Вази он рӯй лашкар чу омад ба чин

وز آن روی لشکر چو آمد به چین

Якояк ниҳоданд сар бар замин

یکایک نهادند سر بر زمین

Ки шоҳои зи дӯзахи яке дев раст

که شاها ز دوزخ یکی دیو رست

Биёмад ҳамаи сарваронро бикушт

بیامد همه سروران را بکشت

Ҳар он кас ки аз мо мар ӯро бидид

هر آن کس که از ما مر او را بدید

Дилаш бе гумони зи тани брприд

دلش بی‌گمانی ز تن برپرید

Ки рӯйиши яке ҳавли бади ҷонгзоӣ

که رویش یکی هول بُد جانگزای

зи бимаши ҳаме суст шуд дасту пой

ز بیمش همی سست شد دست و پای

На шамшер барон бар ӯ кард кор

نه شمشیر برّان بر او کرد کار

На тир ва на зубини зҳробдор

نه تیر و نه زوبین زهرآبدار

зи гуфторашони шоҳ чин шуд дижам

ز گفتارشان شاه چین شد دژم

Баромади ҳамаи шаҳру барзани баҳам

برآمد همه شهر و برزن به هم

Хурӯш омад аз кӯй , вази боргоҳ

خروش آمد از کوی، وز بارگاه

Ба даргоҳ шоҳ омад аз чини сипоҳ

به درگاه شاه آمد از چین سپاه

Бпрсидшони хусрави саракашон

بپرسیدشان خسرو سرکشان

Ки ин деви дӯзах чаҳ дорад нишон ?

که این دیو دوزخ چه دارد نشان؟

Чунин гуфт гӯяндаро дев зуаш

چنین گفت گوینده را دیو زوش

Ҳамоно ки аз пели бастади ду гӯш

همانا که از پیل بستد دو گوش

Бгстрд бар рӯй паҳну дароз

بگسترد بر روی پهن و دراز

Лабонаш ҳиўн доду дандони гуроз

لبانش هیون داد و دندان گراز

Ду дандони пешин чу дандони пел

دو دندان پیشین چو دندان پیل

Рухони тирау дидагони ҳамчуи нил

رخان تیره و دیدگان همچو نیل

Бадви тохти ниўосб монанди кӯҳ

بدو تاخت نیواسب مانند کوه

Ндидндши дигар ба пеши гуруҳ

ندیدندش دیگر به پیش گروه

Аз эшон чу бишунид солори чин

از ایشان چو بشنید سالار چین

зи тахт андар омад нигун бар замин

ز تخت اندر آمد نگون بر زمین

Ба бар ҷома ӣ хусравӣ чок зад

به بر جامهٔ خسروی چاک زد

зи сар тоҷ бигирифт ва бар хок зад

ز سر تاج بگرفت و بر خاک زد

Бгстрди хокистар ва бар нишаст

بگسترد خاکستر و برنشست

Ҳаме зад зи дардаш ба сар бар ду даст

همی زد ز دردش به سر بر دو دست

Ғаривону зории кунони рӯзу шаб

غریوان و زاری‌کنان روز و شب

Ҳаме буд як ҳафтаи бастаи ду лаб

همی بود یک هفته بسته دو لب

Хурӯши занони шабистони шоҳ

خروش زنان شبستان شاه

Ҷаҳон кард гирёни зи моҳӣ ба моҳ

جهان کرد گریان ز ماهی به ماه

Ба фундуқи гул сурх карда фигор

به فندق گل سرخ کرده فگار

зи шингарф бар оҷ карда нигор

ز شنگرف بر عاج کرده نگار

Фгндаҳи ҳамаи шохи сунбули зи пой

فگنده همه شاخ سنبل ز پای

Гирифтаи ҳамаи машки таббати сарой

گرفته همه مشک تبّت سرای

зи наргиси расидаи садафро ситам

ز نرگس رسیده صدف را ستم

з марҷон кашида ба лؤлؤи бқм

ز مرجان کشیده به لؤلؤ بقم

Кашида дар айвону даргоҳи шоҳ

کشیده در ایوان و درگاه شاه

Парастандаи тавқии зи қӣри сиёҳ

پرستنده طوقی ز قیر سیاه

Ба дунболу гесуи кадоми асб буд ?

به دنبال و گیسو کدام اسب بود؟

Ки сӯги сарафрози ниўосб буд

که سوگ سرافراز نیواسب بود

Хаёлӣ шуд аз дард ӯ шоҳи чин

خیالی شد از درد او شاه چین

Нёсуд ва наниҳод сар бар замин

نیاسود و ننهاد سر بر زمین

Ҳамоно чунинаст дарди ҷигар

همانا چنین است درد جگر

Ҷигар кард донанд , номи писар

جگر کرد دانند، نام پسر

Ҳамеи дард бар дил гузорад ҳаме

همی درد بر دل گذارد همی

Ҷаҳони ранҷҳоро сари оради ҳаме

جهان رنج‌ها را سر آرد همی

Магари дарди фарзанд ҳрк озмуд

مگر درد فرزند هرک آزمود

Хунаки он ки фарзандаш аз бен набӯд

خنک آن که فرزندش از بُن نبود