Шаб омад , даромад ба асби саманд

شب آمد، درآمد به اسب سمند

Ду дида ба равшани ситораи Фгнд

دو دیده به روشن ستاره فگند

Ба шаб чун палангони ҳамеи тохтӣ

به شب چون پلنگان همی تاختی

Чу рӯз омадӣ хобро сохтӣ

چو روز آمدی خواب را ساختی

Чу рӯзаш гузар кард бар бист ва панҷ

چو روزش گذر کرد بر بیست و پنج

Ба шаҳри ҳўораҳ бурун шуд зи ранҷ

به شهر «هواره» برون شد ز رنج

Чиҳил буд ва шаш сол то рафта буд

چهل بود و شش سال تا رفته بود

Ҷаҳон гуфтӣ аз бим ӯ хуфта буд

جهان گفتی از بیم او خفته بود

Кас аз марзбонони он марзу бум

کس از مرزبانان آن مرز و بوم

Ҳам аз ховарону зи сақлобу рӯм

هم از خاوران و ز سقلاب و روم

зи бими сари теғи он рзмсоз

ز بیم سر تیغ آن رزمساز

Гирифтан наёраст бози инчи боз

گرفتن نیارست باز ایچ باز

зи пзрФтни божи ганҷури ӯй

ز پذرفتن باژ گنجور اوی

Ҳамаи солаи дастури ранҷури ӯй

همه ساله دستور رنجور اوی

зи роҳи ҳўораҳи бёзрдаҳ буд

ز راه هواره بیازرده بود

Сӯй қритаҳ шуд ки худ карда буд

سوی قریطه شد که خود کرده بود

Бузургони он шаҳрро пеш хонд

بزرگان آن شهر را پیش خواند

Бар эшон ҳама достонҳо баранд

بر ایشان همه داستان‌ها براند

Ки ман шаҳриёри шмооми дуруст

که من شهریار شما اَم درست

Аз он меҳрбонтар ки будам нахуст

از آن مهربانتر که بودم نخست

Бирафтам , расидам ба марди худоӣ

برفتم، رسیدم به مرد خدای

Биёмухтам дониши ҷонФзоӣ

بیاموختم دانش جانفزای

Ҳамаи подшоҳӣ рӯй замин

همه پادشاهی روی زمین

Маро дод то ховарон ҳамчунин

مرا داد تا خاوران همچنین

На гӯр омад он хуби рангини шикор

نه گور آمد آن خوب رنگین شکار

Сурӯш омад аз назд парвардгор

سروش آمد از نزد پروردگار

Марои пеш ӯ хонд то ошно

مرا پیش او خواند تا آشنا

Шудам пеши даргоҳи он подшо

شدم پیش درگاه آن پادشا

Чунон зиштӣ аз рӯй ман давр кард

چنان زشتی از روی من دور کرد

зи дониши дилам низ пар нур кард

ز دانش دلم نیز پُرنور کرد

Басӣ гуфту мардуми нпзрФт аз ӯй

بسی گفت و مردم نپذرفت از اوی

Ба наздик қбто ниҳоданд рӯй

به نزدیک «قبطا» نهادند روی

Ки дастур ӯ буд бар кишвараш

که دستور او بود بر کشورش

Ҳамаи зери фармон ӯ лашкараш

همه زیر فرمان او لشکرش

Чу қбто биёмад бидидаш зи меҳр

چو قبطا بیامد بدیدش ز مهر

На он будаш ойин , на он деви чеҳр

نه آن بودش آیین، نه آن دیوچهر

Форуманд ва гуфт Эй набарда савор

فروماند و گفت ای نبرده سوار

Ту гар кӯшӣ , он номвари шаҳриёр

تو گر کوشی، آن نامور شهریار

Миёни ман ва кӯш рози ниҳон

میان من و کوش راز نهان

Басӣ ҳаст аз корҳои ҷаҳон

بسی هست از کارهای جهان

Бипурсам , агар рости посухи диҳӣ

بپرسم، اگر راست پاسخ دهی

Ба шоҳаншаҳии тоҷ бар сар наҳй

به شاهنشهی تاج بر سر نهی

Бипурсед чанде мар ӯро ба роз

بپرسید چندی مر او را به راز

Якояки ҳама посухаш дод боз

یکایک همه پاسخش داد باز

Взони корҳое ки будаш наҳуфт

وزآن کارهایی که بودش نهفت

Якояки мар ӯро ҳама боз гуфт

یکایک مر او را همه باز گفت

Пас аз саргузаштӣ сухан гуфт боз

پس از سرگذشتی سخن گفت باز

Ҳамаи рози фарзона ӣ сарфароз

همه راز فرزانهٔ سرفراز

Ба рухсораи бпсўди қбтои замин

به رخساره بپسود قبطا زمین

Сипаҳи сари басари хонданди офарин

سپه سر بسر خواندند آفرین

Ба сар буриш карданд гардони нисор

به سر برش کردند گردان نثار

Сӯии кӯҳ ториқ шуд он шаҳриёр

سوی کوه طارق شد آن شهریار

Фиристода Эй шуд ба ҳар кишварӣ

فرستاده‌ای شد به هر کشوری

Яке номаи наздик ҳар меҳтарӣ

یکی نامه نزدیک هر مهتری

Ҳамеи ҳаркас аз ҷои бархестанд

همی هرکس از جای برخاستند

Ба дидор ӯ рафтан оростанд

به دیدار او رفتن آراستند

Фароз омадаш ганҷи чндонки ҷой

فراز آمدش گنج چندانک جای

Намонад андари он пешгоҳи сарой

نماند اندر آن پیشگاه سرای