Дигар рӯз чун отбин бо сипоҳ

دگر روز چون آتبین با سپاه

зи баҳр шикор омад он ҷойгоҳ

ز بهر شکار آمد آن جایگاه

Аз он бешаи овоз кӯдак шунид

از آن بیشه آواز کودک شنید

Ба наздик ӯ тохт , ӯро бидид

به نزدیک او تاخت، او را بدید

Фурӯ монад хираи зи дидори ӯй

فرو ماند خیره ز دیدار اوی

Рӯонаши пари андеша аз кори ӯй

روانش پر اندیشه از کار اوی

Ҳаме ҳар замон гуфт бо хештан

همی هر زمان گفت با خویشتن

Ки ин нест ҷузи бача ӣ аҳриман

که این نیست جز بچّهٔ اهرمن

Парастандаро гуфт то барграфт

پرستنده را گفت تا برگرفت

Ба сӯии саропарда раҳ барграфт

به سوی سراپرده ره برگرفت

Биндохт ва афганд дар пеши саг

بینداخت و افگند در پیش سگ

Гурезон шуд аз ваии саги тизтг

گریزان شد از وی سگ تیزتگ

Бар шер афганд ва шераш нахурд

برِ شیر افگند و شیرش نخورد

Рухи отбини гашт аз он ҳавли зард

رخ آتبین گشت از آن هول زرد

Бар оташ ниҳоданд ва оташ насӯхт

بر آتش نهادند و آتش نسوخت

Рухи ҳаркас аз хирагӣ барфурӯхт

رخ هرکس از خیرگی برفروخت

Крои пок додар дорад нигоҳ

کرا پاک دادار دارد نگاه

Ба шамшер ва оташ нагардад табоҳ

به شمشیر و آتش نگردد تباه

Бифармуд ковро ба дар аФгннд

بفرمود کاو را به‌در افگنند

Вагарнаи сарашро зи тани бркннд

وگرنه سرش را ز تن برکنند

Занаш гуфт : эй номвари шаҳриёр

زنش گفت: ای نامور شهریار

Ситеза макун хира бо кирдигор

ستیزه مکن خیره با کردگار

Буд кандар ин кор , розӣ буд

بود کاندر این کار، رازی بود

Ки ӯ дар ҷаҳони сарфарозӣ буд

که او در جهان سرفرازی بود

Ба ман бахш то ҳамчу ҷон дорамаш

به من بخش تا همچو جان دارمش

Яке доя ӣ меҳрбони ормаш

یکی دایهٔ مهربان آرمش

Наярзад бадв гуфт парварданаш

نیرزد بدو گفت پروردنش

Набинӣ чу хӯкони сару гарданаш ?

نبینی چو خوکان سر و گردنش؟