Биё то броиии ҳам акнӯн ба тахт

بیا تا برآیی هم اکنون به تخت

Чнончўн буд марди фархундаи бахт

چنانچون بود مرد فرخنده بخت

Падари шоҳи чину бародари падар

پدر شاه چین و برادر پدر

Шаҳаншоҳ рӯй замини србср

شهنشاه روی زمین سربسر

Ту ҳамчун даду дом дар марғзор

تو همچون دد و دام در مرغزار

Хӯриш карда ҳамвора хӯни шикор

خورش کرده همواره خون شکار

Ба пеш касе карда худро бпоӣ

به پیش کسی کرده خود را به پای

Ки напасандад аз ту бидон сар , худоӣ

که نپسندد از تو بدان سر، خدای

Ки он бдгҳр , шоҳро душман аст

که آن بدگهر، شاه را دشمن است

Нажоду ниёии вай оҳрмн аст

نژاد و نیای وی آهرمن است

Ки ҷамшедро дод яздони ҷаҳон

که جمشید را دادِ یزدان‌جهان

Равон кард фармон ӯ Бирмаон

روان کرد فرمان او بر مهان

Ҳаме дошташ солиёнии ҳазор

همی داشتش سالیانی هزار

На марг ва на дрдондри он рӯзгор

نه مرگ و نه درد اندر آن روزگار

Шуд андари дили хештани бадгумон

شد اندر دل خویشتن بدگمان

Ки ман давр кардам зи мардуми ғамон

که من دور کردم ز مردم غمان

Ба гетӣ чу ман давр кардам , ки кард

به گیتی چو من دور کردم، که کرد

Ғаму ранҷу сахтии баду маргу дард

غم و رنج و سختی، بد و مرگ و درد؟

Чу аз хештан дид кори худоӣ

چو از خویشتن دید کار خدای

Сари тахт ӯ андар омад зи пой

سر تخت او اندر آمد ز پای

Ба дасти шҳншаҳ гирифтор шуд

به دست شهنشه گرفتار شد

Тани пари гуноҳаш нигунсор шуд

تن پر گناهش نگونسار شد

Чунон танг рӯзӣ шудандаш нажод

چنان تنگ‌روزی شدندش نژاد

Ки яздонишони пӯшиши афзӯни надод

که یزدانشان پوشش افزون نداد

Парогандаи гаштанди гирди ҷаҳон

پراگنده گشتند گرد جهان

Ҳамаи сола дар кӯҳу бешаи ниҳон

همه ساله در کوه و بیشه نهان

зи фари ту чун мари туро ёфтанд

ز فرّ تو چون مر تو را یافتند

Ба разм шаҳаншоҳ бишитофтанд

به رزم شهنشاه بشتافتند

Бибинӣ чу оеи бурун аз миён

ببینی چو آیی برون از میان

Дигар ҳафтаи бозори эрониён

دگر هفته بازار ایرانیان

Ҳамон ба ки худ шаҳриёрӣ кунӣ

همان به که خود شهریاری کنی

Куҷо бо гҳнкор ёрӣ кунӣ

کجا با گهنکار یاری کنی

Ҳамон ба ки дар хона ӣ зарнигор

همان به که در خانهٔ زرنگار

Нишинӣ , на дар бешау кӯҳсор

نشینی، نه در بیشه و کوهسار

Ҳамон ба ки бо бодау буии хуш

همان به که با باده و بوی خَوش

Хиромон ба боғи андари оеу каш

خرامان به باغ اندر آیی و کش

Ба зери пяти наргису ёсамин

به زیر پِیَت نرگس و یاسمین

Фарози сарати шохи шамшоди чин

فراز سرت شاخ شمشاد چین

Ба пеши андаруни ридкони сарой

به پیش اندرون ریدکان سرای

з пас раваду ромишгари хуши сарой

ز پس رود و رامشگر خوش‌سرای

Чапу рости хубони ороста

چپ و راست خوبان آراسته

Саропои пари нуру пари хоста

سراپای پر نور و پر خواسته

Хирадманд бар тахт нагузид санг

خردمند بر تخت نگزید سنگ

Ҳамон оштӣ ба писандади зи ҷанг

همان آشتی به پسندد ز جنگ

Ҳамоно туро бо падар ҷанг нест

همانا تو را با پدر جنگ نیست

Миёни туу шоҳ фарсанг нест

میان تو و شاه فرسنگ نیست

Биё то бибинӣ ту фардои зи бахт

بیا تا ببینی تو فردا ز بخت

Сипоҳу бузургӣу шоҳӣу тахт

سپاه و بزرگی و شاهی و تخت

Чаҳ бошӣ миёни гуноҳии гуруҳ

چه باشی میان گناهی گروه

Гуҳии сӯии бешаи гуҳии сӯии кӯҳ

گهی سوی بیشه گهی سوی کوه

Суханҳои ба мард бишунид кӯш

سخن‌های به‌مرد بشنید کوش

Баромади дил меҳрбонаш Биҷӯш

برآمد دل مهربانش به جوش

Сухан чун буд чарбу ширину гарм

سخن چون بود چرب و شیرین و گرم

Дили санг хоро кунад муми нарм

دل سنگ خارا کند مومِ نرم

Сухан чун ба нармӣ фузун оваранд

سخن چون به نرمی فزون آورند

зи сӯрохи морон бурун оваранд

ز سوراخ، ماران برون آورند

Чунин омад аз мӯбади ҳӯшёр

چنین آمد از موبد هوشیار

Ба чарбӣ барояд зи сӯрох , мор

به چربی برآید ز سوراخ، مار