم نژاد

Ки меҳтари писарро чунин панд дод

که مهتر پسر را چنین پند داد

Ки дил дар сарой сипанҷӣ мабанд

که دل در سرای سپنجی مبند

Ки нӯшаш кбстасту бориши газанд

که نوشش کَبَست است و بارش گزند

Ба дониши барии ранҷ , беҳтар буд

به دانش بری رنج، بهتر بود

Куҷои бор дониш бидон сар буд

کجا بارِ دانش بدان سر بود

Бидон ҷовдонаи ҷаҳон бар ту ранҷ

بدان جاودانه جهان بر تو رنج

Ки ҳаст ин ҷаҳон чун сарои сипанҷ

که هست این جهان چون سرای سپنج

Агар зан кунед орзӯ аз табор

اگر زن کنید آرزو از تبار

Биҷавӣед номии зании ҳӯшёр

بجویید نامی زنی هوشیار

Чу фарзанд гардад миёнаи падед

چو فرزند گردد میانه پدید

Яке доман аз вай бибояд кашид

یکی دامن از وی بباید کشید

Миён бастан аз пеши яздони пок

میان بستن از پیش یزدان پاک

Намӯдани парастиш ба умеду бок

نمودن پرستش به امّید و باک

Кро орзӯ нест фарзанду зан

کرا آرزو نیست فرزند و زن

з мардум шавад давр ва аз анҷуман

ز مردم شود دور و از انجمن

зи гетии яке гӯшаи орад ба даст

ز گیتی یکی گوشه آرد به دست

Шавад то буд зиндаи яздони параст

شود تا بود زنده یزدان‌پرست

Аз эшон яке бози пастар манам

از ایشان یکی بازپس‌تر منم

Ки бгдохти зини сон ки бинии танам

که بگداخت زین سان که بینی تنم

зи шаҳрии куҷои сӯгворонаши ном

ز شهری کجا «سوگواران»ش نام

Бирафтам ман эдар гирифтани кном

برفتم من ایدر گرفتن کنام

з хуишон шудам даври вази шаҳри хеш

ز خویشان شدم دور وز شهر خویش

Хиради мари марои бод бар заҳр беш

خرد مر مرا باد بر زهر بیش

Аз эдар бидон шаҳри даҳ рӯзаи роҳ

از ایدر بدان شهر ده روزه راه

Ҳамаи беша ӣ жарфу обу гиёҳ

همه بیشهٔ ژرف و آب و گیاه

Ба ҳар чанд солии зи хуишони ман

به هر چند سالی ز خویشان من

Биёянди азони поки кишони ман

بیایند ازآن پاک‌کیشان من

з дониш бипурсанд ва гирданд боз

ز دانش بپرسند و گردند باز

Ҳаминаст кор ва ҳаминаст роз

همین است کار و همین است راز

Бабўсед пас дасти фарзона , кӯш

ببوسید پس دستِ فرزانه، کوش

Псўдши ду рухсора бар ёлу гӯш

پسودش دو رخساره بر یال و گوش