Чу меҳр аз сар кӯҳ бинмуд чеҳр
چو مهر از سر کوه بنمود چهر
Ниҳони гашти моҳ аз дарахшндаи меҳр
نهان گشت ماه از درخشنده مهر
Бузургону дастурро пеш хонд
بزرگان و دستور را پیش خواند
Взоин дар фаровон суханҳо баранд
وزاین در فراوان سخنها براند
Ки кории шигифти омдстм ба рӯй
که کاری شگفت آمدستم به روی
Аз он пели дандони ворунаи хуй
از آن پیلدندان وارونهخوی
Бидонед кони сол каз чини сипоҳ
بدانید کآن سال کز چین سپاه
Сӯй пилгўшон кашидам ба роҳ
سوی پیلگوشان کشیدم به راه
Ба тороҷу куштан чу бишитофтам
به تاراج و کشتن چو بشتافتم
Яке хўбрх духтарӣ ёфтам
یکی خوبرخ دختری یافتم
Хаҷал гашта хуршеду моҳ аз Рахш
خجل گشته خورشید و ماه از رخش
Шукри якборагии посухаш
شکر یکبارگی پاسخش
Парастиш биёмухтанд нахуст
پرستش بیاموختند نخست
Дилами роҳи паймон ӯ бозҷст
دلم راه پیمان او بازجست
Сар сол шуд кӯдакиро дуруст
سر سال شد کودکی را درست
Чу дидамаш , гаштам бар ӯ бар дурушт
چو دیدمش، گشتم بر او بر درشت
Сарви гӯш ӯ чун сари пел буд
سر و گوش او چون سر پیل بود
Ду чашм аз кабӯдяш чун нил буд
دو چشم از کبودیش چون نیل بود
Чу дандони пелони ду дандонаши пеш
چو دندان پیلان دو دندانش پیش
зи дидору чеҳраши дилами гашти риш
ز دیدار و چهرش دلم گشت ریش
Шаби тира то рӯз нагузоштам
شب تیره تا روز نگذاشتم
Наоне зи мардумаши бардоштам
نهانی ز مردمش برداشتم
Сӯии бешаи барадами Фгндмши хор
سوی بیشه بردم فگندمش خوار
Бидон то бдрдши мрдорхўор
بدان تا بدرّدش مردارخوار
Буридам сари модарашро ба теғ
بریدم سر مادرش را به تیغ
Дареғи он чунон хўбчҳраҳ , дареғ
دریغ آن چنان خوبچهره، دریغ
Кунун чун брондишм аз рӯзгор
کنون چون براندیشم از روزگار
Ҷуз он нест он деви чеҳраи савор
جز آن نیست آن دیوچهره سوار
Ки яздони мар ӯро нигаҳдоштаи сет
که یزدان مر او را نگهداشتهست
Бар ин сон ба ман буриш багумошта аст
بر این سان به من برْش بگماشتهست
Бидон то ҷаҳонӣ бидонанд боз
بدان تا جهانی بدانند باز
Ки дар кори яздон ниҳонаст роз
که در کار یزدان نهان است راز
Даду дому моҳӣу мурғ аз ниҳод
دد و دام و ماهی و مرغ از نهاد
Бпрўрди мари бачаро чун бзод
بپرورد مر بچّه را چون بزاد
Чу ман бачаро душман ингоштам
چو من بچّه را دشمن انگاشتم
БиФгндму хори бгзоштм
بیفگندم و خوار بگذاشتم
зи корами бёзрди парвардгор
ز کارم بیازرد پروردگار
Чунин пешам оварад фарҷоми кор
چنین پیشم آورد فرجام کار
Ба ком андар омад сари шаст ӯ
به کام اندر آمد سرِ شست او
Гиромии писар кушта барадаст ӯ
گرامی پسر کُشته بردست او
Маро бо худованд пархош нест
مرا با خداوند، پرخاش نیست
Гунаҳро ҷузи ин ҳеҷ подош нест
گنه را جز این هیچ پاداش نیست
Нишоне дигар дошт бар китфи рост
نشانی دگر داشت بر کتف راست
Ки ҷуз ман надонад касе кон куҷост
که جز من نداند کسی کآن کجاست
Нишонаст монанди Меҳрии сиёҳ
نشان است مانند مُهری سیاه
Накарда сети кас дар нишонаши нигоҳ
نکردهست کس در نشانش نگاه
Ман ин роз бркс накардам падед
من این راز برکس نکردم پدید
На аз ман кас ин гуфта ҳаргиз шунид
نه از من کس این گفته هرگز شنید