Суханҳои ширину умеди бахт

سخن‌های شیرین و امید بخت

Ҷавонро якояки фурӯи басти сахт

جوان را یکایک فرو بست سخت

Ба дастури шоҳи он замон гуфт кӯш

به دستور شاه آن زمان گفت کوش

Ки бар ман кунун роз хусрав мапуаш

که بر من کنون راز خسرو مپوش

Набошам ман эмини зи подоши шоҳ

نباشم من ایمن ز پاداش شاه

Ки бар даст ман шуд бародари табоҳ

که بر دست من شد برادر تباه

Битарсам каз он кушта ёд оядаш

بترسم کز آن کُشته یاد آیدش

Равони ман аз хашм бод оядаш

روان من از خشم باد آیدش

Дилашро кашад дев ворун бидон

دلش را کشد دیو وارون بدان

Ки баргирад ойин вароӣ бидон

که برگیرد آیین و رای بدان

Ба поади аФраҳ аз ман براردи дамор

به پادافره از من برآرد دمار

Каси огоҳ на аз дили шаҳриёр

کس آگاه نه از دل شهریار

Бадв гуфт ба марди к-эии шоҳзод

بدو گفت به‌مرد کای شاهزاد

Аз ин карти андеша дар дил мабод

از این کارت اندیشه در دل مباد

Гуноҳ аз нахуст аз вай омад падед

گناه از نخست از وی آمد پدید

Аз он гуҳ ки яздони туро офарид

از آن گه که یزدان تو را آفرید

Чунон офариниш набӯдаш писанд

چنان آفرینش نبودش پسند

Туро барад ва дар беша ӣ чини Фгнд

تو را برد و در بیشهٔ چین فگند

Вази он пас фиристод чандон сипоҳ

وز آن پس فرستاد چندان سپاه

Бидон то кунад бигноҳти табоҳ

بدان تا کند بیگناهت تباه

Ту ниўосбро ҳеҷ нашинохтӣ

تو نیواسب را هیچ نشناختی

На худ бар паии асб ӯ тохтӣ

نه خود بر پی اسب او تاختی

Гар ӯ бар ту худ дастрас ёфтӣ

گر او بر تو خود دسترس یافتی

Ҳамоно ба хӯн ту бишитофтӣ

همانا به خون تو بشتافتی

Ду тан чун ба киштии бибандади миён

دو تن چون به کُشتی ببندد میان

Ба хок андар ояд яке бе гумон

به خاک اندر آید یکی بی‌گمان

Чу бошанд ду номвари ҳам набард

چو باشند دو نامور هم نبرد

Якеро бар оради замона ба гирд

یکی را بر آرد زمانه به گرد

Аз ин кори ҳаргизи туро бок нест

از این کار هرگز تو را باک نیست

Ва дигар ки фарзанд заҳҳок нест

و دیگر که فرزند ضحاک نیست

На боб ту дорад ҷуз аз ту писар

نه باب تو دارد جز از تو پسر

Битарсад ки тоҷи киёнии магар

بترسد که تاج کیانی مگر

Пас аз марги эшон ба душман расад

پس از مرگ ایشان به دشمن رسد

Бар он бад казон кор бар ман расад

بر آن بد کزان کار بر من رسد

Агар шоҳи чин бар ту оради газанд

اگر شاه چین بر تو آرد گزند

Ба душман диҳад тоҷу тахти баланд

به دشمن دهد تاج و تخت بلند

Кро гуфт ёбии ту аз рӯзгор

کرا گفت یابی تو از روزگار

Аз ин подшоҳии براردи дамор

از این پادشاهی برآرد دمار

На девона гашта сети шоҳи бузург

نه دیوانه گشته‌ست شاه بزرگ

Ки сӯй гила ронад аз кӯҳ , гург

که سوی گله راند از کوه، گرگ

Туе дида ӣ шаҳриёри баланд

تویی دیدهٔ شهریار بلند

Ба ангушти каси дида ӣ худ накунад

به انگشت کس دیدهٔ خود نکند

Чу фармон диҳӣ бозгардам ба роҳ

چو فرمان دهی بازگردم به راه

Бигирам ба савганд , ман дасти шоҳ

بگیرم به سوگند، من دست شاه

Ки ҳаргиз наяндешад аз кори ту

که هرگز نیندیشد از کار تو

Наёрад ба рӯй ту аз кори ту

نیارد به روی تو از کار تو

Ба савганд чун шоҳро бндгшт

به سوگند چون شاه را بند گشت

Ба марги писари хор ва хурсанд гашт

به مرگ پسر خوار و خرسند گشت

Чу банд гаронаст савганди мард

چو بند گران است سوگند مرد

Ба савганди донанда ёрӣ накард

به سوگند داننده یاری نکرد

Ту низ эй сарафроз фарзанд кӯш

تو نیز ای سرافراز فرزندِ کوش

Ба дил ҷустани шоҳ лухтӣ бакӯш

به دل جستن شاه لختی بکوش

Магари зи он набера ӣ саворони ҷам

مگر ز آن نبیره‌یْ سواران جم

Яке мор гардад ба дасти ту кам

یکی مار گردد به دست تو کم

Дил шоҳ гардад ба ту рому шод

دل شاه گردد به تو رام و شاد

Наёядаш дигари зи ниўосби ёд

نیایدش دیگر ز نیواسب یاد

Бадв кӯш гуфт эй сари расатон

بدو کوش گفت ای سرِ راستان

Шунидам саросари зи ту достон

شنیدم سراسر ز تو داستان

Ҳама ҳарчӣ гуфтӣ биҷой оварам

همه هرچه گفتی به جای آورم

Сари отбини зер пой оварам

سر آتبین زیر پای آورم

Валикини ту савганд кун ёд низ

ولیکن تو سوگند کن یاد نیز

Ки аз ман надории ниҳони ҳеҷ чиз

که از من نداری نهان هیچ چیز

Бигӯе ба шоҳ ончӣ гуфтӣ ба ман

بگویی به شاه آنچه گفتی به من

Ба паймонаш баста кунӣ ҷону тан

به پیمانش بسته کنی جان و تن

Ҷаҳондида ба мард савганд хӯрд

جهاندیده به‌مرد سوگند خورد

Ба хуршед ва бар гунбади лоҷувард

به خورشید و بر گنبد لاجورد

Ба моҳ ва ба меҳру равону сурӯш

به ماه و به مهر و روان و سروش

Кигар бади сголд ба ту шоҳ кӯш

که گر بد سگالد به تو شاه کوش

Набошам бад-ӣни кори ҳамдостон

نباشم بدین کار همداستان

Туро бозгуем ҳамаи достон

تو را بازگویم همه داستان

Бабандам ба савгандҳо ҷони ӯй

ببندم به سوگندها جان اوی

Ситонам ба коми ту паймони ӯй

ستانم به کام تو پیمان اوی

з ба мард чун шуд дил кӯш ром

ز به‌مرد چون شد دل کوش، رام

Ҳамеи хост то бозгардад зи ком

همی خواست تا بازگردد ز کام

Бадв гуфт ба марди к-эии никроӣ

بدو گفت به‌مرد کای نیکرای

Замонии ҳам эдар нигаҳдори ҷой

زمانی هم ایدر نگه دار جای

Ба ман бар яке ҳамлаовар дурушт

به من بر یکی حمله آور درشت

Бидон то намоями зи пеши ту пушт

بدان تا نمایم ز پیش تو پشت

Бар он то сипаҳро наёяд гумон

بر آن تا سپه را نیاید گمان

Ки моро фитод оштии ин замон

که ما را فتاد آشتی این زمان

Кашиданд бар икдгри теғи тез

کشیدند بر یکدگر تیغ تیز

Гуҳӣ дар набарду гуҳӣ дар гурез

گهی در نبرد و گهی در گریز

Чу ҳўр аз ҳавои сӯй ҳомӯн расед

چو هور از هوا سوی هامون رسید

Шаби тира бар кӯҳ душман кашид

شب تیره بر کوه دشمن کشید

Чунин гуфт ба марди к-эии шарзаи шер

چنین گفت به‌مرد کای شرزه شیر

Дили ман зи пигори ту гашти сайр

دل من ز پیگار تو گشت سیر

Кунун бозгардам бар шаҳриёр

کنون بازگردم برِ شهریار

Ба паймон кунам ҷони шоҳи устувор

به پیمان کنم جان شاه استوار

Вази он ҷойгаҳ бозгардам давон

وز آن جایگه بازگردم دوان

Бад-ӣни ҷойгаҳ бо сипоҳии гарон

بدین جایگه با سپاهی گران

Яке шамъ бар найзаи бандами дароз

یکی شمع بر نیزه بندم دراز

Миёни ман ва ту ҳаминаст роз

میان من و تو همین است راز

Чу бинӣ бидон , комдм бо сипоҳ

چو بینی بدان، کآمدم با سپاه

Ту бар сози кору бророи гоҳ

تو برساز کار و برآرای گاه

Буна бо саропарда ва ҳарчӣ ҳаст

بُنه با سراپرده و هرچه هست

Раҳо кун ки эдар худ ояд бадаст

رها کن که ایدر خود آید به دست

Ту бояд ки зии мо рисӣ тундараст

تو باید که زی ما رسی تندرست

Тани душману рои бадхоҳ , суст

تن دشمن و رای بدخواه، سست