Чу баргаштан орост шоҳу сипоҳ

چو برگشتن آراست شاه و سپاه

Заминро бабўсед ҷоблқи шоҳ

زمین را ببوسید جابلق شاه

Варо гуфт к-эии шоҳи озодаи хуй

ورا گفت کای شاه آزاده‌خوی

Намонда сети кории ҷузи ин орзӯӣ

نمانده‌ست کاری جز این آرزوی

Ки дар кишварами рӯстои сети хуш

که در کشورم روستایی‌ست خَوش

Дар ӯ мардумонеи ҳамаи ширФш

در او مردمانی همه شیرفش

Ҳамаи сола аз оби танагии дижам

همه ساله از آب‌تنگی دژم

Ҷуз аз об борон набенанд нам

جز از آب باران نبینند نم

Ки аз фари солори дониш пажӯҳ

که از فرّ سالار دانش‌پژوه

Яке об пайдо шавад пеши кӯҳ

یکی آب پیدا شود پیش کوه

Шавад кишвари обод ва ман шодмон

شود کشور آباد و من شادمان

Бросоид аз ғами дили мардумон

برآساید از غم دل مردمان

Маро орзӯ гардад аз ту тамом

مرا آرزو گردد از تو تمام

Ба гетӣ бимонадат ҷовиди ном

به گیتی بماندت جاوید نام

Чу кӯш сарафрози мар он шунид

چو کوش سرافراز مر آن شنید

Ҳамон гуҳи сипаҳро бидон сӯ кашид

همانگه سپه را بدان سو کشید

Яке рӯсто дид ҳамчун сароб

یکی روستا دید همچون سراب

Дару дашту кҳсор ӯ хушк аз об

در و دشت و کهسار او خشک از آب

Ду равияи з ҳар рӯй шаш пораи даҳ

دو رویه ز هر روی شش پاره ده

Мрон ҳар диҳиро ҳамаи марди ма

مر آن هر دهی را همه مرد مه

Ки он ҳар диҳӣ буд монанди шаҳр

که آن هر دهی بود مانند شهر

зи бозор , вази барзану кӯии баҳр

ز بازار، وز برزن و کوی بهر

Ҳамон буд каз об бемоя буд

همان بود کز آب بی‌مایه بود

зи боғу зи кориз бесоя буд

ز باغ و ز کاریز بی‌سایه بود

Басӣ карда бар роҳи сайли обгир

بسی کرده بر راهِ سیل آبگیر

Ҳамаи сола зу хӯрдаи бурноу пер

همه ساله زو خورده برنا و پیر

Бнздики эшон яке кӯҳи жарф

به نزدیک ایشان یکی کوه ژرف

Ки ҳаргиз набӯдӣ барони кӯҳи барф

که هرگز نبودی برآن کوه برف

Расидаи сараши сӯии абри сиёҳ

رسیده سرش سوی ابر سیاه

Взони рӯсто буд бар кӯҳи роҳ

وز آن روستا بود بر کوه، راه