Чу дастур , гуфтор хусрав шунид

چو دستور، گفتار خسرو شنید

Баромади зи ҷой , офарин густаред

برآمد ز جای، آفرین گسترید

Чунин гуфт каз дониши варои шоҳ

چنین گفت کز دانش و رای شاه

Чунин зебаду ҷуз чунин нест роҳ

چنین زیبد و جز چنین نیست راه

Шигифтии яке достони байнами ин

شگفتی یکی داستان بینم این

Куҷои чархи рондаи сет бар шоҳи чин

کجا چرخ رانده‌ست بر شاه چین

Кунун ман ба фари ҷаҳонҷӯии шоҳ

کنون من به فرّ جهانجوی شاه

Маро ӯро биорам бад-ӣни боргоҳ

مرا او را بیارم بدین بارگاه

Бузургону дастури гаштанди шод

بزرگان و دستور گشتند شاد

Бар ӯ ҳар касе офарин кард ёд

بر او هر کسی آفرین کرد یاد

Бадв дод шоҳи асб ва бар гстўон

بدو داد شاه اسب و برگستوان

Ҳамон сози разму силеҳи гарон

همان ساز رزم و سلیح گران

Бапушед ба мард ва пас барнишаст

بپوشید «به‌مرد» و پس برنشست

Хурушон ҳаме рафт найза ба даст

خروشان همی رفت نیزه به دست

Якояк чу пеш тилоия расед

یکایک چو پیش طلایه رسید

Хурӯшӣ чу шер жён баркашид

خروشی چو شیر ژیان برکشید

Ки он пели дандони ворунаи мард

که آن پیل‌دندان وارونه مرد

Бигӯед коид ба дашти набард

بگویید کآید به دشت نبرد

Ки имрӯз чун дай нагардад раҳо

که امروز چون دی نگردد رها

Ба коми андари орадаши тунди аждаҳо

به کام اندر آردش تند اژدها

Савор аз тилоия бишуд ҳамчуи бод

سوار از طلایه بشد همچو باد

Шунида ҳаме кард бар кӯш ёд

شنیده همی کرد بر کوش یاد

Барошуфт ва бар гстўони брФгнд

برآشفت و برگستوان برفگند

Камони хосту шамшеру гурзу каманд

کمان خواست و شمشیر و گرز و کمند

Ниҳод аз сипаҳи сӯй ба мард рӯй

نهاد از سپه سوی «به‌مرد» روی

Буғурред чун шуд ба наздики ӯй

بغرّید چون شد به نزدیک اوی

Ки даии ҷони рҳонидӣ аз чанги ман

که دی جان رهانیدی از چنگ من

Шӯии куштаи имрӯз дар ҷанги ман

شوی کشته امروز در جنگ من

Бадв гуфт нарм эй диловари савор

بدو گفت نرم ای دلاور سوار

Ки бо ту надорам сари корзор

که با تو ندارم سرِ کارزار

Марои шоҳ ховар фиристод пеш

مرا شاه خاور فرستاد پیش

Ки аз ту бидонам яке кам ва беш

که از تو بدانم یکی کمّ و بیش

Нишоне ҳаме ҷӯям аз ту нахуст

نشانی همی جویم از تو نخست

Агар ёбам аз ту нишонеи дуруст

اگر یابم از تو نشانی درست

Чунон дон ки кӯтоҳ шуд доварӣ

چنان دان که کوتاه شد داوری

Ҳама бандагонем ва ту меҳтарӣ

همه بندگانیم و تو مهتری

Ба коми ту ва мо шавад рӯзгор

به کام تو و ما شود روزگار

Шӯй бар ҷаҳони србсри комгор

شوی بر جهان سربسر کامگار

Чу гуфтор ба мард бишунид кӯш

چو گفتار «به‌مرد» بشنید کوش

Анонаш гарон шуд , бадв дод гӯш

عنانش گران شد، بدو داد گوش

Битундӣ ба рӯй вай оварад рӯй

به تندی به روی وی آورد روی

Ки аз ман чаҳ хоҳӣ нишоне бигӯӣ

که از من چه خواهی نشانی بگوی

Бадв гуфт ба мард тундӣ макун

بدو گفت به‌مرد تندی مکن

Чу нармии намоям баландӣ макун

چو نرمی نمایم بلندی مکن

Ҳамон мардӣ ва ёл дорам ки ту

همان مردی و یال دارم که تو

Ҳамон гурз ва гўпол дорам ки ту

همان گرز و گوپال دارم که تو

На дар офариниши зи ман бартарӣ

نه در آفرینش ز من برتری

На дар гавҳар аз одамӣ бигузарӣ

نه در گوهر از آدمی بگذری

Агар ҳеҷ донеи нишоне дигар

اگر هیچ دانی نشانی دگر

Ҷузи ин офариниш ба рӯй ту бар

جز این آفرینش به روی تو بر

Нишоне ки аз модар оварда Эй

نشانی که از مادر آورده‌ای

Бидон офариниши бпрўрдаҳ Эй

بدان آفرینش بپرورده‌ای

Бигӯ , кандар он буии бинӣу ранг

بگو، کاندر آن بوی بینی و رنگ

Вагар худ надорӣ биҷойаст ҷанг

وگر خود نداری به جای است جنگ

Чунин дод посух ки бар китфи рост

چنین داد پاسخ که بر کتف راست

Нишонеи сет коФзўн наёяд на кост

نشانی‌ست کافزون نیاید نه کاست

Яке меҳр ҳамчун нигинии сиёҳ

یکی مُهر همچون نگینی سیاه

Нишоне дигар зин фузунтар махоҳ

نشانی دگر زین فزونتر مخواه