Чу аз даври хусрави мар ӯро бидид
چو از دور خسرو مر او را بدید
Ҳамеи тохт то танг бар вай расед
همی تاخت تا تنگ بر وی رسید
Нигаҳ кард дар чеҳру дандон ӯ
نگه کرد در چهر و دندان او
Дар андом , ларзанда шуд ҷон ӯ
در اندام، لرزنده شد جان او
Дилаш дар тан аз бим ларзанда шуд
دلش در تن از بیم لرزنده شد
Магари мурда буд он гуҳӣ зинда шуд
مگر مرده بود آنگهی زنده شد
Пушаймон шуд аз тохтани пеши ӯй
پشیمان شد از تاختن پیش اوی
Надид инч баргаштан аз пеш рӯй
ندید ایچ برگشتن از پیش روی
Ба ноком бо ваии броўихти шоҳ
به ناکام با وی برآویخت شاه
Назора шуд аз ҳар ду равияи сипоҳ
نظاره شد از هر دو رویه سپاه
Гуҳии найзау теғ бар ҳам заданд
گهی نیزه و تیغ بر هم زدند
Гуҳ аз хастагии як замон дам заданд
گه از خستگی یک زمان دم زدند
Гуҳӣ найза зад мари писарро падар
گهی نیزه زد مر پسر را پدر
Гуҳӣ теғ зад мари падарро писар
گهی تیغ زد مر پدر را پسر
Шигифтаст якбораи кори сипеҳр
شگفت است یکباره کار سپهر
Ки баради зи боби вази фарзанди меҳр
که برّد ز باب و ز فرزند مهر
На ин огаҳ аз кори фарзанди хеш
نه این آگه از کار فرزند خویش
На он огаҳ аз бобу пайванди хеш
نه آن آگه از باب و پیوند خویش
Ҷаҳонро чу саргашта шуд сари зи хоб
جهان را چو سرگشته شد سر ز خواب
Ба чашма фурӯ шуд ҳамеи офтоб
به چشمه فرو شد همی آفتاب
з ҳам бозгаштанд ҳар ду ғамӣ
ز هم بازگشتند هر دو غمی
Расида ба неруӣ ҳар ду камӣ
رسیده به نیروی هر دو کمی
Сӯй отбин рафт аз он разм , кӯш
سوی آتبین رفت از آن رزم، کوش
Бадв гуфт к-эии шоҳ бо фару ҳуш
بدو گفت کای شاه با فرّ و هوش
Савории ҳамовард ман шуд ба ҷанг
سواری هماورد من شد به جنگ
Каз он сон ба дарёи нкўшди наҳанг
کز آن سان به دریا نکوشد نهنگ
Бкўшидми андари миёни сипоҳ
بکوشیدم اندر میان سپاه
Ки кардан тавонам мар ӯро табоҳ
که کردن توانم مر او را تباه
Наомад бар ӯ захми ман коргар
نیامد بر او زخم من کارگر
На бар ҷавшанаш кард найзаи гузар
نه بر جوشنش کرد نیزه گذر
Умедам чунонаст аз ин рӯзгор
امیدم چنان است از این روزگار
Ки фардо диҳад дод ман кирдигор
که فردا دهد دادِ من کردگار
Сари теғам ӯро бхок оварад
سر تیغم او را به خاک آورد
Замонаш ба дом бало оварад
زمانش به دام بلا آورد
Бар ӯ отбин офарин кард ва гуфт
بر او آتبین آفرین کرد و گفت
Ки бо никмрдони ҳунари боди ҷуфт
که با نیکمردان هنر باد جفت
Вази он рӯй шуд дар саропардаи шоҳ
وز آن روی شد در سراپرده شاه
Нишастанд гирдонаш дар пеши гоҳ
نشستند گُردانش در پیش گاه
зи кӯшиши чунон ранҷа гашта таниш
ز کوشش چنان رنجه گشته تنش
Ки бар тани гарон буд пероҳанаш
که بر تن گران بود پیراهنش
Чунин гуфт кин деви чеҳраи савор
چنین گفت کاین دیو چهره سوار
Бар овехт бо ман дар ин корзор
بر آویخت با من در این کارزار
Дил шер дорад тани пели маст
دل شیر دارد تن پیل مست
Наҳифаши ту гӯйии ду дастам бибаст
نهیبش تو گویی دو دستم ببست
Сипаҳро накӯҳиш намудем басӣ
سپه را نکوهش نمودم بسی
Ба тезии сухани брФзўдми ҳаме
به تیزی سخن برفزودم همی
Каз ин мояи лашкар чаҳ бояд гурез ?
کز این مایه لشکر چه باید گریز؟
з мардяш дидам кунун растхез
ز مردیش دیدم کنون رستخیز
Гар эшон чунинанд ҳар як ба ҷанг
گر ایشان چنین اند هر یک به جنگ
Диҳанд андари ин разми моро диранг
دهند اندر این رزم ما را درنگ
Намонем дайри андари ин корзор
نمانیم دیر اندر این کارزار
Надонам чаҳ пеш оварад кирдигор ? !
ندانم چه پیش آورد کردگار؟!
Чунин посух оварад ҳар як ба шоҳ
چنین پاسخ آورد هر یک به شاه
Ки ин ду чу шеранд зоирони сипоҳ
که این دو چو شیرند ز ایران سپاه
Яке деви чеҳр ва дигар отбин
یکی دیو چهر و دگر آتبین
Ки кӯшиши намоянди ҳангоми кин
که کوشش نمایند هنگام کین
зи боди таги асби ин ҳар давон
ز باد تگ اسب این هر دوان
Ба тан дар билразад сипаҳро равон
به تن در بلرزد سپه را روان
Вагарна надорад сипоҳ дигар
وگرنه ندارد سپاه دگر
Ба наздики мо , шаҳрёро , хатар
به نزدیک ما، شهریارا، خطر